Tweet
Merhabalar ben 20 yaşında bir üniversite öğrencisiyim, nereden başlayacağımı bilmiyorum ama hayatımı ciddi biçimde etkileyen bir kaç problemim var.
Karar verdiğim yapmaya tutkuyla baş koyduğum şeylerden sonunda ölüm olsa dahi o an hissettiğim sıkılmışlık bıkkınlık ve isteksizlik gibi duygular nedeniyle aniden vazgeçebiliyorum. üniversite sınavındayken sırf o an ki sıkılmışlığım bıkkınlığım nedeniyle bi çok soruyu rasgele işaretlemem gibi, resmen kaçmak istiyorum korkunç bir bıkkınlık hali tahammül edememe durumu. başladığım hiç bir şeyde istikrar ve devamlılık yok hiç bir zamanda olmadı. maymun iştahlılık gibi gözüktüğünü biliyorum ama okula olan devamlılığımı özel hayatımı dahi etkiliyor bu durumum. sorumluluk almayı bilmemek, gençlik hali, maymun iştahlılık gibi nedenlere dayandırılır bu durumum genellikle ailem tarafından. ama ben çok endişeliyim, bir konuya merak saldığım zaman kendime güvenemiyorum yine bırakırsın devam etmezsin hiç başlama diyorum, artık hiç bir şeye başlamamaya başladım o kadar yoruldum ki sonunu getirememekten. en iyisi hiç bir şey yapmamak diyorum. iş hayatından korkuyorum, çünkü kendimi tanıyorum.
İnsanlara karşı olan duygularım ve fikirlerim fazla değişkenlik gösteriyor, çok sosyal biri değilim hatta yakın olduğum insan sayısı ikiyi üçü geçmez. bir gün onları çok değerli görüp hediyeler alıp yere göğe koyamazken ertesi gün içimden küfürler ediyorum nefret ediyorum hayatımdan çıkartma planları yapıyorum diğer bir günde kendime kızmaya başlıyorum nasıl öyle düşündüm diye.
hayatımda bir devamlılık olmaması durumu arkadaşlık ilişkilerimi çok yaraladı, yakın arkadaş çevremdeki insanlar sürekli olarak değişim gösterir. sürekli bir devinim var hayatımda, çocukluk arkadaşım vardı görüşmeyi kestim, lisede çok yakın kız arkadaşım vardı birden tahammül edemeyip görüşmeyi kestim, üniversitenin ilk yılında yakın olduğum iki arkadaşım vardı bu defa onlar benimle görüşmemeye başladı. şu an hayatımda olan arkadaşlarıma da kalıcı gözle bakamıyorum ne de olsa onlarda bırakır beni diyorum ne de olsa onlarla da bir problem yaşanır ve görüşülmemeye başlanır diyorum, bu düşünceler beni yalnızlığa itiyor git gide.
Son 1-2 senedir hemen hemen herşeyi yalnız yapıyorum, bu durumuma o kadar alıştım ki bir arkadaşımla bi sosyal aktivitede bulunmak beni tatmin etmiyor şimdi yalnız olsam alır kahvemi ne güzel kitabımı okurdum diyorum. yalnızlık beni daha tatmin eder hale geldi, kitap okumak, yazmak ve film izlemek en zevk aldığım aktivitelerdir. yakın zamanda bir öykü kitabı yazmayı istiyorum.
artık insanları suçlamıyorum anladım ki sorunun kaynağı benim, geçen yıl okulun rehberlik servisindeki psikologla düzenli görüşüyordum, ama o zamanlar bu durumlarımı tam idrak edememiştim gitme nedenim yaşadığım bir tramva nedeni idi, ilaç tedavisi vs. olmadan sadece terapiye dayalı görüşme biçimiydi ama görüşmemiz yarım kaldı okuldan ayrıldığı için, sonra da başka bir psikoloğa gitmeye yanaşmadım.
Son zamanlardaki sorunumsa; gerçekleşmesi imkansız korkular nedeniyle kendime cehennemi yaşatmam, yaklaşık 7 gün süren zannediyorum ki bi korku nöbeti geçirdim. mantıken baktığınızda gerçekleşmesi imkansıza yakın, olmaması için bir sürü neden olan bir mesele için 1 haftaya yakın olarak şüphe içinde yaşadım uykusuzluklar, kalp çarpıntıları, soğuk terlemeler, şakaklarımda ağrılar kendim gerçekleşmeyeceğini bildiğim halde mantıken emin olduğum halde korkuya engel olamadım bu ilk defa oldu. dünyanın başıma yıkıldığı hissi, intihar düşünceleri. arkadaşımla paylaştığım zaman bana güldü imkansız olduğunu mantıklı şekilde açıkladı beni rahatlatmaya çalıştı ama ben o korkularımı atmakta güçlük çektim. manevi yönü zayıf biriydim bu olay sonrasında Allah'a daha da yaklaştım sürekli dua ettim ve son günlerde biraz daha iyi gibiyim.
Zannediyorum ki bir psikolog şart, sizlerin görüş ve düşüncelerini merak ettiğim için yazma isteği hissettim.
