Tweet
merhaba arkadaşlar,
kendi kendime çözümü bulamayınca ben de internet karıştırayım dedim ve bu siteyi buldum,yanlız olmadığımı bir kez daha görmek bile beni rahatlattı.ben de kısaca kendimden ve sorunumdan bahsedeyim.yazacaklarım forumu açan arkadaşı sevindirecek mi üzecek mi bilemiyorum ama gene de yazmakta fayda olduğunu düşünüyorum.
ben de 8 yıllık evli bir erkeğim,eşimle severek-isteyerek evlendik,ikimiz de öğretmeniz,4 yaşında bir kızımız var.ayrıca evlenmeden önce de 5 yıllık bir birlikteliğimiz vardı.her şey çok güzel giderken evlenince işler değişti.benim yaşadığım şehre yerleştik.o güne kadar ailesiyle yüzeysel ilişkileri olan eşim birden anne ve abla düşkünü oldu.her türlü sorunumuz da önce onların haberi oldu,tüm kararlar onlara danışıp alındı.bu arada benim ailem neredeyse tamamen yok sayıldı,neyse uzatmayalım bu durum 5-6 yıl devam etti,evliliğimizi de perişan etti tabi ki.sonra eşimin bir vesileyle ablasıyla arası bozulup asıl faydanın ailemde olduğu anlaşılınca durum tam tersi oldu.itiraf etmeliyim bu durum önceleri çok hoşuma gitti.ama zamanla önceleri beni çok rahatsız etmeyen sorunlar çıkmaya başladı.eşimin bana karşı ilgisi nerdeyse yok oldu,cinsellik dersen benim tüm ısrarlarıma rağmen onun için bir görev olmaktan öteye gitmedi.onca uğraşmama,evim ve ailem için çırpınmama rağmen ne bir takdir ne bir tatlı söz duydum.bizde de evin tüm yükü bendedir,her türlü tamirat,ödeme,çocuğun sorunları v.s.ben kaldırmazsam kızımın bir oyuncağı ya da eşimin bir kıyafeti haftalarca ayak altında durur ve bu onu rahatsız etmez.benim bir sürü hobim vardır onun hiç yoktur,buna rağmen hiçbir işle uğraşmaya da vakti yoktur.ayrıca benim okul zamanı çok sayıda da özel dersim olur,buna rağmen her zaman onunla ve kızımla ilgilenmeye fırsat yaratırım,ukalalık olarak algılansın istemem ama etrafımdaki kadınların çoğuna göre mükemmel bir koca ve baba olmama rağmen eşime göre her zaman eksik bir yanım vardır.sinirliyimdir mesela.iyi yanları övmek şöyle dursun negatif olarak söyleyecek bir şeyleri her zaman vardır.kendimi savunmaktan geçtim kızımı da ona karşı korumak zorunda kalırım çoğu zaman çünkü o da mükemmel bir çocuk olmasına rağmen eşime göre çok yaramaz ve yorucu bir çocuktur.
uzun yıllar tartıştık,belki bir şeyler düzelir diye çok uğraştım ve çok sinirlendiğim zamanlarda oldu gerçekten.son zamanlarda tartışmayı da bıraktım artık,ne derse desin tepkisiz kalıyorum,çünkü söylenen her şey boşa gidiyor.yukarıda arkadaşlardan birinin dediğine kesinlikle katılıyorum,onu fazlasıyla şımarttım ve sonra hatamı düzeltemedim,sürekli sürprizler yaptım,hiçbir önemli günü atlamadım,çiçek aldım buna niye o kadar para verdin dedi,şiirler yazdım "şurası şöle olsa daha iyi olurdu "dedi,resmini yaptım ,ilk lafı"şu kol biraz kalın olmuş" oldu
neyse çok uzattım kusura bakmayın.bu konular kimseyle kolay kolay paylaşılamıyor.her zaman beterin de beteri var.evliliklerde her türlü sorun var.bunun kadını erkeği yok,vicdanla alakalı,bakın ben erkeğim ama forumu açan bayanla çok benzer sorunları yaşıyorum.eğer insanın yüreğinde vicdan yoksa ve sevmeyi bilmiyorsa yapılan her şey nafiledir diye düşünüyorum.çözümün ne olduğuna dair en ufak bir fikrim bile yok.boşanmayı kızım yüzünden asla düşünemem,ayrıca eşim de bensiz ayakta duramaz sanıyorum.
