Çok uzun olacak ama çok doluyum...
Hiçbir şeyi beceremedim şu hayatta. Hiçbir halta yaramıyorum. Çalışayım dedim, onu da beceremedim. Bir insan bu kadar kabiliyetsiz olur. Güç kuvvet de yok ki inşaatta amelelik yapayım. Ailem bile artık yüzüme vuruyor bu yönümü.
Yaş oldu 24, 25 olacak. Kpss için dersaneye gidiyorum ama umudum az. Çünkü ben yaşama sevincimi kaybetmişim, sınavı nasıl kazanayım. 2 senedir haramlardan uzak, 5 vakit namazını elimden geldiğince kılıyorum. İntiharın günahını, cezasını biliyorum. Ama artık görmüyor gözüm. Her gün dua ediyorum ALLAH'ım beni yaşatma diye. Yaşamak için elimden geleni yapıyorum, mutlu olmak için elimden geleni yapıyorum. Artık kasıtlı olacak canımı tehlikeye atıyorum, tabi bunlar ufak denemeler. 30 kadar tansiyon ilacını içip ölümü beklemiştim, o da ilk ve çekimser denememdi. Canım yanmıştı, midem bulanmış ayakta duramıyor halüsinasyon görüyordum ama hastaneye gitmedim. Şimdi gözüm çok daha kara. Şimdi, o intihar denenemden kat kat daha fazla canım sıkkın.
Hayatım boyunca yürüyüşüm ile dalga geçildi, sabır dedik. ( kamburluk ve diz çarpıklığından biraz bozuk)
Fiziken zayıf oldum, doğru düzgün bir işte çalışamadım.
Tip yok, böyle tezgahtarlık vs. işlere niyet edemedim.
Ellerim titrer, dideral ile anca dengeleniyor el becerim çok zayıf.
EyvAllah dedim.
Çok sevdiğim bir kız vardı, ilk okuldan tanıdığım. Kaldırım köşelerinde yıllaracabeklediğim tek taraflı. Aynı mahallede oturduğum. Sonra, biz taşındık onlarda taşındı yine aynı mahalleye düştük. Belki dedim, benim kaderim. Ama başkası ile evlendi, evimin balkonundan düğününü izledim 5 dakika. Ona da eyvAllah dedim, bunun için isyan etmeyeceğim. ALLAH mutlu mesut etsin...
Çalışayım dedim, birinde iş veren kibarca çıkardı kabileyin zayıf diye. Diğer ikisinden de kovulma aşamasına geldim kendim çıktım çıkmasam kesin kovulacaktım çünkü becereksizim. EyvAllah.
Başka bir işe girdim, 20 gün kadar soğukta dışarda çalıştım sabahtan akşama kadar. Orda da çalışmak nasip olmadı, bazı sorunlardan dolayı çıkmak zorunda kaldık. EyvAllah.
Dersaneye yazıldım. Kafamda durduramadığım düşünceler, geçmişim ile hesaplaşmam, düşünmemem gereken şeylerin aklıma gelmesi vesvese de olsa yakıyor canımı. Ona da sabır.
Ailemden dersaneye giderken para dileniyorum neredeyse haftanın üç günü. Her defasında istetmek niye? Verilen de 5 ytl. Ona da tamam, ailemden maddi olarak razıyım. Ama manevi olarak hiç desteklemediler, bir kez seviyorum demediler. Başımı okşamadılar. Bayram dışında bir kez öpmediler. Bir kez takdir etmediler. Ona da tamam.
Bir de ha bire azarlıyorlar, canımı yakacak şeyler söylüyorlar. Onların ellerine bakmak, üç kuruş para için kırk kere istetmek, 24 yaşından sonra çocuk gibi azarlanmak. Benden bu kadar. Artık gücüm kalmadı.
Son 1 ay. Beklediğim bir şey var. Sonrasında bir tür zehir içeceğim. Araştırdığım kadarı ile içenlerin büyük çoğunluğu ölüyor. Ölmeme ihtimaline karşı, evdeki üçlü prizin faz hattını sol el üstüne ya da kalp üzerine bantlamak üzere hazır tutacağım. Baktım zehir kâr etmedi, kendime elektrik vereceğim. Kaçak akım rolesi de yok zaten. O da olmadı bir yöntemi daha yedekte tutacağım. Sonrasında da ALLAH affetmezse cehenneme. Zaten ALLAH'a laik kul olmayı da beceremedim. En azından orda bir şeyler başıma kakılmaz... Şu son 2-3 sene boyunca ölmek için yalvardım, ahret hayatımda affedilmek için yalvarmakla geçer... Ve daha anlatamadığım nice dertlerimle, artık gücüm kalmadı!!!
