Tweet
Yıllarca şüphelendim, davranışlarım kontrollü olsa da duygulanımlarım hep aynıydı. Kendi kendime üstesinden geldim çoğu şeyin. Eşimin farklı problemleri yüzünden tartışmalarımız üzerine eski çekirdeğim tekrar tetiklendi ve kendimizi psikologda bulduk. Şimdiye kadar görüştüğüm bütün psikologlar, psikiyatrlar senin bişeyin yok diye yollamıştı beni. İlk defa bugün borderline teşhisi kondu çok daha tecrübeli ve bu konuda uzmanlaşmış bir psikolog tarafından. Değilim diye memnundum, şimdi öyleyim, biliyorum daha kolay düzeltebilirim diye sevineyim mi üzüleyim mi bilemiyorum. Söyleyeceğim şansınız açık olsun arkadaşlar, dışarısı süprüntü psikolog ve psikiyatristlerle dolu. Sınıflarımızda kaç öğrenci başarılıydı? 1, 2? 5? Onca kişiden? Bunlar da böyle işte, mezun olup olup her meslek dalındaki gibi yetersizliklerini saçıyorlar etrafa. Keşke 5 yıl önce bu imkanlara sahip olsaydım da şimdi daha uzun yollar kat etmiştim. Ayrıca başka bu teşhis konulmuş başka arkadaşlar varsa deneyimlerinizi dinlemek, konuşmak isterim. Bana özel mesajla ulaşabilirsiniz. Çok teşekkür ederim.
-
-
çok uzun be abla inan bak valla üşendim az özetliyeydin. -
Personel seçilirken sadece 2-3 sayfaya tutuşturulmuş bir mülakat dergisi ve bunun sonucunda gerçekçi olmayan başarılar yahut bu sistem tarafından harcanan gençlerin sonucu budur.Bu atmosferle asla aydınlık geleceğe ulaşılamaz.Yorum
-
Eşim şizoid. Bir borderline ve şizoidi bir arada hayal edebiliyor musunuz? Cehennemi yaşatıyor bana kendi serin sularda gezinirken. Zehirli bir deniz anasıymışım gibi bakıyor bana, duygulara, yakınlığa... Çok yalnız, yokmuşum gibi hissediyorum. Ölmeye dahi cesaretim yok, canım çok yanıyor. Keşke biri gelip beni öldürse, şu acıdan kurtulsam, huzura kavuşsam.Yorum
-
Sevgi içimizde gibi bir cevap oldu bu. Ayrılabilsem ayrılırdım herhalde. Öyle zart diye olmuyor.Orjinal yazı sahibi: serenaYorum
Yorum