Ben kendimi bildim bileli kiloluydum. Son 2 yıla kadar. O zamana dek insanların gelip yüzümün ne kadar güzel olduğunu, zayıpladığımda çok can yakacağımı söyleyip dururlardı. Bense bunlara inanırdım, bu da benim külkedisi masalımdı. Sindrella olacaktım. Buna inanarak büyüdüm. 11 yıl boyunca, bu inanca bağlı kaldım... Zayıfladım. Pek bir şeyin değiştiğini söyleyemem ama işin kötü yanı çok büyük hayalkırıklığına uğradım. Bu bende saplantı haline geldi. Birileri benden hoşlanmalı, birileri beni çok güzel, en güzel bulmalı, herkes beni sevmeli! Biliyorum bu düşüncenin ne kadar hastalıklı olduğunu ama bu zamanla bende saplantı haline geldi. Aşmayı çok istiyorum. Kendime telkinlerde bulunuyorum ama...
Bu da sanırım narsistik kişilik bozukluğumun bir uzantısı. Bunun yanı sıra sürekli toplumda dışlandığımı, sevilmediğimi, itici olduğumu düşünüyorum. Arkadaşlarım var, beni önemseyenler de var ama biri ters bir şey yapsa, terslese, umursama kendimi yerin dibinde hissediyorum ve tamamen dışlandığımı hissediyorum ve bununla her gün yaşamak çok zor. İçimi dökmek istedim, hep bunlar kafamda dönüp duruyordu ancak ben paylaşamıyordum.. Eğer yargılayacaksanız beni, biraz empati kurmanızı öneririm. Zîra bu kişiliğe sahip olmayı ben istemedim.
Bu da sanırım narsistik kişilik bozukluğumun bir uzantısı. Bunun yanı sıra sürekli toplumda dışlandığımı, sevilmediğimi, itici olduğumu düşünüyorum. Arkadaşlarım var, beni önemseyenler de var ama biri ters bir şey yapsa, terslese, umursama kendimi yerin dibinde hissediyorum ve tamamen dışlandığımı hissediyorum ve bununla her gün yaşamak çok zor. İçimi dökmek istedim, hep bunlar kafamda dönüp duruyordu ancak ben paylaşamıyordum.. Eğer yargılayacaksanız beni, biraz empati kurmanızı öneririm. Zîra bu kişiliğe sahip olmayı ben istemedim.

Yorum