Hiçbir şeyi beceremedim şu hayatta. Hiçbir halta yaramıyorum. Çalışayım dedim, onu da beceremedim. Bir insan bu kadar kabiliyetsiz olur. Güç kuvvet de yok ki inşaatta amelelik yapayım. Ailem bile artık yüzüme vuruyor bu yönümü.
Yaş oldu 24, 25 olacak. Kpss için dersaneye gidiyorum ama umudum az. Çünkü ben yaşama sevincimi kaybetmişim, sınavı nasıl kazanayım. 2 senedir haramlardan uzak, 5 vakit namazını elimden geldiğince kılıyorum. İntiharın günahını, cezasını biliyorum. Ama artık görmüyor gözüm. Her gün dua ediyorum ALLAH'ım beni yaşatma diye. Yaşamak için elimden geleni yapıyorum, mutlu olmak için elimden geleni yapıyorum. Artık kasıtlı olacak canımı tehlikeye atıyorum, tabi bunlar ufak denemeler. 30 kadar tansiyon ilacını içip ölümü beklemiştim, o da ilk ve çekimser denememdi. Canım yanmıştı, midem bulanmış ayakta duramıyor halüsinasyon görüyordum ama hastaneye gitmedim. Şimdi gözüm çok daha kara. Şimdi, o intihar denenemden kat kat daha fazla canım sıkkın.
Hayatım boyunca yürüyüşüm ile dalga geçildi, sabır dedik. ( kamburluk ve diz çarpıklığından biraz bozuk)
Fiziken zayıf oldum, doğru düzgün bir işte çalışamadım.
Tip yok, böyle tezgahtarlık vs. işlere niyet edemedim.
Ellerim titrer, dideral ile anca dengeleniyor el becerim çok zayıf.
EyvAllah dedim.
Çok sevdiğim bir kız vardı, ilk okuldan tanıdığım. Kaldırım köşelerinde yıllaracabeklediğim tek taraflı. Aynı mahallede oturduğum. Sonra, biz taşındık onlarda taşındı yine aynı mahalleye düştük. Belki dedim, benim kaderim. Ama başkası ile evlendi, evimin balkonundan düğününü izledim 5 dakika. Ona da eyvAllah dedim, bunun için isyan etmeyeceğim. ALLAH mutlu mesut etsin...
Çalışayım dedim, birinde iş veren kibarca çıkardı kabileyin zayıf diye. Diğer ikisinden de kovulma aşamasına geldim kendim çıktım çıkmasam kesin kovulacaktım çünkü becereksizim. EyvAllah.
Başka bir işe girdim, 20 gün kadar soğukta dışarda çalıştım sabahtan akşama kadar. Orda da çalışmak nasip olmadı, bazı sorunlardan dolayı çıkmak zorunda kaldık. EyvAllah.
Dersaneye yazıldım. Kafamda durduramadığım düşünceler, geçmişim ile hesaplaşmam, düşünmemem gereken şeylerin aklıma gelmesi vesvese de olsa yakıyor canımı. Ona da sabır.
Ailemden dersaneye giderken para dileniyorum neredeyse haftanın üç günü. Her defasında istetmek niye? Verilen de 5 ytl. Ona da tamam, ailemden maddi olarak razıyım. Ama manevi olarak hiç desteklemediler, bir kez seviyorum demediler. Başımı okşamadılar. Bayram dışında bir kez öpmediler. Bir kez takdir etmediler. Ona da tamam.
Bir de ha bire azarlıyorlar, canımı yakacak şeyler söylüyorlar. Onların ellerine bakmak, üç kuruş para için kırk kere istetmek, 24 yaşından sonra çocuk gibi azarlanmak. Benden bu kadar. Artık gücüm kalmadı.
Son 1 ay. Beklediğim bir şey var. Sonrasında bir tür zehir içeceğim. Araştırdığım kadarı ile içenlerin büyük çoğunluğu ölüyor. Ölmeme ihtimaline karşı, evdeki üçlü prizin faz hattını sol el üstüne ya da kalp üzerine bantlamak üzere hazır tutacağım. Baktım zehir kâr etmedi, kendime elektrik vereceğim. Kaçak akım rolesi de yok zaten. O da olmadı bir yöntemi daha yedekte tutacağım. Sonrasında da ALLAH affetmezse cehenneme. Zaten ALLAH'a laik kul olmayı da beceremedim. En azından orda bir şeyler başıma kakılmaz... Şu son 2-3 sene boyunca ölmek için yalvardım, ahret hayatımda affedilmek için yalvarmakla geçer... Ve daha anlatamadığım nice dertlerimle, artık gücüm kalmadı!!!


Yorum