Tweet
Sorunlarıma Çözüm Bulabilecek ?
Herkese merhabalar adım Emre 16 yaşındayım , size bayağı uzun bir yazı yazıcam umarım okur ve sorunuma çözüm bulabilirsiniz .
Ben çocukluğumu çok iyi geçirdim , annem babam gayet anlayışlı iyi kişiler severim ikisinide , ne birşeyi yasaklarlar , ne birşeyime karışırlar , fakat ben nedense onların istediği gibi bir çocuk olamıyorum , oturduğumuz yer İST/Gazi Mahallesi , kısaca en pislik yerlerden biri , artık esrarı , uyuşturucusu , gasp , kavgalar , herşey burada fakat ben kendimi olduğunca onlardan uzak tutmaya çalıssamda genede içimdeki birşey onlara gitmek istiyor , ha gasp felan değil ama kavga , esrar felan o tür şeyler , ben bile kendimden utanıyorum daha 16 yaşında olmama rağmen o iğrenç şeyi içtiğim için , fakat ne bağımlılığım var ne birşeyim , sadece içmek için içiyorum , istesem hiç içmiyorum kafama estimi içiyorum .
Hayata dair nerdeyse hiçbir planım yok , ileride ne olacağımı bilmiyorum , ne yapacağımı bilmiyorum , boş bir insanım ya anlatabiliyormuyum , okula gitmeyi istemiyorum , neden derseniz orası resmen asalakların , amelelerin olduğu bir yer bana göre , hatta nerdeyse tüm insanlar böyle benim gözümde , 2-3 tane çok sevdiğim çocukluk arkadaşım hariç nerdeyse hiçbir insanla konuşmuyorum , ne bir kafeye gidiyorum , ne gezmeye .
İnsanlar bana o kadar itici geliyorki kendimin bile insan olmasına üzülüyorum , çünkü hepsi yapmacık takılıyor , ne söyledikleri doğru , ne yaptıkları , herşeyleri yapmacık , ya bir insan nasıl olurda 2-3 arkadaşı dışında hiç kimseyle konuşmaz ya anlatın bana !
Eskiden kızlarla aram gayet iyiydi , kendime görede sempatiğimdir , fakat artık kızlarla bırakın çıkmayı , konuşmaya tahamül edemiyorum .
Ben çoğu şeyden gayet iyi anlarım , Break Dance bilirim , çok kitap okurum , tarih bilgim çok iyidir , giyim tarzım çok iyidir her zaman beğenilir giydiklerim , fakat ben kendimi tam bir boşluk olarak görüyorum , sabah uyanmak için hiçbir nedenim yok , bu durumu git gide annem ve babamda fark etmeye başladılar , ve ben onları üzmek istemiyorum düzelmeye çalışıyorum ama olmuyor .
Ara sıra intihar edip kurtulmayı düşünüyorum ama , annem ve babama bu acıyı yaşatamam , yapamam .
Normal insanlara güzel gelen hiçbirşeyin benim için bir anlamı yok , hani şimdi bana gelip milyoner oldunuz deseler gene umrumda olmaz o derece .
Zaten bu durum böyle devam ederse biraz para biriktirip evden kaçmayı planlıyorum kimsenin beni tanımadığı , insanların az olduğu bir yere gitmeyi düşünüyorum .
İşte durumum böyle , böyle boş bir insanım , amacım yok , yaşama isteğim yok , yapacak hiçbirşeyim yok , anca işte böyle forum köşelerinde tanımadığım kişilere derdimi anlatıyorum , of ulan of .
Ben çocukluğumu çok iyi geçirdim , annem babam gayet anlayışlı iyi kişiler severim ikisinide , ne birşeyi yasaklarlar , ne birşeyime karışırlar , fakat ben nedense onların istediği gibi bir çocuk olamıyorum , oturduğumuz yer İST/Gazi Mahallesi , kısaca en pislik yerlerden biri , artık esrarı , uyuşturucusu , gasp , kavgalar , herşey burada fakat ben kendimi olduğunca onlardan uzak tutmaya çalıssamda genede içimdeki birşey onlara gitmek istiyor , ha gasp felan değil ama kavga , esrar felan o tür şeyler , ben bile kendimden utanıyorum daha 16 yaşında olmama rağmen o iğrenç şeyi içtiğim için , fakat ne bağımlılığım var ne birşeyim , sadece içmek için içiyorum , istesem hiç içmiyorum kafama estimi içiyorum .
Hayata dair nerdeyse hiçbir planım yok , ileride ne olacağımı bilmiyorum , ne yapacağımı bilmiyorum , boş bir insanım ya anlatabiliyormuyum , okula gitmeyi istemiyorum , neden derseniz orası resmen asalakların , amelelerin olduğu bir yer bana göre , hatta nerdeyse tüm insanlar böyle benim gözümde , 2-3 tane çok sevdiğim çocukluk arkadaşım hariç nerdeyse hiçbir insanla konuşmuyorum , ne bir kafeye gidiyorum , ne gezmeye .
İnsanlar bana o kadar itici geliyorki kendimin bile insan olmasına üzülüyorum , çünkü hepsi yapmacık takılıyor , ne söyledikleri doğru , ne yaptıkları , herşeyleri yapmacık , ya bir insan nasıl olurda 2-3 arkadaşı dışında hiç kimseyle konuşmaz ya anlatın bana !
Eskiden kızlarla aram gayet iyiydi , kendime görede sempatiğimdir , fakat artık kızlarla bırakın çıkmayı , konuşmaya tahamül edemiyorum .
Ben çoğu şeyden gayet iyi anlarım , Break Dance bilirim , çok kitap okurum , tarih bilgim çok iyidir , giyim tarzım çok iyidir her zaman beğenilir giydiklerim , fakat ben kendimi tam bir boşluk olarak görüyorum , sabah uyanmak için hiçbir nedenim yok , bu durumu git gide annem ve babamda fark etmeye başladılar , ve ben onları üzmek istemiyorum düzelmeye çalışıyorum ama olmuyor .
Ara sıra intihar edip kurtulmayı düşünüyorum ama , annem ve babama bu acıyı yaşatamam , yapamam .
Normal insanlara güzel gelen hiçbirşeyin benim için bir anlamı yok , hani şimdi bana gelip milyoner oldunuz deseler gene umrumda olmaz o derece .
Zaten bu durum böyle devam ederse biraz para biriktirip evden kaçmayı planlıyorum kimsenin beni tanımadığı , insanların az olduğu bir yere gitmeyi düşünüyorum .
İşte durumum böyle , böyle boş bir insanım , amacım yok , yaşama isteğim yok , yapacak hiçbirşeyim yok , anca işte böyle forum köşelerinde tanımadığım kişilere derdimi anlatıyorum , of ulan of .
Yorum