Tweet
merak ettigim birsey var arkadaslar, acaba tek bana mi böyle oluyor. ben cok üzgün olunca, yani depresyonum dibe vurunca, hic konusacak gücüm olmuyor, sorunlarimi anlatmiyorum o vakit kimseye, öyle bir hal aliyor ki bu bende. ne kendimi ifade ede biliyorum, ne de birinin beni anlicagini düsünüyorum. öylece icime atiyorum. bi yanim istiyor anlatmak anlasilmak. ama bir yanim da yapamiyor. suan oldugu gibi mesela. anlamsiz cümleler kuruyorum. bugün baya kötüyüm. sorumu bile tam soramadim. beni anladinizmi? yakin bir zaman da psikologa gidecem.umarim onun yanindada bu suskunluk gelmez. : ( yoruldum arkadaslar, insanlardan nefret ediyorum, acilarimi kapamaya calistikca onlar yenilerini ekliyorlar. biz ne diye variz ki? mutlu olan hayati hakkiyla yasiyan insanlar varken, bize böcek olup ezilmekmi düsüyor?
-
-
ilaç yardımı alabilirsin bir süre için... -
Anlatamıyoruz,konuşamıyoruz belki de en büyük eksiğimiz bu...ben psikoloğuma herşeyi anlattım...Beni bir gün unutacaksan, bir gün bırakıp gideceksen, boşuna yorma derdi; boş yere mağaramdan çıkarma beni. Alışkanlıklarımı özellikle yalnızlığa alışkanlığımı kaybettirme boşuna. Tedirgin etme beni. Bu sefer geride bir şey bırakmadım. Tasımı tarağımı topladım geldim. Neyim var neyim yoksa ortaya döktüm. Beni bırakırsan sudan çıkmış balığa dönerim.Yorum
-
Yorum