Duyuru

Collapse
No announcement yet.

Bin bilsen de bir bilene danış :)

Collapse
X
  • Filtrele
  • Zaman
  • Göster
Clear All
new posts

  • Bin bilsen de bir bilene danış :)

    Merhaba. 18 yaşındayım . Ailemde şizofreni hastalığı var , sanırım genetik olarak bana da geçmiş ..
    Hastalığımın farkında geçen hafta vardım , halbuki 12-13 yaşlarımdan beri hastayım fakat yeni farkına vardım hastalığımın . Geç farkına varmamın sebebi ise gururuma yediremeyişim , kibrim herhalde. Hastalığıma tanıyı kendim koydum . Geçen haftalarda kendi kendime ağlayasım gelirdi fakat ben depresyona girdiğimi felan düşünürdüm biraz internette araştırınca şizofren olduğumu anladım zaten bana küçüklüğümden beri çevrem hep sende sıkıntı var der içten içten şüphelenir fakat sonra duygularımı bastırırdım. Bu tanıyı koyarken ailemde hasta olunca mevzuyu anlamam kolaylaştı. Kendime tanı koyduktan sonra o gün okul çıkışı hastaneye gittim doktora yaşantımı , geçmişimi açık açık anlatmak istedim çünkü o kadar çok şey yuttum ki hayatım haykırmak istedim onları fakat doktor umduğum gibi birisi çıkmadı bir ilaç verip yolladı. 'Rixper 1 mg' bu ilacı 5 gece kullandıktan sonra aşırı baş dönmesi mide bulantısı yaptı kullanım talimatında ilaca alerjim oldugu bırakıp doktora danışmam gerektiği vs... Bence eğer bu hsatılığı yenebilen varsa o bana yardımcı olabilir o yüzden eğer birazdan anlatacaklarım hakkında bana yol gösterecekseniz yorumlarınızı bekliyorum Şimdi şöyle başlayayım.. Ailem ben ufak yaşta iken ayrıldı ben ve kardeşlerim ise ne annemde nede babamda kaldık . Anneme veya babama karşı bir sevgi hissetmiyorum bazen ani hüzün basıyor işte o zaman onlara sarılmayı sevmeyi istiyorum fakat kalbimde o kadar merhamet ve şefkati bulamıyorum onlar bana vermediler çünkü o duyguları sevmekten , merhametten haberim yok sanki , kalbimi hissetmiyorum , duygularım ölmüş gibi geliyor ve gün geçtikçe bu his artıyor :/ Anne ve babam çok kavga ederdi mutlu bir ailem yok yani daha sonra boşandılar ve kardeşlerim ve ben büyükbabamlar ile kalmaya başladık . Babam yeni bir evlilik yaptı ve şehirdışına taşındı annem ise şehirdışına ailesinin yanına döndü . Annem yıllarca görmedik telefonda arasıra sahte merhabalar dışında sohbetimiz olmadı . O yıllarda psikologa filan götürdüler ama arkası gelmedi . Büyükbabamlar bize çok iyi davrandılar en iyisi yapmaya çalıştılar ama ben kendi acımda biraz yalnız kalmak hırçınlaşmak gibi davranışlar sergiledim . Odada saatlerce tek başıma halının etrafında dönerdim öyle bir düşün seline kapılırdımki nerden başladığımı ne düşündüğümü inanın hatırlamazdım kaybederdim kendimi kısacası . Yokluk okyanusunun sığ kıyılarında paçalarım sıvalı yürüyüş yapardım uzun uzun.. Sanırım 14 yaşındaydım o yıllardaki sahipsizlik hissi beni sokaklara yitti kötü arkadaş çevresi derken sigara , alkol , uyuşturucu kullanmaya başladım ! Fakat uyuşturucu kullanırken bende paranoya , korkunç halisinasyonlar , paranoyalar hatsafada tabi beraber takıldığım ortamdaki arkdaşlarıma düşman kesilirdim . Beni kullandıkları hissine kapılır her lafın altında buzağı arardım yıllarca bu böyle devam etti madde kullandığım için herkesle arkdaş olamıyordum kullanan arkadaşlarımsa arkadaşlıklarım uzun sürmüyordu . Neyse ta ki 5 ay öncesine kdar bu illeti kullandım çok şükür şu anda temizlendim 8 ay öncesinde kimyasal uyuşturucu kullanmaya başladım bu uyuşuturucular hem daha ucuzdu hemde bende çok para vardı ikisi birleşince işin dozunu kaçırdım ve madde bağımlıısı oldum . Bu uyuşturucuları kullanırken öyle paronaya lar kuruyordumki kafamda bir bebeği öldürmek istedim birkeresinde yine bir defasında yoldan geçen insanlara saldırdım sebebi ise dünya öyle dar geliyorduki bana herşeyden paranoya oluyordum uçan kuş lambalar , insanların gülüşleri o an yok etmek istiyorudm herşeyi ama diğer arkdaş çevremde bunlar olmuyordu bu duyguların temel nedenini şimdi anlıyorum öyle bir kabusun cehennemin içine giriyordum ki yaşamayan bilmez .. Bir yandanda kanım bu maddeleri istiyordu içmeseem kendimi eve kapatır saatlerce yataktan cıkmaz alabildiğince düşünürdüüüüm düşünürrddddüüüümmm.. Öyleki sonunda başım ağrır düşünmeyi bırakırdım para bulana kadar ona buna sataşırdım filan derken zaman geldi geçti Ta ki 5 ay öncesinde ramazanda tövbe ettim bıraktım herşeyi temizlendim çok şüküüüür ! Kendimi eve kapadım bu süre içinde arkdaş çevrem bozuk oldugu için arkdaşlarımlada bağlantımı kestim yeni arkdaşlıklar kurmak filan istemiyordum kanım öyle çok istiyorudki maddeleri evden dışarı cıkmak istemiyorumdum eve ibadete kapattım kendimi iyicene içime kapandım anlıyacağınız . Düşünün ki sokaktaki o gezen tozan beni birde evde sus pus duran beni Şu anda okullarım açıldı okulum için o şehirden uzaklaştım şu anda yurtta kalıyorum neyse geçen haftalarda kendime şöyle bir baktım ki ben bu ben değilim tamam eski ben olmak istemiyorum ama sürekli kafasında paranoya kuran , herşeyden işkillenen , içine kapanmış , sürekli hüzünlü bir insanda benim için fazla bunları yenmek için içimde yeni bir istek ortaya çıktı fakat herşey istemeylede bitmiyor o eski şen şakrak ben şu anda bir insan ile konuşacak tek kelime laf bulamıyorum sanki beynimdeki o lob hiç yokmuş gibi .. Duygularımı , kelimelerimi , hislerimi , mutluluğumu kaybettim kimseye yaklaşamadığım konusamadığım için içime atıyorum kendi kendime konusuyorum buda beni dahada delirtiyor bir insana yaklaşacak tam samimi bir muhabbet kuracağım derken bir anda şüpheler beynimi kemirmeye başlıyor ve herşeyi mahvediyorum uzun uzun sessizlik başlıyor . Yeter ki konusayım diyorum aklıma hergelene söylemeye başlıyorum o konudan o konuya bu seferde karşmdaki sıkılıyor bilmiyor ki oda bende paranoya var bu seferde işi batırıyorum birisini gerçekten kalpten seveyimde veya birisi beni gerçekten severse o bana yardım eder diyorum hislerimden yoksunum .. Tek dert ortagım beynim kalıyor o da bana düşman !!!! 5 ay öncesine kadar sigarayı bırakmıştım geçen hafta tekrar başladım Allahım sen Affet :/ Bir son bir haftadır beynime aniden şiddetli bir ağrı giriyor ne yapmalıyım cok uzun oldu ama yüzyüze kendimi ifade edemiyorum tek yolu buydu zamanınızı aldım hakkınızı helal edin
    Haramsın bana sevgili'm..!

