Ölümü Özledim !!!

[5httserotonin]

5 yıldan bu yana psikolojik tedavu görüyorum. Panik bozukluğuyla başladı. Anksiyete bozukluğu ve depresyonla devam etti. Son iki haftaya kadar çok iyiydim. ilaçlarımı da azaltmıştım. Ama son 1 hafta yaşadığım sıkıntılar, olaylar beni o kadar bunalttı kı... 33 yaşındayım bu yaşıma kadar ben kendimi kimseye anlatamadım. Ne anneme , ne babama, ne kardeşlerime, ne boşandığım eşime , ne insanlara ne de sevdiklerime. SON 1 HAFTADIR ÖLÜM BANA HİÇ BU KADAR ÇEKİCİ, İSTEK DOLU, KURTULUŞ olarak gelmemişti. Benim yaşantımdan bir beklentim kalmadı. Eşim vardı ondan da ayrıldım. Çocuk desen yok. Ben ne için, ne amaçla yaşıyorum. Onu da bilmiyorum. Ben ruh hastası bir insanım 5 yıldır kullanmadığım ilaç kalmadı. Ama düzelemedim. İş yerimde geçirdiğim panik atak, anksiyete bozukluğu, depresyon rahatsızlıklarımdan dolayı adım SORUNLU MEMURA çıkmış. Bunu söyleyenler benim amirlerim 4 yıl Türkiyenin en güvel üniversitesini bitirenler. Ama ben şimdiye kadar sadece işimi yaptım. Onlara karşı bir saygısızlığım olmadı. AMA SORUNLU İNSANIZ. BİZİM YAŞAMAYA HAKKIMIZ YOK. Bir evladımın olmasını çok istedim. Ama BABA olamayacağım. ÖLÜMÜ ÖZLEDİM ARKADAŞLAR.

[teknik literatür]

bende senin gibiyim işyerinde farklı gözle bakıyolar ama takmıyorum onları artık işime bakıyorum ne söylerseler söylesinler cesareti olan gelsin bana desin bişey veriyim cevabını otutturuyum kıçının üstüne. intihar duygusu isteği bende 2 -3 hafta sürüyor ve geçiyor İNŞ.SENDEDE GEÇER

[shondes]

4 yıl türkiyenin en güzelini üniversitesini bitirmesi demek söyledikleri doğru demek değil, zamanla herşey düzelebiliyor, ama farklı şeyler denemelisin...(destek aldığın kişiyide değiştirmende yarar var bence..)

[defne]

özlemek için önce tatmak gerekmiyor mu? bu durumda ölüm özlenmez..

son iki haftaya kadar çok iyiydim demişsin. her insanın zor günleri olabilir. her gün mutlu olmak pek mümkün görünmüyor. derdini paylaşabileceğin dostlar edinmeye çalış. hayattan beklentin mutlaka vardır, düşün, neleri seviyorsun, nelerle mutlu oluyorsun,onları yapmaya çalış. iş yerindeki kendini bilmezleri kafana takmamaya çalış. ya da imkanın varsa iş yerini değiştirmeyi dene.dua et, karşına hayırlı insanların çıkması için, birçok engel birlikte aşılıyo çünkü. ama yinede derdini anlatacak birilerini bulamazsan, kendini yalnız hissetme, hiçbirimiz yalnız değiliz çünkü, sadece hissedebilenler ve hissedemeyenler diye ayrılıyoruz. hepsi bu...

[istemsizhareket]

insanlar niye ölümden bahsediyor bu kadar.

ben tam 13 senedir senin şu an yaşadığın şeyleri yaşıyorum - ara ara düzelmeler oldu ama- genel olarak aynıyız senle! aramızdaki farklar: sen evlenmişsin ben ise 27 yaşıma kadar bir kızla doğru dürüst diyalog bile kuramadım, göz göze bile gelemedim, gerisini sen düşünn- asla da olamayacak, asla bir kızın ellerini tutmanın ne hissettirdiğini tadamayacağım, ya da bir kızın gözlerine bakmak uzun uzun, vs vs işte... ani aşık olmak. baba olmak? o bahse hiç girmiyorum. sen memursun, düzenli bir işin var, sosyal güvencen var. bense lise mezunu bir işsizim, hiç bir becerim veya diplomam yok, bu psikolojik sorunlarla insanlarla iletişim kuramazken falan nasıl çalışacağım en dandik bir işte bile onu bile bilmiyorum, askerliğimi yapmadım, 28 yaşında askerde olacağım. askerden gelince ömrümün geri kalan ortalama olarak 50 senesinde neler olacağına dair hiç bir fikrim yok! kardeşlerimle aramızda inanılmaz bir kopukluk var! söylesene hangimiz intiharı düşümeli bu durumda? herşeye sahipsin... benim aksime... eğer bu hayatta ben bile ço basit bir hayatın hayalini kurup mutlu olabiliyorsam, sen haydi haydi mutlu olabilirsin... bir se eşinden ayrılmışsın, bunun erkekler açısından çok büyük bir yıkım olduğunu hatta yanılıyorsam anne babasını kaybetmesinden dah sarsıcı olduğunu duymuştum, sorunların boşanmaan önce mi sonra mı başladı. bunları iyi değerlerndir. belki de bizimle paylaş, sen bilirsin. ama.. iyi olmak için her fırsatın var, bir kaç gün sonra uyandığında kedi gibi gerinip yaşasın hayat diyebilirsin, haftasonu tembel tembel uzun uzun kahvaltı edebilirsin...

[feedacar]

17 yaşıma kadar mutlu ve her istediği olan evin en küçük ve şımarık çocuğu olarak büyütüldüm. 17 yaşında vücudumda yanık şeklinde kabarıklıklar çıktı. sonra günden güne çoğaldı..yüzüme kadar geldi..askerde adına cüzam dediler.doktorlardan çare bulamayınca adıyaman menzile götürdüler. sonrası ise tam bir cehennem. etrafıma ben allah dostuyum diyen bir grup insan dadandı.anlamadım neye uğradığımı şaşırdım.benim sorunum nefs(içimizdeki şeytan) dediler.senin nefsini terbiye edeceğiz dediler.aradan 7 yıl geçti. şimdi 30 yaşındayım.işim yok..annem ölmüş. babam evlenmek istiyor ben evlenemiyorum bir hayatım bile yok..işim varken evlenmek istedim dediler bi nefsini terbiye edemedin.babam eve yabanvcı bi kadın getirmek istedi..babama bıçak çektim.sonra 10 adet lustral ilacın hepsini ağzıma attım.10 yıldır allahtan istediğim ölmekti.10 yıl sonra allahın merhametine ve adaletine zerre miskal kadar inanamıyorum artık.beni 13 yıldır cehennemde yakıyor.ailem beni anlamıyor.tüm dünya bana düşman şimdi.çünkü asabiyim.ruhsal dengem çöktü.göğsümün tam ortasında hançer saplanmış yaşamdan çok uzak bir alemdeyim.