Tweet
Merhaba. Başlıkta söylediğim gibi son demlerimi yaşadığımı düşünüyorum.
Kendimden biraz bahsedecek olursam,
21 yaşındayım, 17 yaşından beri ağır depresyondayım.
Başlamasına uyuşturucu, serseri diye tabir edilen arkadaşlar, çokça kız arkadaşım ve biraz da aile içi huzursuzluk sebep oldu.
Okulu bırakıp, kötü yolda olduğumu fark ettiğimde eve kapandım, bir kaç yıl sadece bilgisayar ile vakit geçirdim. Bu dönemde iyi arkadaşlarımla, akrabalarımla, tanıdığım herkesle iletişimi kopardım, açıktan devam ettiğim okulumun sınavlarına bile gitmeye istek bulamadım.
Yalnız ve bomboş geçen bir kaç yılın ardından, insanlarla görüştüğümde kaygı ve isteksizlik duymaya başladım. Girişken olan ben insanlarla konuşacak konu bulamıyor, insanlarla tanışmaktan çekiniyor, çabuk sinirleniyor, çoğu şeyden zevk alamıyor ve sürekli hayatın anlamsızlığını düşünüyordum.
Bunları yenmek için doktora gittim ve atipik psikoz tanısıyla Seroquel XR 400 mg, Mirtaron 30 mg ve Wellbutrin 300 mg kullanmaya başladım.
İlaçların etkisi olmadı değil, tamamen izole olup boş vakit geçiren ben daha verimli şeylerle uğraştım, kendimi geliştirmeye adadım, ilişkimi kestiğim insanlarla eskisi gibi olmasa da ufak bir bağ kurdum.
Daha sonra askere gittim, askerde ayrışmamış şizofreni raporumla ucube muamelesi gördüm ve bu muameleden kurtulmak için ilaçlarımı dozunu azaltarak bıraktım. Askerdeyken özgürlük duygusundan mahrum olunduğu için çarşı izinlerinde sosyallik kazanmıştım. İnsan ilişkilerimde çekingen olsam da kaygılarımın çoğu düzelmişti. Askerlikten sonra her şey güzel olacak diye umarken her şey başa döndü.
Askerden geleli 4-5 ay oluyor ve bu zaman sarfında evden çok az çıktım.
Yine sabahlara kadar karamsar ve boş bir şekilde oturuyorum ve işin kötüsü yediğim yemekten, denize girmekten, arkadaşlarla bir bira içmekten, herhangi bir şeyi araştırmaktan, okumaktan, muhabbet etmekten, abartısız şekilde hiç bir şeyden en ufak bir zevk almıyorum.
Askerden sonraki 2. veya 3. ayımda tekrar doktoruma gittim, baskın obsesyonel düşünceler, ruminasyon tanısıyla Efexor 75 mg ve Risperdal 1 mg kullanmaya başladım.
İlaçların hiç bir faydası olmadı, aksine rüyamda saçma sapan şeylerle karışmış geçmişimdeki anılarımı görmekten bıktım.
Bu hafta içinde iki kere banyoda şah damarımı kesmeye karar verdim fakat yapamadım.
Toparlarsam, aslında ölmek değil yaşamak istiyorum ama isteklerime rağmen, kaygılarımı yenemeyip bu şekilde zevk alamadan yaşamayı kendime hakaret olarak görüyorum ve böyle devam etmemek için bir şeyler yapmalıyım.
Okuduğunuz için teşekkür ederim, işin dini boyutuna girmeyen yorumlarınızın/önerilerinizin benim için önemi büyük. Söylediğim gibi bu son demlerim, iki kere beceremesem de uzak olmayan bir zamanda yapacağımı biliyorum.
Kendimden biraz bahsedecek olursam,
21 yaşındayım, 17 yaşından beri ağır depresyondayım.
Başlamasına uyuşturucu, serseri diye tabir edilen arkadaşlar, çokça kız arkadaşım ve biraz da aile içi huzursuzluk sebep oldu.
Okulu bırakıp, kötü yolda olduğumu fark ettiğimde eve kapandım, bir kaç yıl sadece bilgisayar ile vakit geçirdim. Bu dönemde iyi arkadaşlarımla, akrabalarımla, tanıdığım herkesle iletişimi kopardım, açıktan devam ettiğim okulumun sınavlarına bile gitmeye istek bulamadım.
Yalnız ve bomboş geçen bir kaç yılın ardından, insanlarla görüştüğümde kaygı ve isteksizlik duymaya başladım. Girişken olan ben insanlarla konuşacak konu bulamıyor, insanlarla tanışmaktan çekiniyor, çabuk sinirleniyor, çoğu şeyden zevk alamıyor ve sürekli hayatın anlamsızlığını düşünüyordum.
Bunları yenmek için doktora gittim ve atipik psikoz tanısıyla Seroquel XR 400 mg, Mirtaron 30 mg ve Wellbutrin 300 mg kullanmaya başladım.
İlaçların etkisi olmadı değil, tamamen izole olup boş vakit geçiren ben daha verimli şeylerle uğraştım, kendimi geliştirmeye adadım, ilişkimi kestiğim insanlarla eskisi gibi olmasa da ufak bir bağ kurdum.
Daha sonra askere gittim, askerde ayrışmamış şizofreni raporumla ucube muamelesi gördüm ve bu muameleden kurtulmak için ilaçlarımı dozunu azaltarak bıraktım. Askerdeyken özgürlük duygusundan mahrum olunduğu için çarşı izinlerinde sosyallik kazanmıştım. İnsan ilişkilerimde çekingen olsam da kaygılarımın çoğu düzelmişti. Askerlikten sonra her şey güzel olacak diye umarken her şey başa döndü.
Askerden geleli 4-5 ay oluyor ve bu zaman sarfında evden çok az çıktım.
Yine sabahlara kadar karamsar ve boş bir şekilde oturuyorum ve işin kötüsü yediğim yemekten, denize girmekten, arkadaşlarla bir bira içmekten, herhangi bir şeyi araştırmaktan, okumaktan, muhabbet etmekten, abartısız şekilde hiç bir şeyden en ufak bir zevk almıyorum.
Askerden sonraki 2. veya 3. ayımda tekrar doktoruma gittim, baskın obsesyonel düşünceler, ruminasyon tanısıyla Efexor 75 mg ve Risperdal 1 mg kullanmaya başladım.
İlaçların hiç bir faydası olmadı, aksine rüyamda saçma sapan şeylerle karışmış geçmişimdeki anılarımı görmekten bıktım.
Bu hafta içinde iki kere banyoda şah damarımı kesmeye karar verdim fakat yapamadım.
Toparlarsam, aslında ölmek değil yaşamak istiyorum ama isteklerime rağmen, kaygılarımı yenemeyip bu şekilde zevk alamadan yaşamayı kendime hakaret olarak görüyorum ve böyle devam etmemek için bir şeyler yapmalıyım.
Okuduğunuz için teşekkür ederim, işin dini boyutuna girmeyen yorumlarınızın/önerilerinizin benim için önemi büyük. Söylediğim gibi bu son demlerim, iki kere beceremesem de uzak olmayan bir zamanda yapacağımı biliyorum.
hatta bugün intihar etmeyi bile çok düşündüm bende çpk kötüyüm ne yapacam bilmiyorum Allah kahretsin ....
Yorum