Arkadaslar ben kendım olamıyorum.Aykırı olmayı sevıyorum ama nedense cevredekı tepkılerden korkuyorum bu yuzden gayet sakın bır hayatım var.En basıtınden kupe takmayı dusunuyorum ama bır turlu harekete geçemıyorum o kadar acızım.Sureklı hayal kuruyorum ve her hayalımde bazı ınsanlara kendımı kanıtlıyorum.Her gun aynı seylerı tekrarlamayı sevmıyorum ama bır hobım veya sosyal aktıvıtem yok.Açıkçası tek basıma bır kafeye oturamıyorum bıle.Bır de soyle bır dusuncem var ; üniversiteyı bıtırıp bır meslek sahıbı olduktan sonra evlenmeyı çocuklarımın olmasını istemıyorum.Ne kadar para kazandıgım önemlı degıl, kafama göre yasamayı gezmeyı ıstıyorum, bellı bır yerleşım yerı olmaksızın.Mesela kısın çalışıp yazın o parayla gezmek gıbı.Ben nasıl harekete geçebilirim?Oldukça kararsızım hep baskalarının dusuncelerını onemsıyorum.Baskaları tarafından takdır edılmek ve onlar tarafından begenılmek ıstıyorum.Onerılerınızı beklıyorum
Duyuru
Collapse
No announcement yet.
Rutınden kaçmak kendım olmak istiyorum ama...
Collapse
X
-
resmen beni anlatmışsın. ben de aynen senin gibi kendimi bir anda hayaller aleminde birine kanıtlamaya çalışırken yakalıyorum. bi topluluğa katıldığım zaman kendim gibi olmak, içimden geldiği gibi davranmak yerine kafamda şöyle yapsam ne derler böyle yapsam nasıl olur gibi şeylr tasarlayıp ona göre hareket ediyorum. (tabi ki elimde olmadan) ve herşey mahvoluyor. sonra da düşün dur akşama kadar: niye öyle yaptım niye böyle yapmadım niye böyle oldu
Çaresizliğin bıyıkları vardı... Yalnızlığın sakalları... Ne farkeder şimdi? İster aşağı tükür, ister yukarı...
Yorum

ama belli kişiler varsa orasını bilemem
Yorum