Bu evlilik....nasıl evlilik...bunalıyorum...

[kelebe_k]

eşimle 2007 de evlendik..3 ay evli kaldık...çalıştığımı bildiği halde artık çalışmamı istemiyordu ..derken tartışmalar büyüdü ve eşim evi terketti..hatta giderken bu iş bitti artık bundan sonra mutlu ol dedi..benden daha iyilerine layıksın dedi..ve 3 aylık evliyken gitti..bende sinirlenip eşyalarımı topladım ne var ne yoksa götürdüm anneme..benim içinde bitmişti..benim evi terkettiğimi öğrenince .telefonlar susmadı..bana yuvana dön barışalım ayrılmayalım diye yalvarmaya başladı..ve ben şok oldum..herşeyi bitirip evi terkeden adam benim gittiğimi öğrenince neden geri dönmemi istiyor hatta yalvarıyor bunun için..madem ayrılmak istemiyordu neden gitmişti ve benim evi terketmeme sebep olmuştu..dahada çok sinirlendim ve boşanma davası açtım..7 ay ayrı kaldık..bu zaman içinde ara ara görüşmelerimiz oldu..ve ben onu çok özlemiştim..çünkü seviyordum..tamam geri dönüyorum dedim..hatta böyle dediğim zaman bi düşünmem lazım deyip beni iyice çileden çıkarmıştı..bu ne dengesizlikti..inanın bende dengesizleşmiştim artık..neyse barıştıktan sonra kayınvalidem kaynım ben ve eşim aynı evde yaşamaya başladık..güya eşimin düşüncesi benim evlilliğe alışmammış..o yüzden kayınvalidemle aynı evde yaşamamızı istiyormuş..ama o yaşadığım 1 yılı hiç unutamam..işimi bırakmamı istiyordu ya eşim..hadi mutlu olsun yuvam kurtulsun diye bıraktım bu kez işimi..akşama kadar kayınvalidemle aynı evdeydik..arkadaşlarım kalmamıştı..işim yoktu..annemlerde artık gelmiyordu eve..kayınvalidemle bir arada yaşadığımız için..eşim onun her istediğini yaptım diye artık şımardı..hakaretler aşağılamalar kimi zaman dayak..inanın gurur denilen hiçbirşey kalmadı bende..yerle bir etti içimdeki herşeyi..ondan destek beklerken hep köstek oldu..çalışmadığım için onun eline bakıyordum artık..ve ozamanlar eşim 5 kuruşun lafını yapıyordu bana..hala aklıma geldikçe zoruma gider..böyle bir insan değilim ailemde gördüğüm hayatta bu değildi..ama artık bambaşka bir insan oldum..ezildikçe ezildiM.eşime kaç kez ağlayarak hatta yalvararak dedimki ne olur bana böyle davranma artık normale dön yanımda ol ve mutlu olalım.ama hayır kafasının bildiğine gidiyordu..bana her istediğini yaptırdı ya artık onun avuçlarının içindeydim emindi bundan..çünkü kaç kez evi terkettiysem hep kendi isteğimle geri döndüm..çünkü bende artık dengesizleştim onların yanında bu muameleleri gördükten sonra normal ve sağlıklı olmam mümkün değildi...neyse sonunda kayınvalidemlerle evi ayırdık...ben eşimle aynı evde yaşamaya başladım..işe girdim çalışıyorum..yavaş yavaş iyi olmaya başladık..gerçi annesi yüzünden tartışmalarımız oluyordu..çünkü çok fazla anneciydi..annesinin gelip bizde günlerce kalmasını istiyordu..ama artık sıkılmıştım..benim ailem gelmiyor..kendi ailemi ağırlayamıyorum eşim yüzünden..ama onun ailesiyle aile gibi olmamı istiyor..bağırdım çağırdım isyan ettim..ama huylu huyundan vazgeçmiyor işte..neyse ikizlere hamileyim..aynı zamanda çalışmaya devam..eşimde biraz düzelmeler vardı tabi..o düzgün oldukça bende düzgün oluyorum..benim ona bağırmamdan şikayetçi.ona saygı duymamamdan.ama hep söyledim..bn seni severken yuvamız için onca fedakarlık yaparken sen beni hırpaladın aşağıladın küçük düşürdün..bana destek olacağın yerde köstek oldun..bu yaptıklarını unutamıyorum