Tweet
Merhaba arkadaşlar... Yazım biraz uzun olacak, sıkılabilecekler için şimdiden kusura bakmayın...
Konusmak istediğim şey, 1 ay sonra 18'e giriyorum, lisem yeni bitti...
Müziğe aşığım, müziği sevmiyorum, yaşıyorum... Müzik dinlemediğim gün yok...
Son 2 yıldan beri müziğe olan ilgimin bir tutku oldugunun farkına vardım. Ailem baskıcı, otoriter bir aile değil, modern bir aile olmasına rağmen kendi içimde ileride yapamamak gibi bir saçma düşünce oldugu için geç söyledim aileme bu durumu, yaklaşık 6ay önce.
Ailem gayet olumlu karşıladı ama garanti meslek olmadıgı için, yani güzel sanatlara gitsem daha sonra iş bulma olasılıgım cok düsük oldugu için, dışarıdanyapabilme önerisini kafamda vardı. Ben aranjör olmak istiyorum. Ve müzik yapmak, besteci olmak istiyorum. Eğilimimin olduğunu düsünüyorum. Bir çok müzisyenle konuştum,anlattım, genel olarak harmanladığımda, iş sıkıntısı oldugu için elimin altında bir mesleğim olduktan sonra, bu işe koyulmak. Mühendis olmak için çalışıyordum içten sevmediğim için vazgeçtim işletme/uluslararası ticaret (ing) düsünüyorum...(Bu düşünceye geçmem çok basit bir anlık olmadı, çok düşündüm, bu yıl fiziki yorulmanın dışında zihinsel olarak da çok yoruldum...) Ama içimde müzik var. 4-5 yıl önce gitar calıyordum, o da gelişme safhasında sınavlar falan var diye, bıraktım o kadarpişmanım ki.Kendimi hazırlayabilmek için elimden geleni yapacagım diyordum. 1.5 yıl sonra ailemle paylaşmanın durumu bir yana, o anları düşleyince dahi kendimden geçiyordum, stüdyolara gittiğimde zaman su gibi geçiyor, günde 20saat de çalışsam,gecem gündüzüm olmasa da bu mesleği yapmayı hayal ediyordum, ve yolun sonu hüsran olma durumu olsa dahi adam gibi bir yerden kursu alıp kendimi geliştirmeye başlayacağım diyor-dum.(%100 emindim.)
Asıl konu, bazı müzisyenlerle görüştüğümde (bunlar gerçekten işlerinde çok erbab,tanınmış müziyenler), yaşımın 18 oldugunu ve bundan sonra zor oldugunu söyleyenler oldu, haklılar onlar da çünkü düşündüğümde 18 yaşına kadar müziğe dair adam gibi hiçbirşey yapmamışsın,gitarı tam kapmışken bırakmışsın, şu gitarda postacıyı çalamayacak durumdasın,klavyeyi alsan da bu tecrübeden dolayı ailemde az da olsa 2-3ay sonra bırakacak düşüncesi var,olduguna eminim...Ama ben onların yüzünü kara çıkartacağıma emindim ta ki yakın zamana kadar.
Temel sorun, bana müzik için hobi olarak yap, playstation oynayacağına hobi olarak ugraş, boşuna bir şey bekleme,ümit etme tarzı konusan müzisyenler(aranjörlerde) oldu, başta bu beni çok etkilemedi, tam tersini söyleyenler de oldugu icin.(sen elinden geleni yap hiç belli olmaz diyen kesim) Ama o günden itibaren ümidimi git gide yitirmeye başladım. Ve
Artık diyorum ki, yolun sonu hüsran olma durumu olsa dahi sonuna kadar gitmeyi düşünen ben, hiç başlamasam mı demeye başladım...Kendime acaba ban gerçekten istiyor muyum, istemiyor muyum demeye başladım... Bunun acısını büyük bir biçimde yaşıyorum... Ya 2,3 ay sonra sıkılırsam bile demeye başladım ümitsizlikten belki de... Düşüncelerinizi bekliyorum arkadaşlar, okuyanlara minnettarım...
