kendimi anlayamıyorum

[burcu_01]

Herkese merhaba. son günlerde öylesine yalnızım ki. öylesine uzağım ki herşeyden, herkesten.. çok değil bir kaç gün öncesine kadar keyifle kahkahalar atıyordum aslında bu kahkahalar hep sahteydi.. hep bastırıyordum, yok sayıyordum sıkıntılarımı..ama patlama noktasını yaşadım ve oturup bişeylerle yüzleşme zamanı geldiğinin farkına vardım.. dünden beri sürekli ağlama nöbetleri geçiriyorum.. güçlü olmaya çaliştikça daha da acizleşiyorum.. evim leş gibi.. kalkıp temizleyecek takatim yok.. Daha da somutlaştırmak gerekirse ben yalnız kalamıyorum.. hayatımda mutlaka biri olmalı.. olmadı mı çok güvensiz hissediyorum dünyayı.. bi erkek beni sevmeli, ona güven duymalıyım.. onunla hayatı paylaşmalıyım.. ben de sevmeliyim.. tam 15 yaşımdan beri bu şekilde yaşiyorum hayatı.. o yaşımdan beri hep uzun süreli ilişkilerim oldu.. 15 yaşımdan 19 yaşıma kadar biriyleydim.. sonra o bitince 2 ay yalnız kalabildim ama öleceğimi sandım acıdan.. acı aşk acısı değil, yalnız kalma korkusu.. sonra başka biri girdi hayatıma.. 3 sene sürdü..aşk bitti saygı bitti ama ben ilişkiyi noktalayamıyordum, yalnız kalmaktan öyle korkuyordum ki, ondan ayrıldığım taktirde başka birinin beni o denli seveceğine inanmıyordum.. en sonunda dayanamadım ve bitirdim.. ardından hemen başkasını soktum hayatıma.. 4. senenin sonundayız.. hayatıma giren en düzgün insan.. iyi bi adam.. çok seviyorum.. bu sefer sadece yalnız kalma korkum değil sevgim de hakim ilişkimde.. ama bu sefer sevgilimin çocuksu davranışları, gereksiz kaprisleri, aşırı siniri, bana karşi saygısının olmayışı beni çok mutsuz ediyor.. artık bitirmek istiyorum.. istiyorum ama daha bunun bahsi bile geçerken onsuz bir dünyayla nasıl baş edebileceğimin hesabını tutuyorum.. öyle korkuyorum öyle tutuluyorum ki.. anlatamam.. ve bu durum yüzünden kendimden çok utanıyorum.. sanki yer yüzünde bir ben böyleyim.. maddi imkanszlıklar yüzünden psikoloğa gidemiyorum şimdilik.. işe başlayınca ilk işim bu olacak.. sizden nasıl bir yardım bekledimi bile bilemiyorum. sadece itiraf etmek istedim. bunu kendime itiraf etmem tam 15 senemi aldı çünkü..

[busquets]

Birilerine bağlanmak güzel yada kötü.. buna kişisel olarak karar verilir aslında genelde. Demek ki yalnız yaşmayı sevmiyorsunuz. Yani hayatınız da birileri olmasını istiyorsunuz. Birileriyle bazı ilişkileriniz yürütemiyorsanız eğer bitirin. Çünkü her 'insan' gibi o da kendi çıkarını düşünecektir elbet. İnsanlar için üzülmeye yada onlar için kendini ölüme sürüklemeye asla deymez. Eğer birileriyle iç içe yaşamak istiyorsanız aileinizi tercih etmeniz nasıl olur ?

[asalsayı]

erkek arkadasından ayrılmadan baska bir erkek arkadas bulmaya calıs. baska bir erkek arkadas buldugunda şimdiki erkek arkadasından ayrıl. boylece boşlukta kalmamıs olursun.