içimden atamıyorum..aklıma geliyor çıldıryorum..aslında iki tatlı kelimenle herşeyi düzeltebilirsin herşeyi unutturabilirsin ama yapmıyorsun..ne bekliyorsunki benden diyordum..evet hırçınım ama bir sorsana neden hırçınım..bunda hiçmi senin yaşattıklarının etkisi yok..neden kendini suçlamak yerine sürekli beni suçluyorsun..ben kötüyümde sen çokmu iyisin dedim..yani biliyor aslında benim melek gibi olduğumu ..ama kendileri böyle yaptığı için hırçanlaştığımı...karnım burnumda işe gelir giderdim..kayınvalidemler gelir bende kalırdı..giderken yataklarını bile toplamazdı..kayınvalidem düşünmezdi hiç..bu kız karnı burnunda işe gidip geliyor bir faydam olsun bi tas çorba bile yapmazdı..kaldıki onun sülalesinde kimse kayınvalideyle Konuşmaz..kaçtane gelini var hepsi kapılarını kapattı bir tek ben vardım ona gelip giden.hastalığında onunla ilgilenen..ama hamileliğimde ve doğumumda beni yalnız bıraktı kayınvalidem..çok kırgınım..neyse doğumumu yaptım..ikiz doğum ve çok küçük doğdular..bu yüzden annemde kaldım doğumdan sonra..zavallı hasta haliyle bebeklerime ve bana gece gündüz baktı..kayınvalidem bir kez arayıpta anneme , bende yardıma geleyim beraber bakalım çocuklara demedi...eşimede kızgındım kayınvalidemede..geçmişinde izleri var tabi...hamileyken çok dedim eşime , anneme yakın ev tutalım diye tutmadı..inadından tutmadı..benim doğum iznim bitti evime döndüm..her sabah işe gidiyordum..annemde her sabah bana geliyor akşama kadar çocuklarıma bakıyor akşamda evine gidiyordu..inanın annem harap oldu.bakıcı tuttum ama yinede sorumluluk annemde..bebekler 7 aylık oldular..eşime dedimki annene söyle 3 gün annem 3 gün senin annen baksınki benim anneminde dinlenmeye zamanı olsun tamam dedi..kayınvalide geldi ilk gün..bakıcıda var...tabi annemde var..çünkü annem bebeğe saat kaçta ne yediriyor onları gösterecek..ikinci gün oldu kayınvalidem geldi annemde geldi..bakıcı da var..bu böyle bir hafta gidecekti..kayınvalidem bebeğe ne yediriliyor ne veriliyor öğrendiği zaman artık dönüşümlü bakmaya başlıcaklardı..7 aydır annem baktığı için haliyle çocukların düzeninide beslenme alışkanlığınıda annem biliyor..nyse kayınvalidem ikinci gün geldi evime..annemde var bakıcıda..bebeğin bir tanesi kusuyor kayınvalidenin kucağındayken..kayınvalide başlamış söylenmeye..sen haftada iki kere çocuk yıkarsan tabi kusar..çocuk böylemi bakılır diye veryansın etmiş..neler neler demiş anneme..pislik kadın al torunlarını çek git kızını al çek git çocuk böylemi bakılır ne beddualar ne hakaretler..kaldıki annem çok hanımefendi biridir bakıcının dediğine göre ağzını bile açmamış..kayınvalidemin böyle biri olduğunu mahallesi biliyor o yüzden gelinleride dahil kimse kapısını açmıyor.neyse annem ağlayarak beni aradı ben işyerindeyim..kızım buraya gel..artık çocuklarına bakamıcam dedi..neoldu anne dedim kayınvaliden ağzına ne geliyorsa söyledi ben haketmedim bunları dedi.hemen eve gittim..annem ağlıyor eşimde evde..bakıcıda..kayınvalide kendi evine gitmiş.ben sinir patlaması yaşadım.evde elime ne geçtiyse kırdım attım.eşim beni sakinleştirmeye çalışıyor.ama hayır artık yeter dedim..Senelerdir ne sizin bizimle alıp veremediğiniz..annen senden cesaret alamasa bunları yapmazdı utanmaz kadın dedim.eşim birazdaha kaldı sonra mağazasına gitti ...o gidince bende bindim dolmuşa kayınvalidenin