Tweet
Yaşım 16.2 ay öncesine kadar Dikkat eksikliği tanısıyla psikaytriste gittim , tofranil denen yan etkisi acıtasyon,endişe kaygı olan bir ilaç verdi ki az bir şey yaramasına rağmen her gün ağlayacak gibiydim . Fakat bu psikolojik sorunları araştırırken kendim de anksiyete olduğunu öğrendim. Belirtileri %70 gibiydi. Ama gene psikiyatriste normal bir şekilde dertlerimi anlatmak için gittim-'anksiyete var bende hocam oo yardım et ya'' gibi söylemde bulunmadım'- Daha dertlerimin %30-40 ını anlatmama rağmen bana depresyon tanısı koydu ve Fulsac denen bir hap yazdı. Dedim ki ayrıca ben de anksiyete var bi tam dinleseydiniz ve neden cipralex yazmadınız dedim ? Cipralex işe yaramaz sana dedi + dikkat dağınıklığı için de tekrar tofranil yazdı ama;daha tof'u kullandığım 2.gün ağlayacaktım o üzüntüden,beni öyle kırılgan yapmıştı ki bıraktım hemen. Yaşım 16 dikkat eksikliğim var ama fulsac gibi yan etkisi konsantrasyon kaybı,dikkat eksikliği olan ilaçlar alıyorum. Nedense çok zıt bi durumum var 
Lakin şu da var ki şu an bi restoran da staj yapıyorum.İşimi önemsemem lazım bu antidepresanlar işime zarar verir diye korkuyorum.Biliyorsunuz yan etkileri tehlikeli benim için.
Ama ilaçları bırakamam, tamam işime zarar verebilir ama sosyal hayatım resmen 0 . O kadar içe kapanık hayattan bezmiş, insanlara korkuyla yaklaşan,insanların üstünde paranoya yaratan bir tipim ki elimde değil.Bu durum da beni çok üzüyor.
Napmalıyım yani antidepresanlar derslerime,işime zarar verecek tamam ama sosyal hayatım, iç hayatım (beynimdeki düşünceler) çok kötü.Böyle giderse ilerde panik ataklar geçireceğim diye korkuyorum da bazen;bunu söyleyen ben değilim sadece.Kendime gelmek için,bi cesaret kazanmak için,hayattan zevk almak için anti depresanlara başvurdum.
Lakin şu da var ki şu an bi restoran da staj yapıyorum.İşimi önemsemem lazım bu antidepresanlar işime zarar verir diye korkuyorum.Biliyorsunuz yan etkileri tehlikeli benim için.
Ama ilaçları bırakamam, tamam işime zarar verebilir ama sosyal hayatım resmen 0 . O kadar içe kapanık hayattan bezmiş, insanlara korkuyla yaklaşan,insanların üstünde paranoya yaratan bir tipim ki elimde değil.Bu durum da beni çok üzüyor.
Napmalıyım yani antidepresanlar derslerime,işime zarar verecek tamam ama sosyal hayatım, iç hayatım (beynimdeki düşünceler) çok kötü.Böyle giderse ilerde panik ataklar geçireceğim diye korkuyorum da bazen;bunu söyleyen ben değilim sadece.Kendime gelmek için,bi cesaret kazanmak için,hayattan zevk almak için anti depresanlara başvurdum.
Yorum