[burcu_01]

ailem dağınık biraz.. bunun özlemini de çekmiyor değilim. Derin bi boşluk var içimde.. Saçmalıyorum.. Bitmesi gerekirken sırf yalnız kalmamak için ilişkiye nokta koymamak son derece bencilce.. hepsinin farkındayım.. karşı tarafa da haksızlık ediyorum.. sevgim, aşkım bitse de sürdürüyorum.. bitmesi demek yalnızlık demek, kabus gibi.. dursunlar hayatımın bi köşesinde gerekirse anlaşamayalım mutsuz olalım diye düşünüyor gibiyim.. bu benim hayatımın kalitesini düşürüyor.. asalsayı senin tavsiyeni malesef daha önce yaptım ve inan gerçek bir çözüm değil. daha da bataklığa saplandım.. keşke acı çekmekten yalnız kalmaktan bu kadar korkmasam..

[hkayac]

kendini anlamak için uğraşma... Sonra büsbütün b.ka sarıyor... Nasıl rahat ediyosan öyle devam....

[mavi deniz]

bir psikolog yada psikiyatriye gitmen senin için yararlı olabilir

[Olric]

İnsanlarsız yaşamayı öğrenmelisin.

[burcu_01]

insansız yaşanmaz ki.. ama sırf yalnız kalmamak için insanlarla yaşamak anlamsız.. ben bu durumumda hayatımdaki insanı gerçekten sevdiğim için mi onla birlikteyim, yoksa o bende bi boşluğu doldurduğu için mi cevap veremiyorum. bu anlamda kendimi anlayamıyorum. kendimizi anlamazsak nasıl iyileştireceğiz hastalanmış yanlarımızı ?

[Selbst]

burcu herşeyin en iyisini sen bilirsin heleki ilişki durumunda kimseden akıl almana gerek yok kendi kendine yetersin gayette akıllısın çözümün cevabı kendinde iyi bir analiz yap ona göre karar ver

[Olric]

insansız yaşanmaz ki.. ama sırf yalnız kalmamak için insanlarla yaşamak anlamsız.. ben bu durumumda hayatımdaki insanı gerçekten sevdiğim için mi onla birlikteyim, yoksa o bende bi boşluğu doldurduğu için mi cevap veremiyorum. bu anlamda kendimi anlayamıyorum. kendimizi anlamazsak nasıl iyileştireceğiz hastalanmış yanlarımızı ?

O sendeki bir boşluğu doldurduğu için tabiki de,yoksa 3-4 tane ilişki yaşamazdın değil mi? Yalnızlıktan korkuyoruz,en büyük sorunumuz bu,oysa biz de bazı insanlardan el etek çektiğimizde onların da yalnız kalabileceğini düşünemiyoruz,muhtaç değilsin kimseye! Kendi kendine yetmelisin,en azından ailen var değil mi? Sevgili şart değil...

[burcu_01]

teşekkür ederim sevgili Selbst. Zor bir dönem geçiriyorum.. ama sorunun farkında olup çözümü için atak yapamıyor olmak bana kendimi aciz hissettiriyor. Gene de rahatlıyor insan yazınca. Şu aralar kimseyle bu konular hakkında konuşamıyorum yüz yüze. ağlama krizlerim oluyor. bunun adı her neyse bağımlılık / özgüven eksikliği / yanlış bağlanma vs.. üstesinden gelmem gerek. hayatım son derece kalitesiz. bunu tek başıma aşamazsam destek almayı düşünüyorum..

[burcu_01]

O sendeki bir boşluğu doldurduğu için tabiki de,yoksa 3-4 tane ilişki yaşamazdın değil mi? Yalnızlıktan korkuyoruz,en büyük sorunumuz bu,oysa biz de bazı insanlardan el etek çektiğimizde onların da yalnız kalabileceğini düşünemiyoruz,muhtaç değilsin kimseye! Kendi kendine yetmelisin,en azından ailen var değil mi? Sevgili şart değil...

