Tweet
slm ben 25 yaşında sf hastası bir bayanım.sf olduğumu 4 gün önce öğrendim.stresli bir dönem geçirdim.nedenini bu döneme bağlamıştım.ama insanlarla yinede görüşmek istemiyor,onlardan kaçıyor,yalnız kalmak istiyordum.bir gün ilk kez tanışacağım bir bayanın evine gittim.bayan kahve verdi ama içemiyordum,konuşamıyor boğuluyordum sanki.sonra ardı sıra titreme,terleme,nefes alamama,çarpıntı sanki üstüme üstüme geliyorlar,sanki o halimi görüpte yargılanıcağım,sanki suçluyum sanki sanki.....ve ordan bir mazeret bulup kaçtım.eve geldim su içtim biraz rahatlamıştım.hemen bana en yakın kişiyi aradım.ona anlattım ağlıyordum,yaşamak istemediğimi,insanlardan nefret ettiğimi söylüyordum.birde yaşadığım yer yabancı bir yer kimseyi tanımıyorum birazda farklı ve gerçek anlamda dikkat çeken bir tipim.sonra o biraz beni yatıştırdı ve bunların yaşadığım kötü olaylardan olduğuna karar vermiştik.ama yinede bir psikoloğa gitmemi söyledi.en acı veren zamanım evime hiç tanımadığım 10 kişinin gelişiydi.sadece içlerinden 1 kişiyle samimiydim.o gün anlatılmaz ızdıraplar çektim.eminim bu duyguyu benim gibi sf li arkadaşlarda yaşamıştır.insanlar beni tanımıyor ve doğal olarak tanımak istiyorlar bütün gözler bende bir mazeret bulup mutfağa gidiyor su içip,kolonya sürüp rahatlamaya çalışıyorum.ama faydası yoktu bir türlü rahatlayamamıştım.kendimi kastıkça daha fazla titriyor kısaca saçmalıyordum.o günü de zor bela atlattım.bir daha insan içine çıkmak istemiyordum.artık zamanı gelmişti bir psikoloğa gitmem gerekiyordu.en azından sakinleştirici verir bende biraz daha rahat hareket ederim diyordum.psikoloğa yalnız gitmek istedim.bunun da nedeni yine bazı kaygılardı.psikoloğa derdimi anlattım ve o bana anksiyeteye bağlı sosyal fobi ve panik bozukluk dedi.anlamamıştım ne demek olduğunu bile soramadm.eve gelince hemen internette araştırma yaptım ne demek olduğunu,belirtilerini,nedenlerini,sf yaşayanların hikayelerini okudum bir hastalık olduğunu anlayınca çok şaşırdım.ve hala daha kendime inanamıyorum.evet bir gariplik vardı bende ama kendimi çekingen,ince fikirli,yalnızlığı seven,kinci,başkalarının doğrularına tahammülsüz...ben bunları bir karakter olarak görüyordum.ta ki panik atak tarzı olaylar yaşayana kadar ve psikologdan hastalığımı öğrenene kadar...çok garip hem mutlu oluyorum çok basit bir hastalık olduğu için hemde üzülüyorum kaygılarımın bu kadar büyük olup,bedenime korkunçca hapsetip yansımasına...ailemle görüştüm onlara anlatmaya çalıştım. belirtilerini okuyunca abimlerde de olduğunu fark ettik.meğerse onlarda içten içe bu kabusla yaşıyorlar,kendilerini saklıyorlarmış.onlarıda psikoloğa gitmeleri için söylemde bulundum.emin olun ikna etmek zor olmadı çünkü sizde biliyorsunuz bizler kuşkucuyuz 
kendimce çözüm yolları üretiyorum.insanların içinde kendine güven,cesur ol,sen güçlüsün,sen bu hastalığı yenersin diye telkinlerde bulunuyorum.bazen çözüm buluyor bazen de tam bir kabusa dönüşebiliyor.ama benim umudum var insan umudu olmazsa yaşayamazmış.sizde umudunuzu yitirmeyin ve savaşın.inş biz onu yenicez o bizi değil.herkeze sağlıklı bir yaşam diliyorum.
kendimce çözüm yolları üretiyorum.insanların içinde kendine güven,cesur ol,sen güçlüsün,sen bu hastalığı yenersin diye telkinlerde bulunuyorum.bazen çözüm buluyor bazen de tam bir kabusa dönüşebiliyor.ama benim umudum var insan umudu olmazsa yaşayamazmış.sizde umudunuzu yitirmeyin ve savaşın.inş biz onu yenicez o bizi değil.herkeze sağlıklı bir yaşam diliyorum.
Yorum