İntihar ediceğimi düşünerek herşeyden vazgeçip kendimi eve kapatıp kendime acıyorum.Bencillik yapıyorum biliyorum.İnsanlar nelerle karşılaşıyor ne acılar çekiyor ama yinede pes etmiyorlar işlerinde güçlerindeler.Madem ki intihar etmeyi istiyosun et o zaman dimi? Yok günlerdir bu düşünceyle kendimi avutup duruyorum.Peki bu yaşadıklarım kimin umurunda.Tabi ki hiç kimsenin.Psikologum psikiyatırım da var ama nafile.Benden olmaz, ben yapamam, hayat bana göre değil.Kapatsalar beni bir odaya verseler yemeğimi sigaramı kimseler dokunmasa bana öylece yaşasam gitsem.Benimde hayalim bu.Şu an bu yazdıklarımı 2 ay sonra okuyunca ne saçmalamışım diyerek üzülücem.
Duyuru
Collapse
No announcement yet.
ölümü bekleyenler
Collapse
X
-
geçmiş olsun arkadaş. Bende bir zamanlar senin gibi diyordum ama düşündüm çok düşündüm. ve bildiğim şu ki hem dünyamı hemde ahiretimi yıkacaktım. ve doktora gide gele ilaç kullanarak şükür bu sorunları aştım. intihar çözüm değil Allah acil şifalar versin unutma her hastalığın bir şifası var tek yapman gereken soluğu doktorun kapısında almak.<div><strong>Bir gün dünyaya ait büyük bir derdin olursa</strong><br /><strong>rabbine dönüp, « benim büyük derdim var ! « deme</s
-
Aynı şeyleri bende düşünüyorum. İlave olarak hayat ne kadar saçma geliyor. Yok olacağız gideceğiz sonunda. Bunca ayrıntı ve saçmalık neden. Yaşam gereksiz birşey. Keşke canlılık denen birşey olmasaydı öylece boşluk veya hiçlik olsaydı. Nereden canlılık çıktı da başımıza bela oldu. Keşke hiç doğmasaydık. 5 dk lık zevk uğruna tüm yaşantımız acı ve kabus içinde geçiyor. Adelet bu mu dünya.
Yorum

Yorum