o konuda biraz sıkıntılıyım sevgili dostum. ailem dağınık. anne baba ayrı. kardeşlerim de kendi yollarını çizdiler. bense kendi düzenimi kuramadım henüz. öğretmenim atama bekliyorum. bu yalnızlıkta tek sığınağim sevgililerim oldu. baba sevgisinden yoksun büyüdüğüm için hep bir erkek tarafından sevilme ihtiyacı içerisinde oldum. asıl sevgiyi kendi özümde bulmam gerektiğini , sevginin kaynağinin kendim olduğunu çook geç fark ettim. şuan sorunumun da çözümlerin de farkındayım. sıkıntım uygulamada.. kendi kendimi ne kadar telkin de etsem bitiyor olan bir ilişki beni fazlaca üzüyor. bütün enerjimi sömürüyor. son 3 gündür kendimde değilim. böyle oldukça kendime acıyorum ve kızıyorum. sonra tekrar başa sarıyoruz. bi yandan kafamı toparlayıp ders çalişmam gerekiyor. ama sorularla saatlerce bakişiyoruz, sonra sayfalar ıslanıyor. kendime acıdıkça daha çok ağlıyorum. hayır kocaman kızım küçük bi çocuk gibi davranıyorum ve buna engel olamıyorum.. bugün öyle boğuldum ki.. mutlaka dilimden süzülmesi gerekti bu durumun.. ve buraya koştum.. çok teşekkür ediyorum yorumlarıyla destek olan herkese. gerçekten iyi geliyorsunuz.

[Selbst]

kısaca şöyle diyim sana sen aklın başında ayakları yere dik basan bir bireysin güçlüsün çevren var insanlar çevrende dönüyorlar sevgilin veya arkadaşın diyelim onları kullanabiliyorsun mantıkla kalbin uyuşmuyor sanırım . kimse aciz değildir sag gözün sol göze faydası olmadıgı bir dünyada herkes kendine yaşar herkes kendinden sorumludur.. mesela benım kanayan yaramı yine melhemi ben olurum ailen ve akrabaların bi yere inanırmısın hepsi boş kendine dünyalarca güven deger verdiklerinin yerini ayrı yerlerde tut ama önce kendin kimsenın kimseye faydası yok duygusal bir yapın olabilir ama bu değilki düzelmeyecek hepimiz zor zamanlar geçiriyoruz geçirdikte dik durmak gerek ve'de senı sen yapan faktör yine sensin güçlü ol en güçlü en özgüveni yüksek ol

[Olric]

Yalnızlıktan korkmamayı öğrendiğin gün mutluluğa erişeceğin gün olacaktır...Çünkü o zaman 'iç huzur' u yakalamış olacaksın,geçmiş olsun...Kimse hiçbir şeydir,aile bile,sen kendine kendin için lazımsın,bilmem anlatabildim mi...

[burcu_01]

bu arada öyle bir yazmışım ki, ailem dağınık falan diye.. yani hepsinin bir tarafta olması onları sevmeme tabi ki engel değil yanlış anlaşılma olmasın. hepsini çoook seviyorum. ama yalnızlık çekiyorum. seneler oldu bi sofrada ailece yemek yemiyoruz. bunları eskiden çok takardım, şimdi kabullendim. sonuçta hepsi mutlu ve sağlıklı, bu beni mutlu ediyor, bi sorunum olduğu zaman canla başla koşarlar bundan eminim. ama böyle kalabalık bir ailem olsun didişebileceğim bi kardeşim olsun evin içinde , kahvaltıda şakalaşalım, tv izleyelim ailece.. bakkala sen git kavgası olsun, neden benim tişörtümü giydin le başlayan uzun didişmeler olsun, akşam kahve senden muhabbeti dönsün .. isterdim bunları.. bunlar olsaydı kafam dağilabilirdi belki.. kendimi daha güvende hisseder, bir sevgilinin sıcaklığına güvenine şefkatine bu denli aç hissetmezdim.. ama hayatım bu şekilde. dövünmek anlamsız. durumu kabullenip bu hayatımın kalitesini bi şekilde artırmam lazım. dışsal değil içsel sevgiyi bulmam ve onla yetinmem lazım..