Tweet
Çocukluğum kötü geçti, nerdeyse hiç iyi anım yok. Her gece yatarken tek duam vardı, sabah kavgasız ve bağrış çağrışın olmadığı, huzur dolu bir evde uyanmak.
Sonra genç oldum, kendimi o kadar ezik ve değersiz hissediyordumki, kimseyle konuşmuyordum nerdeyse. Birazcık yakışıklı olduğumdan, kızlardan gelen teklifleri sertce cevap vererek savuşturuyor, kendime böyle bir kalkan oluşturuyordum. Çünkü onlarla konuşacak cesaretim bile yoktu. Onlarla konuşurken sesim içime kaçıyor, ağzımı bile açamıyordum, açsamda tuhaf sesler çıkıyordu
Askeri gittim 15 ay yapcam diye, askerlik uzadı 19 ay yaptım.
Annem ben kendimi bildim bileli hastalık hastası. Ailecek onun yüzünden sinir hastası olduk. Şu anda evde ruh hali düzgün tek bir kul yok.
Ben gittim defalarca doktora. Paxil ve Sülpir kullanıyorum. Ama bazen param olmuyor ilacı alamıyorum, param olmuyor doktora gidemiyorum. Sosyal güvencemde yok. Para buldukca ilaçları alıp yutuyorum. Kullanmazsam aşırı sinirli ve gergin oluyorum. Fakat bu ilaçlar hem sosyal hayatım, hemde varla yok arası cinsel hayatımı nerdeyse bitirdi. Odun gibi bişey oldum.
Sürekli bir felaket beklentisi içindeyim. Bir an bi güzellik olsa, acaba bunun ardından ne felaket gelecek diye bekliyorum, ki fazla gecikmeden geliyorda Artık mutlu olmakta istemiyorum, hazır alışmışken mutsuzluğa, kısa süren mutluluktan sonra gelen daha büyük bir bela yada sıkıntı, beni şoka sokuyor. Hep mutsuz kalırsam, en azından bu şoku yaşamam, böylesi daha iyi
Hastalığım yüzünden işimide yapamıyorum, zaten bıraktım. Borcum var bir sürü, ama çalışamıyorum. Canım hiç bir şey yapmak istemiyor, hep yatayım, kimse bana dokunmasın istiyorum. Ölmekte istemiyorum, çünkü dünya nimetlerinin nerdeyse hiç birini tatmadım. Bu yaşa geldim hala bekarım. Bir evim yok, işim yok, borcum çok.
Hastalıktan ziyade, beni hasta eden bu hayat biçimine kırgınım, dargınım. Neden böyle oluyor. Ben ne günah işledim acaba?
Şimdi mutsuz, halsiz, bir sürü sıkıntısı olan, biriyle konuşurken sesi içine kaçan, kendine güveni olmayan, kendini çok basit gören zavallının tekiyim.
Telkin istemiyorum, biliyorum bu faydasız. Birşeyler yanlış. Ruh halim bozuk. Ne yapacağımı, bu durumu nasıl düzelteceğimide bilmiyorum. Herşey olabildiğince zor ve kötü...
Sonra genç oldum, kendimi o kadar ezik ve değersiz hissediyordumki, kimseyle konuşmuyordum nerdeyse. Birazcık yakışıklı olduğumdan, kızlardan gelen teklifleri sertce cevap vererek savuşturuyor, kendime böyle bir kalkan oluşturuyordum. Çünkü onlarla konuşacak cesaretim bile yoktu. Onlarla konuşurken sesim içime kaçıyor, ağzımı bile açamıyordum, açsamda tuhaf sesler çıkıyordu
Askeri gittim 15 ay yapcam diye, askerlik uzadı 19 ay yaptım.
Annem ben kendimi bildim bileli hastalık hastası. Ailecek onun yüzünden sinir hastası olduk. Şu anda evde ruh hali düzgün tek bir kul yok.
Ben gittim defalarca doktora. Paxil ve Sülpir kullanıyorum. Ama bazen param olmuyor ilacı alamıyorum, param olmuyor doktora gidemiyorum. Sosyal güvencemde yok. Para buldukca ilaçları alıp yutuyorum. Kullanmazsam aşırı sinirli ve gergin oluyorum. Fakat bu ilaçlar hem sosyal hayatım, hemde varla yok arası cinsel hayatımı nerdeyse bitirdi. Odun gibi bişey oldum.
Sürekli bir felaket beklentisi içindeyim. Bir an bi güzellik olsa, acaba bunun ardından ne felaket gelecek diye bekliyorum, ki fazla gecikmeden geliyorda
Artık mutlu olmakta istemiyorum, hazır alışmışken mutsuzluğa, kısa süren mutluluktan sonra gelen daha büyük bir bela yada sıkıntı, beni şoka sokuyor. Hep mutsuz kalırsam, en azından bu şoku yaşamam, böylesi daha iyi Hastalığım yüzünden işimide yapamıyorum, zaten bıraktım. Borcum var bir sürü, ama çalışamıyorum. Canım hiç bir şey yapmak istemiyor, hep yatayım, kimse bana dokunmasın istiyorum. Ölmekte istemiyorum, çünkü dünya nimetlerinin nerdeyse hiç birini tatmadım. Bu yaşa geldim hala bekarım. Bir evim yok, işim yok, borcum çok.
Hastalıktan ziyade, beni hasta eden bu hayat biçimine kırgınım, dargınım. Neden böyle oluyor. Ben ne günah işledim acaba?
Şimdi mutsuz, halsiz, bir sürü sıkıntısı olan, biriyle konuşurken sesi içine kaçan, kendine güveni olmayan, kendini çok basit gören zavallının tekiyim.
Telkin istemiyorum, biliyorum bu faydasız. Birşeyler yanlış. Ruh halim bozuk. Ne yapacağımı, bu durumu nasıl düzelteceğimide bilmiyorum. Herşey olabildiğince zor ve kötü...
Yorum