umarım okuyanlara faydası olur.okuyan arkadaşlardan benim sorunumla ilgili yorum ve eleştiriler bekliyorum.olumlu olumsuz her yorum benim için çok değerli olacaktır.sorunlardan en kısa zamanda ,en doğru şekilde kurtulmamız dileğiyle,
saygılar
kendi kendime çözümü bulamayınca ben de internet karıştırayım dedim ve bu siteyi buldum,yanlız olmadığımı bir kez daha görmek bile beni rahatlattı.ben de kısaca kendimden ve sorunumdan bahsedeyim.yazacaklarım forumu açan arkadaşı sevindirecek mi üzecek mi bilemiyorum ama gene de yazmakta fayda olduğunu düşünüyorum.
ben de 8 yıllık evli bir erkeğim,eşimle severek-isteyerek evlendik,ikimiz de öğretmeniz,4 yaşında bir kızımız var.ayrıca evlenmeden önce de 5 yıllık bir birlikteliğimiz vardı.her şey çok güzel giderken evlenince işler değişti.benim yaşadığım şehre yerleştik.o güne kadar ailesiyle yüzeysel ilişkileri olan eşim birden anne ve abla düşkünü oldu.her türlü sorunumuz da önce onların haberi oldu,tüm kararlar onlara danışıp alındı.bu arada benim ailem neredeyse tamamen yok sayıldı,neyse uzatmayalım bu durum 5-6 yıl devam etti,evliliğimizi de perişan etti tabi ki.sonra eşimin bir vesileyle ablasıyla arası bozulup asıl faydanın ailemde olduğu anlaşılınca durum tam tersi oldu.itiraf etmeliyim bu durum önceleri çok hoşuma gitti.ama zamanla önceleri beni çok rahatsız etmeyen sorunlar çıkmaya başladı.eşimin bana karşı ilgisi nerdeyse yok oldu,cinsellik dersen benim tüm ısrarlarıma rağmen onun için bir görev olmaktan öteye gitmedi.onca uğraşmama,evim ve ailem için çırpınmama rağmen ne bir takdir ne bir tatlı söz duydum.bizde de evin tüm yükü bendedir,her türlü tamirat,ödeme,çocuğun sorunları v.s.ben kaldırmazsam kızımın bir oyuncağı ya da eşimin bir kıyafeti haftalarca ayak altında durur ve bu onu rahatsız etmez.benim bir sürü hobim vardır onun hiç yoktur,buna rağmen hiçbir işle uğraşmaya da vakti yoktur.ayrıca benim okul zamanı çok sayıda da özel dersim olur,buna rağmen her zaman onunla ve kızımla ilgilenmeye fırsat yaratırım,ukalalık olarak algılansın istemem ama etrafımdaki kadınların çoğuna göre mükemmel bir koca ve baba olmama rağmen eşime göre her zaman eksik bir yanım vardır.sinirliyimdir mesela.iyi yanları övmek şöyle dursun negatif olarak söyleyecek bir şeyleri her zaman vardır.kendimi savunmaktan geçtim kızımı da ona karşı korumak zorunda kalırım çoğu zaman çünkü o da mükemmel bir çocuk olmasına rağmen eşime göre çok yaramaz ve yorucu bir çocuktur.
uzun yıllar tartıştık,belki bir şeyler düzelir diye çok uğraştım ve çok sinirlendiğim zamanlarda oldu gerçekten.son zamanlarda tartışmayı da bıraktım artık,ne derse desin tepkisiz kalıyorum,çünkü söylenen her şey boşa gidiyor.yukarıda arkadaşlardan birinin dediğine kesinlikle katılıyorum,onu fazlasıyla şımarttım ve sonra hatamı düzeltemedim,sürekli sürprizler yaptım,hiçbir önemli günü atlamadım,çiçek aldım buna niye o kadar para verdin dedi,şiirler yazdım "şurası şöle olsa daha iyi olurdu "dedi,resmini yaptım ,ilk lafı"şu kol biraz kalın olmuş" oldu
neyse çok uzattım kusura bakmayın.bu konular kimseyle kolay kolay paylaşılamıyor.her zaman beterin de beteri var.evliliklerde her türlü sorun var.bunun kadını erkeği yok,vicdanla alakalı,bakın ben erkeğim ama forumu açan bayanla çok benzer sorunları yaşıyorum.eğer insanın yüreğinde vicdan yoksa ve sevmeyi bilmiyorsa yapılan her şey nafiledir diye düşünüyorum.çözümün ne olduğuna dair en ufak bir fikrim bile yok.boşanmayı kızım yüzünden asla düşünemem,ayrıca eşim de bensiz ayakta duramaz sanıyorum.
umarım okuyanlara faydası olur.okuyan arkadaşlardan benim sorunumla ilgili yorum ve eleştiriler bekliyorum.olumlu olumsuz her yorum benim için çok değerli olacaktır.sorunlardan en kısa zamanda ,en doğru şekilde kurtulmamız dileğiyle,
saygılar
( sanırım bu da bir rahatsızlık. bence onun da psikolojik problemleri var. 
Yorum