Karar verdiğim yapmaya tutkuyla baş koyduğum şeylerden sonunda ölüm olsa dahi o an hissettiğim sıkılmışlık bıkkınlık ve isteksizlik gibi duygular nedeniyle aniden vazgeçebiliyorum. üniversite sınavındayken sırf o an ki sıkılmışlığım bıkkınlığım nedeniyle bi çok soruyu rasgele işaretlemem gibi, resmen kaçmak istiyorum korkunç bir bıkkınlık hali tahammül edememe durumu. başladığım hiç bir şeyde istikrar ve devamlılık yok hiç bir zamanda olmadı. maymun iştahlılık gibi gözüktüğünü biliyorum ama okula olan devamlılığımı özel hayatımı dahi etkiliyor bu durumum. sorumluluk almayı bilmemek, gençlik hali, maymun iştahlılık gibi nedenlere dayandırılır bu durumum genellikle ailem tarafından. ama ben çok endişeliyim, bir konuya merak saldığım zaman kendime güvenemiyorum yine bırakırsın devam etmezsin hiç başlama diyorum, artık hiç bir şeye başlamamaya başladım o kadar yoruldum ki sonunu getirememekten. en iyisi hiç bir şey yapmamak diyorum. iş hayatından korkuyorum, çünkü kendimi tanıyorum.
İnsanlara karşı olan duygularım ve fikirlerim fazla değişkenlik gösteriyor, çok sosyal biri değilim hatta yakın olduğum insan sayısı ikiyi üçü geçmez. bir gün onları çok değerli görüp hediyeler alıp yere göğe koyamazken ertesi gün içimden küfürler ediyorum nefret ediyorum hayatımdan çıkartma planları yapıyorum diğer bir günde kendime kızmaya başlıyorum nasıl öyle düşündüm diye.
hayatımda bir devamlılık olmaması durumu arkadaşlık ilişkilerimi çok yaraladı, yakın arkadaş çevremdeki insanlar sürekli olarak değişim gösterir. sürekli bir devinim var hayatımda, çocukluk arkadaşım vardı görüşmeyi kestim, lisede çok yakın kız arkadaşım vardı birden tahammül edemeyip görüşmeyi kestim, üniversitenin ilk yılında yakın olduğum iki arkadaşım vardı bu defa onlar benimle görüşmemeye başladı. şu an hayatımda olan arkadaşlarıma da kalıcı gözle bakamıyorum ne de olsa onlarda bırakır beni diyorum ne de olsa onlarla da bir problem yaşanır ve görüşülmemeye başlanır diyorum, bu düşünceler beni yalnızlığa itiyor git gide.
Son 1-2 senedir hemen hemen herşeyi yalnız yapıyorum, bu durumuma o kadar alıştım ki bir arkadaşımla bi sosyal aktivitede bulunmak beni tatmin etmiyor şimdi yalnız olsam alır kahvemi ne güzel kitabımı okurdum diyorum. yalnızlık beni daha tatmin eder hale geldi, kitap okumak, yazmak ve film izlemek en zevk aldığım aktivitelerdir. yakın zamanda bir öykü kitabı yazmayı istiyorum.
artık insanları suçlamıyorum anladım ki sorunun kaynağı benim, geçen yıl okulun rehberlik servisindeki psikologla düzenli görüşüyordum, ama o zamanlar bu durumlarımı tam idrak edememiştim gitme nedenim yaşadığım bir tramva nedeni idi, ilaç tedavisi vs. olmadan sadece terapiye dayalı görüşme biçimiydi ama görüşmemiz yarım kaldı okuldan ayrıldığı için, sonra da başka bir psikoloğa gitmeye yanaşmadım.
Son zamanlardaki sorunumsa; gerçekleşmesi imkansız korkular nedeniyle kendime cehennemi yaşatmam, yaklaşık 7 gün süren zannediyorum ki bi korku nöbeti geçirdim. mantıken baktığınızda gerçekleşmesi imkansıza yakın, olmaması için bir sürü neden olan bir mesele için 1 haftaya yakın olarak şüphe içinde yaşadım uykusuzluklar, kalp çarpıntıları, soğuk terlemeler, şakaklarımda ağrılar kendim gerçekleşmeyeceğini bildiğim halde mantıken emin olduğum halde korkuya engel olamadım bu ilk defa oldu. dünyanın başıma yıkıldığı hissi, intihar düşünceleri. arkadaşımla paylaştığım zaman bana güldü imkansız olduğunu mantıklı şekilde açıkladı beni rahatlatmaya çalıştı ama ben o korkularımı atmakta güçlük çektim. manevi yönü zayıf biriydim bu olay sonrasında Allah'a daha da yaklaştım sürekli dua ettim ve son günlerde biraz daha iyi gibiyim.
Zannediyorum ki bir psikolog şart, sizlerin görüş ve düşüncelerini merak ettiğim için yazma isteği hissettim.
insanın aynı duyguları paylaştığı, yaşadığı, deneyimlediğini bilme duygusu ne harikaymış.
Yorum