mahallesine gittim..mahallesinde bağırdım çağırdım onu rezil ettim..böyle kustum..evet bana yakışmazdı bu..ve hayatta aklıma gelmezdi bir gün böyle bir davranış sergileyeceğim..ama oluyor işte..insan asla yapmam dediği ne çok şeyi yapıyormuş meğer..sonra eve geldim..eşim öğrenmiş bu rezaleti beni aradı..topla eşyalarımı bu iş bitti dedi..bittiyse bitti..senin eşyalarını ben toplamam dedim çocukları alır giderim dedim..ve çocukları aldım anneme gittim..tam 1 ay oldu..annem ben o eve gelip çocuk bakamam..her sabah geliyor her akşam dönüyor .zor oluyor zaten hastayım yakınımdan evi tutun öyle bakarım dedi..eşim il gittiğim günler çok aradı beni..benimle kaç kez konuşmak istedi..konuşmak istemedim ama konuştuğumuz zamanlarda da tartışıyorduk kusuyorduk zaten öfkemizi..ona ev tut dedim anneme yakın..çocukların düzenini kuralım..bende arada kaldım..artık o eve dönemem çünkü annem bakamam diyor..ee bende çalışıyorum başka seçeneğimiz yok dedim..bana işi bırak kendin baksana ozaman dedi..bende asla dedim..çünkü daha önce bu isteğini yaptım beni pişman ettin..aynı hatayı yapamam dedim...tamam dedi ev bulayım ozaman..ama ne kadar zaman oldu hala ev bulamadım diyor..hatta aradığından bile şüphe ediyorum..ne arayı düzeltmek istiyor ne bitirmek istiyor..böyle sürüncemede bırakıyor..ben bakıcı tutmak zorundayım tekrar..çünkü annem bakamaz tek başına..ama annemde evini ayarla oraya bul bakıcıyı benim eve bulma ..birde onun yemeğiyle filan uğraşamam diyor..kaldım böyle serkan bey...ev bulayım çocuklarımın düzenini kurayım ama eşimde hiç bir icraat yok..o burdaki evime dönmemi istiyor..ama dönsem çocuklarıma kim bakacak annem bakmam diyor..annemin yakınından ev tutalım diyorum tamam diyor ama icraat yok..ses yok soluk yok..terapiste gidelim diyor yok ben anlamam terapiden filan diyor kestirip atıyor..anlamadım gitti..çocuklar annemin evinde beşikleri olmadan rahat edemiyor düzenleri bozuldu..artık okadar zoruma gidiyorki bu adamın yaptıkları...evi ben tutayım eş yaları taşıyayım görsün diyorum dünyanın kaçbucak olduğunu...neticede artık çocuklar önemli..kendimizdende geçtim..ev arayan insan arar ev baktım ama yok şurda var şu paraya burda var bu paraya filan der..o yüzden ev aramadığınıda biliyorum..şimdi çocuklarından uzak diye beni suçluyor ben sebep olmuşum bu ayrılığa..kimse kendisini suçlamıyor..kimse anlamıyor beni ailem dışında..geçen gün mesaj attım..hiçbirşey yaptığım yok ne ev buluyosun ne düzen kuruyosun..sürüncemede bekletiyorsun herşeyi...hep benmi kötüydüm..hep benmi yanlıştım..siz çokmu doğruydunuz..kusura bakma ama benim allahtan başka kimseye hesap verecek durumum yok dedim..artık kendin bilirsin ne ararım ne sorarım seni dedim..mesajı yolladım..çünkü artık çok sinirlenmiştim.ısrarla aradı açmadım..ogünden sonra artık telefonlarınada bakmıyorum..gerçi iki gündür şimdi oda beni aramıyor..sizce neden aramıyor..ne yapmaya çalışıyor..inanın dengesizleştim ve artık düşünemiyorum karar veremiyorum..beni bırakacak diyede bir korku yaşamıyor değilim..neden bu korkuyu yaşıyorum onuda bilmiyorum..bitirdim kendime güvenimi..bitirdim..evi tutsammı tutmasammı..eşimi beklesem tutsun diye eminim böyle 6 ay daha beklerim..kendince kendi isteklerini yaptırtacak ..çok uzun oldu biliyorum..ama lütfen yardımcı olun..gerçekten kötü durumdayım arkadaşlar.