Konusmak istediğim şey, 1 ay sonra 18'e giriyorum, lisem yeni bitti...
Müziğe aşığım, müziği sevmiyorum, yaşıyorum... Müzik dinlemediğim gün yok...
Son 2 yıldan beri müziğe olan ilgimin bir tutku oldugunun farkına vardım. Ailem baskıcı, otoriter bir aile değil, modern bir aile olmasına rağmen kendi içimde ileride yapamamak gibi bir saçma düşünce oldugu için geç söyledim aileme bu durumu, yaklaşık 6ay önce.
Ailem gayet olumlu karşıladı ama garanti meslek olmadıgı için, yani güzel sanatlara gitsem daha sonra iş bulma olasılıgım cok düsük oldugu için, dışarıdanyapabilme önerisini kafamda vardı. Ben aranjör olmak istiyorum. Ve müzik yapmak, besteci olmak istiyorum. Eğilimimin olduğunu düsünüyorum. Bir çok müzisyenle konuştum,anlattım, genel olarak harmanladığımda, iş sıkıntısı oldugu için elimin altında bir mesleğim olduktan sonra, bu işe koyulmak. Mühendis olmak için çalışıyordum içten sevmediğim için vazgeçtim işletme/uluslararası ticaret (ing) düsünüyorum...(Bu düşünceye geçmem çok basit bir anlık olmadı, çok düşündüm, bu yıl fiziki yorulmanın dışında zihinsel olarak da çok yoruldum...) Ama içimde müzik var. 4-5 yıl önce gitar calıyordum, o da gelişme safhasında sınavlar falan var diye, bıraktım o kadarpişmanım ki.Kendimi hazırlayabilmek için elimden geleni yapacagım diyordum. 1.5 yıl sonra ailemle paylaşmanın durumu bir yana, o anları düşleyince dahi kendimden geçiyordum, stüdyolara gittiğimde zaman su gibi geçiyor, günde 20saat de çalışsam,gecem gündüzüm olmasa da bu mesleği yapmayı hayal ediyordum, ve yolun sonu hüsran olma durumu olsa dahi adam gibi bir yerden kursu alıp kendimi geliştirmeye başlayacağım diyor-dum.(%100 emindim.)
Asıl konu, bazı müzisyenlerle görüştüğümde (bunlar gerçekten işlerinde çok erbab,tanınmış müziyenler), yaşımın 18 oldugunu ve bundan sonra zor oldugunu söyleyenler oldu, haklılar onlar da çünkü düşündüğümde 18 yaşına kadar müziğe dair adam gibi hiçbirşey yapmamışsın,gitarı tam kapmışken bırakmışsın, şu gitarda postacıyı çalamayacak durumdasın,klavyeyi alsan da bu tecrübeden dolayı ailemde az da olsa 2-3ay sonra bırakacak düşüncesi var,olduguna eminim...Ama ben onların yüzünü kara çıkartacağıma emindim ta ki yakın zamana kadar.
Temel sorun, bana müzik için hobi olarak yap, playstation oynayacağına hobi olarak ugraş, boşuna bir şey bekleme,ümit etme tarzı konusan müzisyenler(aranjörlerde) oldu, başta bu beni çok etkilemedi, tam tersini söyleyenler de oldugu icin.(sen elinden geleni yap hiç belli olmaz diyen kesim) Ama o günden itibaren ümidimi git gide yitirmeye başladım. Ve
Artık diyorum ki, yolun sonu hüsran olma durumu olsa dahi sonuna kadar gitmeyi düşünen ben, hiç başlamasam mı demeye başladım...Kendime acaba ban gerçekten istiyor muyum, istemiyor muyum demeye başladım... Bunun acısını büyük bir biçimde yaşıyorum... Ya 2,3 ay sonra sıkılırsam bile demeye başladım ümitsizlikten belki de... Düşüncelerinizi bekliyorum arkadaşlar, okuyanlara minnettarım...
Yorum