Tweet
Merhaba Arkadaşlar,
Şimdi sizlerle düşündüğüm bazı şeyleri paylaşacağım:
Okulun ilk yılında bana ilgi gösteren arkadaşlarım, ikinci sene nnlara karşılık vermemem yüzünden beni dışlamışlardı; sanırım beni samimi bulmamışlardı. Benim asıl inancım şudur ki; ilk sene Gülşen adlı arkadaşım "Konuş insanlarla konuş eğer konuşmazsan ezilirsin" demişti, neredeyse hiç konuşmadığım için sanırım arkadaşlarım ikinci sene, "Buna bi ders verelim 'konuşmazsan ezilirsin' dersi; ezelim biraz hakaret edelim üzelim onu" diye düşünerek hareket etmiş olabilirler çünkü onu hissettim. Bir şeyler hatırlıyorum, bir şeyler aklıma geliyor; bunlar aklıma geldiğinde "acaba bu gerçekten olmuş muydu?" diye şüphe ediyorum -bu olayların olup olmadığına dair şüpheler-. Yani arkadaşlarımın beni ikinci sene dışlamalarının sebebi; konuşmadığım için bana ders vermek istemeleriydi -böyle olduğunu hissediyorum çünkü-. Okula dair en büyük pişmanlığım, keşke konuşup arkadaşlarımla ben de ilgilenseydim, pişmanlığı. O sene bir süreden sonra beni görmezden gelmeye, yokmuşum gibi davranmaya, alaya almaya, küçümsemeye, hor görmeye, dışlamaya başlamışlardı (neden çünkü bence bana ders vermek istemişlerdi -bunu, beni en inciten şey olan 'otistik' demekle sonlandırmışlardı-). Keşke arkadaşlarımla ilgilenseydim!.. Şöyle bir şey de hatırlamama rağmen bunları düşünüyorum yine de: "Sen konuşmasan da, selam vermesen de olur arkadaşım, biz seni seviyoruz, biliyoruz" Ayrıca belki de ilk sene çok şımarıp, arkadaşlarımla ilgilenmediğimden de, daha fazla şımarmamam ve onların değerini bilmem için beni dışlamış olabilirler. Şımarıklığın ne olduğunu bile unuttuğum için o zamanlar nasıl davrandığım konusunda çelişkiler yaşıyorum bu yüzden de okulda ne gibi hatalar ettiğimden emin olamıyorum. Gerçi en başta her şeyi karşıdan beklemekle en büyük hatayı işlediğimin şu an farkındayım ama faydasız... Şimdi de bu sebepler yüzünden onlardan intikam almak istiyorum, hem de hayatları boyunca onlara acı verecek ve bana yaptıklarını hatırlatacak bir intikam. Onları bir yandan hem seviyorum hem de onlara nefret duyguları besliyorum bir yandan da. Ama şu anda da onlar beni öyle bir dışladılar ki yine onlara yaklaşmaya ve onları anlamaya çalıştığım sırada... Çok acı çekiyorum: Sanki bu bana Allah'ın dünyada yaşattığı bir azap (azab-u elim: elem dolu azap) gibi geliyor. Hem onları sevdiğim için hem de onlara nefret beslediğim için onları unutamıyorum: onları unutamamak en büyük azap benim için.
Daha aklıma geldikçe buraya yazmaya devam edeceğim.
Şimdi sizlerle düşündüğüm bazı şeyleri paylaşacağım:
Okulun ilk yılında bana ilgi gösteren arkadaşlarım, ikinci sene nnlara karşılık vermemem yüzünden beni dışlamışlardı; sanırım beni samimi bulmamışlardı. Benim asıl inancım şudur ki; ilk sene Gülşen adlı arkadaşım "Konuş insanlarla konuş eğer konuşmazsan ezilirsin" demişti, neredeyse hiç konuşmadığım için sanırım arkadaşlarım ikinci sene, "Buna bi ders verelim 'konuşmazsan ezilirsin' dersi; ezelim biraz hakaret edelim üzelim onu" diye düşünerek hareket etmiş olabilirler çünkü onu hissettim. Bir şeyler hatırlıyorum, bir şeyler aklıma geliyor; bunlar aklıma geldiğinde "acaba bu gerçekten olmuş muydu?" diye şüphe ediyorum -bu olayların olup olmadığına dair şüpheler-. Yani arkadaşlarımın beni ikinci sene dışlamalarının sebebi; konuşmadığım için bana ders vermek istemeleriydi -böyle olduğunu hissediyorum çünkü-. Okula dair en büyük pişmanlığım, keşke konuşup arkadaşlarımla ben de ilgilenseydim, pişmanlığı. O sene bir süreden sonra beni görmezden gelmeye, yokmuşum gibi davranmaya, alaya almaya, küçümsemeye, hor görmeye, dışlamaya başlamışlardı (neden çünkü bence bana ders vermek istemişlerdi -bunu, beni en inciten şey olan 'otistik' demekle sonlandırmışlardı-). Keşke arkadaşlarımla ilgilenseydim!.. Şöyle bir şey de hatırlamama rağmen bunları düşünüyorum yine de: "Sen konuşmasan da, selam vermesen de olur arkadaşım, biz seni seviyoruz, biliyoruz" Ayrıca belki de ilk sene çok şımarıp, arkadaşlarımla ilgilenmediğimden de, daha fazla şımarmamam ve onların değerini bilmem için beni dışlamış olabilirler. Şımarıklığın ne olduğunu bile unuttuğum için o zamanlar nasıl davrandığım konusunda çelişkiler yaşıyorum bu yüzden de okulda ne gibi hatalar ettiğimden emin olamıyorum. Gerçi en başta her şeyi karşıdan beklemekle en büyük hatayı işlediğimin şu an farkındayım ama faydasız... Şimdi de bu sebepler yüzünden onlardan intikam almak istiyorum, hem de hayatları boyunca onlara acı verecek ve bana yaptıklarını hatırlatacak bir intikam. Onları bir yandan hem seviyorum hem de onlara nefret duyguları besliyorum bir yandan da. Ama şu anda da onlar beni öyle bir dışladılar ki yine onlara yaklaşmaya ve onları anlamaya çalıştığım sırada... Çok acı çekiyorum: Sanki bu bana Allah'ın dünyada yaşattığı bir azap (azab-u elim: elem dolu azap) gibi geliyor. Hem onları sevdiğim için hem de onlara nefret beslediğim için onları unutamıyorum: onları unutamamak en büyük azap benim için.
Daha aklıma geldikçe buraya yazmaya devam edeceğim.
Yorum