[dibss]

Okudum hepsini. Bence kesinlikle geri dönme derim. Akıl verecek durumum yok belki ama, ben senin yerinde olsam dönmezdim. Aile en önemli şeydir çünkü insan ilişkiilerinde. Böyle bir aile olacaksa olmasın. Hani belki annenlere yakın ev alsanız taşınsanız, sadece siz, sen kocan ve çocukların. Düzelir, yoluna girer belki bir şeyler. Ama diyorsun ki üç aylık evliyken evi terketmeler falan başlamış. Bu böyle basit olmamalı. Birbirinizi gerçekten çok seviyorsanız yoluna girer bişeyler. Ama yok bunların üstesinden gelebilecek bir sevgi yoksa çok zor. Çocuklar desen, huzursuz kavgalı gürültülü bir ortamda büyümelerindense böylesi daha iyi olur diye düşünüyorum. Kayınvalidene de çok iyi yapmışsın.

[iipeekk]

off ya çok zor bii durum Allah yardımcın olsun öncelikle..bence kayınvalden başı başına bir sorun ki eşininde aklını karıştıran o bence..bu kadar olanlardan sonra eşinin senin tarafındaa olması gerekirken o annesinin yanında olmayı seçmiş.Muhtemelen de annesi başını yiooo olabilir.eğer ki barışırsanız eşinle tüm konuları konuş ve kendi ailenin yakınına taşınmaya ikna et kesinlikle..şimdiliktee bence ev tutmaa annende kall bebeklerin yataklarını filan taşı annenee ortalık yatışana kadar orda kalmaya dewam et..eşin sana mutlaka dönecek ama sen sakın üzerine gitme,geri dönmeye de kalkışma bence madem çıktın bi yolaa ailenizi kurtakmak istiyoosan mesaj filan atma,aramada e bi süreee sonra o seni arayacakk..çünkü oda kaybetme korkusunu yaşıyacak,3 gündür aramıyooosa emin ol 3 güne kalmaz ararr..

[kelebe_k]

