ya bende özgüven sorunu var.. öle kötü bişeki birşeye saplanamıyorum atılım yapamıyorum çekingenlikde var ama o ortama girene kadar sonra alışıyorum
ama özgüven sorunum hem düşündürüyor hem için için ağlatıyor beni.. çok kötü bi durum aldı.. konuşmalarıma bile yansıyo sanki..
evde oturuyorum evde de bilgisayarım da çok eski
yenisini alamıyorum çalışamadığımdan.. evdekileri zorluyorum alın diye.. onlarda yaşlı başlı insanlar..
hergün baskı kurarırdım yada pc nin donmasına sinirlenip bağırıp çağırırdım.. bide hasass biriyim istiyorum ne soru varsa düzelsin yapılsın..
dünde çok bağırdım hem anneme hem babama.. annemin inatlığı bağırtısı var ama babamın yok.. öyle sessiz sakin adam ki.
yani dün akşam aybaşı ilk işim bilgisayarını değiştirmek söz valla diyo.. belki başka baba olsa git çalışda al lan koskoca adamsın der..
ve o ki o kadara bağırmama söylenmeme dün annemde sadece dinledi ilk defa.. karşılık vermedi.. mesela o git çalış al derdi.. ama böyle bi garip davrandı az öncede evden çıkarken
pazartesiye hazır et kendini istedğin pc yi alcam.. dedi
ama böle mahsun mahsun söledi.. yüreğime dert oldu onların o halleri ya.. :.((
ben kötü değilim..
yalnız bu pc ye oturduğum zaman hiç bişi yapamz oldum sinirlendimi de susmak bilmiyom kötü evlat oluyorum biraz.. tek arkdaşım bu pc oldu..
en çok da kötü kaderime ağlıyorum.. bu özgüven sorunuma.. anne babama böle yapmak istemiyorum.. ama bazen elde olmuyor..
kimseye kötülük düşünmezdim.. konuştuğum kızın beni bırakması bile sanki huyumu suyumu değiştirdi..
ilişkisi olan birilerini görünce yanındaki kıza bakıyorum içimden kızı saçı başını yolasım geliyo.. ya da farklı davranıyorum eğerki yakın veya birbirmizi tanıyorsak..
bazen konuştuğum kıza bile azcık yakınlık göstersem olmaz yada benim sevdiğim var diyince.. Defol!! diyip gönderisim oluyo geliyo..
tahammül edemezde oldum sanki..
yaptığım her kötü ve yaşanan olaydan sonra içimi kötü bir pişmanlık garip ağlayası duygular sarıyo..
benim annem babam belkide kimsede yok.. ama ben onlara layık olamadım.. tam tersine bide bağırtı çağırtı arşa çıkıyo..
hayırsız evlat agresif insan gibi oldum.. halbuki iki lafla bir insanı sevgimle gerek erkek gerek kız olsun kendime bağlardım ki yine bağlarım..
ama bazen en yakınımdakine bile ''git başımdan'' yapıyorum...
herkez beni konuşuyo bazen.. huysuz.. sağlığı bozuk. iş aramıyo çalışmıyo.. işde başka başka şeyler..
uzaktan görende mutlu zannediyo.. oysaki üzüntünden baş ağrılarım bile oluyo..
bazende el bebek gül bebek büyüdük onun için böle olduk heralde diyorum.. şu özgüven nasıl geri gelcek bilmiyom.. bıktım bu dertten..
kime birşeylerden yakınsam güven sorunu diyolar..
bide psikolog arıyoruz bu aralar..
ama özgüven sorunum hem düşündürüyor hem için için ağlatıyor beni.. çok kötü bi durum aldı.. konuşmalarıma bile yansıyo sanki..
evde oturuyorum evde de bilgisayarım da çok eski
yenisini alamıyorum çalışamadığımdan.. evdekileri zorluyorum alın diye.. onlarda yaşlı başlı insanlar..
hergün baskı kurarırdım yada pc nin donmasına sinirlenip bağırıp çağırırdım.. bide hasass biriyim istiyorum ne soru varsa düzelsin yapılsın..
dünde çok bağırdım hem anneme hem babama.. annemin inatlığı bağırtısı var ama babamın yok.. öyle sessiz sakin adam ki.
yani dün akşam aybaşı ilk işim bilgisayarını değiştirmek söz valla diyo.. belki başka baba olsa git çalışda al lan koskoca adamsın der..
ve o ki o kadara bağırmama söylenmeme dün annemde sadece dinledi ilk defa.. karşılık vermedi.. mesela o git çalış al derdi.. ama böyle bi garip davrandı az öncede evden çıkarken
pazartesiye hazır et kendini istedğin pc yi alcam.. dedi
ama böle mahsun mahsun söledi.. yüreğime dert oldu onların o halleri ya.. :.((
ben kötü değilim..
yalnız bu pc ye oturduğum zaman hiç bişi yapamz oldum sinirlendimi de susmak bilmiyom kötü evlat oluyorum biraz.. tek arkdaşım bu pc oldu..
en çok da kötü kaderime ağlıyorum.. bu özgüven sorunuma.. anne babama böle yapmak istemiyorum.. ama bazen elde olmuyor..
kimseye kötülük düşünmezdim.. konuştuğum kızın beni bırakması bile sanki huyumu suyumu değiştirdi..
ilişkisi olan birilerini görünce yanındaki kıza bakıyorum içimden kızı saçı başını yolasım geliyo.. ya da farklı davranıyorum eğerki yakın veya birbirmizi tanıyorsak..
bazen konuştuğum kıza bile azcık yakınlık göstersem olmaz yada benim sevdiğim var diyince.. Defol!! diyip gönderisim oluyo geliyo..
tahammül edemezde oldum sanki..
yaptığım her kötü ve yaşanan olaydan sonra içimi kötü bir pişmanlık garip ağlayası duygular sarıyo..
benim annem babam belkide kimsede yok.. ama ben onlara layık olamadım.. tam tersine bide bağırtı çağırtı arşa çıkıyo..
hayırsız evlat agresif insan gibi oldum.. halbuki iki lafla bir insanı sevgimle gerek erkek gerek kız olsun kendime bağlardım ki yine bağlarım..
ama bazen en yakınımdakine bile ''git başımdan'' yapıyorum...

herkez beni konuşuyo bazen.. huysuz.. sağlığı bozuk. iş aramıyo çalışmıyo.. işde başka başka şeyler..
uzaktan görende mutlu zannediyo.. oysaki üzüntünden baş ağrılarım bile oluyo..
bazende el bebek gül bebek büyüdük onun için böle olduk heralde diyorum.. şu özgüven nasıl geri gelcek bilmiyom.. bıktım bu dertten..
kime birşeylerden yakınsam güven sorunu diyolar..
bide psikolog arıyoruz bu aralar..


Yorum