Tweet
DELİriyo muyum ? ? ?
merhaba yine ben 
daha önce kendimden 9yaş büyük doktoruma olan hislerim ve yaşadıklarımdan bahsetmiştim.
ben 19 yaşındayım ve üniversite öğrencisiyim derslerine bak denmesini istemiyorum çünki bu ruh halime rağmen düşünmekten konsantrasyon olamama rağmen derslerim yine çok iyi sanırım kendimle gurur duyduğum tek şey bu ben herşeye rağmen sorumluluklarımı aksatmıyorum ailem için
ewet doktorum sevdiğim insanla konuşmayalı pazar günü tam iki ay oldu tek kelime etmedik sadece faceimde ekli zaten ve o eskisi gibi sürekli girmio.onun bi fotoğrafının altında bi kızla olan konuşmaları vardı son görüştüğümüz gün yazılmış yorumlaşmalar cilveleşmeler asılmalar.o fotoğrafı sevmiyorum o konuşmaları görünce kalbime büyük bi sızı gelio çok çok acıyo.o kızdan nefret ediyorum saçma ama öyle hissediorum.
gelelim asıl söylemek istediğime iki haftadır okulum tatil ve ben mutsuz kız olduğum için benden sıkılan bana off diyen en yakın arkadaşımla bile bi kere görüştüm o istedi onuda.ben değil.o görüşmedede arkadaşım kibirliydi ve bütün gün sevgililer günü için hediye baktı yanımda ben sustum unutamadığım yaramı anlatmadım anlatmıcam da artık.eskiden olsa her gün arkadaşlarımla olmak isterdim ama şuan istemiyorum özellikle bu yakın dediğim arkadaşımla.bana kendimi aciz ezik çirkin sorunlu hissetirio arkadaşım.uzaklaştım elimde olmadan iyiliklerini unutamam ama söylediği kırıcı yıkıcı sözleri de.
ayrıca akıllı olduğumu sanardım ama aklımı kaçırıyorum sanırım sevdiğim insanın dün gece 3 te bi videosunu izledim öyle özlemişim ki gülüşünü sesini bikez daha anladım ondan neden vazgeçemediğimi öyle severek seviyorum ki
uyumuyorum tek başıma oturuyorum geceleri ağlıyorum sızlanıyorum onunla konuşur gibi kendi kendime konuşuyorum hayal kuruorum gözümde canlandırıorum bazen onunlaymışım gibi
noluo bana ben mi abartıyorum ciddi ciddi kendimi mi yitiriyorum mutluyum demek nie bu kadar uzak ben değer görmek ve onunla olmak istiyorum
daha önce kendimden 9yaş büyük doktoruma olan hislerim ve yaşadıklarımdan bahsetmiştim.ben 19 yaşındayım ve üniversite öğrencisiyim derslerine bak denmesini istemiyorum çünki bu ruh halime rağmen düşünmekten konsantrasyon olamama rağmen derslerim yine çok iyi sanırım kendimle gurur duyduğum tek şey bu ben herşeye rağmen sorumluluklarımı aksatmıyorum ailem için
ewet doktorum sevdiğim insanla konuşmayalı pazar günü tam iki ay oldu tek kelime etmedik sadece faceimde ekli zaten ve o eskisi gibi sürekli girmio.onun bi fotoğrafının altında bi kızla olan konuşmaları vardı son görüştüğümüz gün yazılmış yorumlaşmalar cilveleşmeler asılmalar.o fotoğrafı sevmiyorum o konuşmaları görünce kalbime büyük bi sızı gelio çok çok acıyo.o kızdan nefret ediyorum saçma ama öyle hissediorum.
gelelim asıl söylemek istediğime iki haftadır okulum tatil ve ben mutsuz kız olduğum için benden sıkılan bana off diyen en yakın arkadaşımla bile bi kere görüştüm o istedi onuda.ben değil.o görüşmedede arkadaşım kibirliydi ve bütün gün sevgililer günü için hediye baktı yanımda ben sustum unutamadığım yaramı anlatmadım anlatmıcam da artık.eskiden olsa her gün arkadaşlarımla olmak isterdim ama şuan istemiyorum özellikle bu yakın dediğim arkadaşımla.bana kendimi aciz ezik çirkin sorunlu hissetirio arkadaşım.uzaklaştım elimde olmadan iyiliklerini unutamam ama söylediği kırıcı yıkıcı sözleri de.
ayrıca akıllı olduğumu sanardım ama aklımı kaçırıyorum sanırım sevdiğim insanın dün gece 3 te bi videosunu izledim öyle özlemişim ki gülüşünü sesini bikez daha anladım ondan neden vazgeçemediğimi öyle severek seviyorum ki
uyumuyorum tek başıma oturuyorum geceleri ağlıyorum sızlanıyorum onunla konuşur gibi kendi kendime konuşuyorum hayal kuruorum gözümde canlandırıorum bazen onunlaymışım gibi
noluo bana ben mi abartıyorum ciddi ciddi kendimi mi yitiriyorum mutluyum demek nie bu kadar uzak ben değer görmek ve onunla olmak istiyorum
Yorum