  • #2
    eğer şizofreni ise ilaçsız olmaz.
    paranoya için rixper 1mg uygun bir ilaç dozu ama yan etkileri sende fazla olmuş.
    ama bu anlattıklarında çok fazla şizofreni belirtisi yok.
    uyuşturucuya bağlı paranoya herkeste olabilir.
    rixper 1mg şizofreni için yetersiz bir doz ama sanırım doktor koruyucu olarak vermiş.
    tekrar doktora gitmekten başka seçeneğin yok. rixper dokunduğuna göre başka bir ilaç denemek gerekiyor.
    bence henüz şizofreni başlamamış ama önlem almak gerekiyor.

    Yorum


    • #3
      Bilmiyorum eğer uyuşturucu kullandığım zaman ki halisünasyonlar şizofreni ise şu anda şizofrenin başlangıcındayım diyebilirim . Şuanda bile hayat üstüme üstüme geliyor umudumu kaybetmedim ama zaman ilerdikçe sanki beni yenecek hissine kapılıyorum . Mesela bunu yazdıktan sonra okuldan 3 arkadaşm yemeğe çağırdı ve yemeğe gitmeyi teklif ettiler kabul ettim inanın konuşmaya birşey bulamıyorum daha doğrusu o konuşma hissini bulamıyorum muhabbet etmek istiyorum ama çok saçma bozuk cümleler kuruyorum bu isteğim yüzündende konudan konuya atlıyorum .. Onlar muhabbet açıyorlar güncel konulardan ilgimi çekmiyor hayatı boşvermişlik var üstümden atmak istiyorum ama yapamıyorum bunu beynimle yapabilirim onuda kullanamıyorum off napabilirim bilmiyorum kafam çok karışık :/
      Haramsın bana sevgili'm..!

      Yorum

      İşleniyor...
      X