Evet 3 gündür aramıyor beni..ne yapmaya çalışıyor anlamıyorum..annem akşama kadar iki çocuğa zor bakıyor..eşim çocukları sevmeye geldiğinde eşime bari emanet beşik getir demiş zorlanıyorum ikisiyle uğraşırken..yok beşik filan getirmedi..hallediyorum halledicem dedi getirmedi..ev tut diyorum bakıyorum arıyorum diyor sallıyor yanii biliyorum ev bakmıyor..böyle kalakaldım ortada..ne ileriye gidiyorum ne geri..ne yapacağımı bende bilemiyorum..eve geri dönemem çünkü dönmemin bir anlamı yok dönsem annem gelip çocuklarıma bakmayacak kaldıki her sabah gelip her akşam gitmek çok zor annem için..çünkü gerçekten hasta..bende meraklı değilim ev taşımaya ama seçeneğim yok..istiyorsam bunu çocuklarım için istiyorum..aynen bu şekilde eşimede söyledim kaçkez..arıyorca canım kuzum diye başlayan cümeleler kullanıyordu..iki gün sonra arıyordu ben düşmanmışımki davranıyordu..beni çok dengesizleştirdi..en son cumartesi günü diyeceğimi dedim telefonu kapattım..aradı açmadım..ertesi günüde açmadım..şimdide o aramıyor ama neden aramadığınıda takıyorum gerçekten..çünkü acaba vazmıgeçti diyorum..eğer vazgectiyse maddi yardımda da bulunmaz..çocuklarımla tek başıma nereye kadar götürebilirim..aslına bakarsanız hatalarını anlayıp düzelmesini ve ailesine sahip çıkmasını istiyorum ama bunun için ne yapmam gerektiğinide bilmiyorum..bildiğim tek şey bugüne kadar onun herşeyini alttan aldım..keşke almasaydım..keşke kendi doğrularımdan taviz vermeseydim..olmuyor işte..yuva kurtulsun diye yapıyorsun bişeyler..doğumdan sonra çok agresifleştim..o alttan almak istedi ama çok geçti artık..içimdekileri taşıyamıyordum..zaten biriktirdiklerim var..birde iki bebekle ilgileniyorum onların sorumluluğu uykusuz uykusuz işe gitmeler iş stresi derken iyice yıprandım bide bu kayınvalidemle annemin olayı girdi kaldıramıyorum artık..çocuklrımda annemde ama nereye kadar diyorum..evime geri dönsem..bak tıpış tıpış döndü diyecek herzamanki gibi...onuda geçtim annem için zor olacak çocuklarım için zor olacak...ne yapmam gerektiğini hiç bilmiyorum..bazen telefonla arayıp ağzıma geleni söylemek istiyorum ..gerçi bunu çok yaptım..bundanda yoruldum..güzelce konuştuğum zamanlarda oldu..4 gündür açmıyorum telefonlarını..gerçi üç gündür aramıyor zaten..oda beni suçluyor bu duruma geldiğimiz için..neden anneme gitmişim neden sabretmemişim..oysaki eşyalarımı topla ben gidiyorum diyen oydu..bende sen gitme çocuklarımı alır ben giderim demiştim..neden hep ben suçluyum neden hep beni suçluyor..neden kendisinde hata görmüyor..hiç anlamıyorum.hiç.

[tthunderboltt]

çocuklarının ve kendi mutluluğun için içinde biriktirdiklerini dondurmalısın. Paketleyip derin dondurucuya kaldır. Eşine de mesaj at donduralım, çocuklarımız için herşeye yeniden başlayalım, yaşananları unutmaya çalışalım, yokmuş gibi davranalım de.

Telefonlara çıkmaman ve yaşananlar eşini de bezdirmiş, erkeklik grurunu kırmış olabilir, acaba ayrılsak mı diye düşünmeye başlamış ve yapacak bir şey yok, kopacak sa koptugu yerden kopsun gibi düşünmeye başlamış olabilir.

Aileleri olayın içini hiç katmayın, kimse annesinden bahsetmesin bile.

[HurricaNe ~]

Bak sonuç olarak bu adamda bir insan. Senin yazdıklarını okuyunca öylesine haklısın ki. Ama o yazsaydı belki de ona da hak verecektik. Sen en iyisi o seni ararsa aç telefonu buluşun. Buluşmadan öncede bir kağıda buraya yazdıklarını onun açısından daha az kırıcı hale getirerek yaz. Buluştuğunuz zaman ver eline okusun. Ne hissettiğini falan her şeyi yaz.

Belki bir şeylere senin açından bakabilir de bir şeyler değişir. İstersen sende arayabilirsin buluşmak için. Eğer heh işte beklediğim şey oldu geri dönüyor gibi bir şey söyleyecek ya da düşünecek biriyse arama.