Tweet
Merhaba dostlar. Benim hikayemi bilen bilir. Karımın erkek kardeşi bizimleydi hani bebek olunca aileside gelmişti hani o hikaye. Sonu nemi oldu. Boşanıyoruz. Bardağı taşıran son damla bu şekilde:
Banyomuz akıyordu alt katın banyosuna. 3 ay önce akmaya başladı. Adamı hep tayin olup gideceğiz sabret diye oyaladım. Tayinimizde olmayınca adamla daha fazla yüz göz olmaktansa evsahibini aradım ve banyoyu tadil etmesini rica ettim. Eve haber verdim. Evsahibide ustayı alıp eve gitti. Telefonla aradı beni sonra dedi çabuk gel kayınpederinle tartıştık bana banyoyu yaptırmıyor. Ben eve gittim hemen. Dedim ne karışıyorsun ev benim evim ben söyledim yapmasını. Sen kimsinde bu evi ben tuttum benim benim evim burası gibisinden tartıştık. Evsahibide bizi evden çıkarmazmı. Çıkın gidin evimden dedi. Kayınpederim yüzündne evimizden kovulmuştuk. Çıktım evden kendi ailemin yanına gittim. Eve dönemezdim. 5 gün ailemde kaldım ormanlık bi yerde doğayla başbaşa kafamı dinledim. Buna inanın çok ihtiyacım vardı. Sakinleşince benim sandığım eve geri döndüm. Şu saatten sonra kirasını benim ödediğim eve kayınpeder sahiplenmişti. Onlar burdalardı çünkü kızları maaş alıyordu. Gel dedi konuşalım. Geldim. 2 saat boyunca yalan palavra ve aileme attığı iftiralarla beni konuşturmadı. Dedim kızınıda al maaşıda senin olsun. Düşün yakamdan. Sonra kayınçom geldi. Oda tartışmaya katıldı benim rakibim olarak. Ne desem boş. Namaz kılan oruç tutan şeytanların içinde buldum kendimi. İtişme kakışma oldu. Eşim cinnet geçirdide ancak tartışma sakinleşti. Bende artık o ailenin hayatımda yeri olmadığını iyice anladım. Mantığım herşeyin bittiğini bana iyice telkin etti. Gerçektende bu sefer taşıyamıyordum. Darmadağın oldum. Kendimi bataklığa saplanmış gibi hissettim. Nasıl çıkabilirim? Tabiki boşanarak. Babalık görevlerimi yerine getireceğim ve her zaman oğlumun yakınlarında olacağımı söyledim. Eşim o gece bana sokaktan geçen bir yabancı oılmuştu. Bana bunları yaşattığı için ona çok kızgınım. Ailesinden nefret ediyorum. Şeytan görsün yüzlerini. Şu anda oteldeyim. Eve gidip eşyalarımı toplayacağım. Herşey bitti. İki yıl sürdü. Her günü kabus gibiydi. Burdan yeni evleneceklere sesleniyorum. Evlenirken ailelere çok önem verin. Sizin ailenizle uyuışabilecek, kültürel farklılıkları olmayan aileler daha iyi anlaşıyor. Eşlerin birbirlerini sevip anlaşabilmeleri kadar ailelerde çok önemliymiş. Ben bunu bilemedim. Şeytanların içine düştüm. Çok pişmanım. Ama giden geri gelmiyor. Geriye dönülmüyor. Ailemi dinlemedim. Oysa onlar hep beni uyardılar. Ama vicdanım rahat arkadaşlar. Elimden geleni yaptım inanın. Ama artık taşıyamadım. O şeytanları hayatımdan silip atmak, hiç tanımamışçasına zihnime format atmak istiyorum. Onları hatırladıkça nefret ediyorum. Allah belalarını versin.
Banyomuz akıyordu alt katın banyosuna. 3 ay önce akmaya başladı. Adamı hep tayin olup gideceğiz sabret diye oyaladım. Tayinimizde olmayınca adamla daha fazla yüz göz olmaktansa evsahibini aradım ve banyoyu tadil etmesini rica ettim. Eve haber verdim. Evsahibide ustayı alıp eve gitti. Telefonla aradı beni sonra dedi çabuk gel kayınpederinle tartıştık bana banyoyu yaptırmıyor. Ben eve gittim hemen. Dedim ne karışıyorsun ev benim evim ben söyledim yapmasını. Sen kimsinde bu evi ben tuttum benim benim evim burası gibisinden tartıştık. Evsahibide bizi evden çıkarmazmı. Çıkın gidin evimden dedi. Kayınpederim yüzündne evimizden kovulmuştuk. Çıktım evden kendi ailemin yanına gittim. Eve dönemezdim. 5 gün ailemde kaldım ormanlık bi yerde doğayla başbaşa kafamı dinledim. Buna inanın çok ihtiyacım vardı. Sakinleşince benim sandığım eve geri döndüm. Şu saatten sonra kirasını benim ödediğim eve kayınpeder sahiplenmişti. Onlar burdalardı çünkü kızları maaş alıyordu. Gel dedi konuşalım. Geldim. 2 saat boyunca yalan palavra ve aileme attığı iftiralarla beni konuşturmadı. Dedim kızınıda al maaşıda senin olsun. Düşün yakamdan. Sonra kayınçom geldi. Oda tartışmaya katıldı benim rakibim olarak. Ne desem boş. Namaz kılan oruç tutan şeytanların içinde buldum kendimi. İtişme kakışma oldu. Eşim cinnet geçirdide ancak tartışma sakinleşti. Bende artık o ailenin hayatımda yeri olmadığını iyice anladım. Mantığım herşeyin bittiğini bana iyice telkin etti. Gerçektende bu sefer taşıyamıyordum. Darmadağın oldum. Kendimi bataklığa saplanmış gibi hissettim. Nasıl çıkabilirim? Tabiki boşanarak. Babalık görevlerimi yerine getireceğim ve her zaman oğlumun yakınlarında olacağımı söyledim. Eşim o gece bana sokaktan geçen bir yabancı oılmuştu. Bana bunları yaşattığı için ona çok kızgınım. Ailesinden nefret ediyorum. Şeytan görsün yüzlerini. Şu anda oteldeyim. Eve gidip eşyalarımı toplayacağım. Herşey bitti. İki yıl sürdü. Her günü kabus gibiydi. Burdan yeni evleneceklere sesleniyorum. Evlenirken ailelere çok önem verin. Sizin ailenizle uyuışabilecek, kültürel farklılıkları olmayan aileler daha iyi anlaşıyor. Eşlerin birbirlerini sevip anlaşabilmeleri kadar ailelerde çok önemliymiş. Ben bunu bilemedim. Şeytanların içine düştüm. Çok pişmanım. Ama giden geri gelmiyor. Geriye dönülmüyor. Ailemi dinlemedim. Oysa onlar hep beni uyardılar. Ama vicdanım rahat arkadaşlar. Elimden geleni yaptım inanın. Ama artık taşıyamadım. O şeytanları hayatımdan silip atmak, hiç tanımamışçasına zihnime format atmak istiyorum. Onları hatırladıkça nefret ediyorum. Allah belalarını versin.
Yorum