Tweet
bir şeyler paylaştığım bir insan yok. paylaşacak bir şeylerim yok. geçmişte ot gibi, koyun gibi yaşadım, aynen devam ediyorum.
bir annem bir de babam var sadece. annem tüm gün ev işi yapar tv izler, babam evde ise bilgisayar başındadır sürekli. arkadaşım yok, akrabam yok, kardeşim yok, sosyal yeteneklerim iyice köreldi, bu yaşa kadar (yaş 18) yaşamam gereken şeyleri yaşamayınca iki kelimeyi bir araya getiremeyen bir insan oldum iyice. sosyal tecrübesizlik içime çok oturuyor, insanın en temel ihtiyaçlarından biri olan ve en kolay giderebileceği ihtiyaçlarından olan sosyalleşmeyi bile yerin getiremiyorum.benden bir b.k olmaz artık.
seneye sınava gireceğim ama çalışma isteğim yok. ne için çalışacağımı bilmiyorum. çalışırsam çok iyi bir bölüme gireceğimi düşünüyorum, yani 5bine 10bine girmem şaşırtmaz kimseyi. ama ne için çalışacağım?
ben bu bireyselliğin ön planda olduğu modern hayatta yaşamak istemiyorum. ben kalabalık bir ailede, mahalle ortamında yaşamak isterdim.
bir sevgilim olsa (bu güne kadar olmadı), onu da geçtim bir insanla tanışsam ne konuşacağımı bilemiyorum. internette eğer konuşacağım bir onu varsa, düşünerek yazdığım için cümlelerim düzgündür, en iyi derslerimden biri dil anlatımdır, aç kere türkçeyi tam çıkarmışımdır, ama sosyal yetenek yok, dile dökemiyorum. nasıl sohbet edilir bilmiyorum, 18 yaşındayım, yetişkinim güya, şaka gibi.
ilerde kesinlikle evlenmemem çocuk yapmamam lazım. benim gibi bir sorunlunun daha dünyaya gelmesini istemiyorum.
şöyle bir durum var, yalnızlık bunaltıyor insanı, sosyalleşmek istiyor. bu evrede sosyalleşirse sıkıntısı geçiyor. yani ona ihtiyaç duyuyor, ve elde edince bitiyor sıkıntısı. ama insan bir süre sonra boşluk hissiyle o kadar bunalıyor ki, artık ne heves kalıyor, ne istek kalıyor, ne de enerjisi kalıyor. artık önemi gidiyor anlatabiliyor muyum? normalde bir insanla tanışırsam yalnızlıktan sıkıldığım için normal sohbet etmeye çalışacaksam, öyle bir duruma geldiğimi hissediyorum ki artık, şimdi terslerim, umrumda olmaz.
başlarım arkadaşına da sevgilisine de diyorum anladınız mı?
bir annem bir de babam var sadece. annem tüm gün ev işi yapar tv izler, babam evde ise bilgisayar başındadır sürekli. arkadaşım yok, akrabam yok, kardeşim yok, sosyal yeteneklerim iyice köreldi, bu yaşa kadar (yaş 18) yaşamam gereken şeyleri yaşamayınca iki kelimeyi bir araya getiremeyen bir insan oldum iyice. sosyal tecrübesizlik içime çok oturuyor, insanın en temel ihtiyaçlarından biri olan ve en kolay giderebileceği ihtiyaçlarından olan sosyalleşmeyi bile yerin getiremiyorum.benden bir b.k olmaz artık.
seneye sınava gireceğim ama çalışma isteğim yok. ne için çalışacağımı bilmiyorum. çalışırsam çok iyi bir bölüme gireceğimi düşünüyorum, yani 5bine 10bine girmem şaşırtmaz kimseyi. ama ne için çalışacağım?
ben bu bireyselliğin ön planda olduğu modern hayatta yaşamak istemiyorum. ben kalabalık bir ailede, mahalle ortamında yaşamak isterdim.
bir sevgilim olsa (bu güne kadar olmadı), onu da geçtim bir insanla tanışsam ne konuşacağımı bilemiyorum. internette eğer konuşacağım bir onu varsa, düşünerek yazdığım için cümlelerim düzgündür, en iyi derslerimden biri dil anlatımdır, aç kere türkçeyi tam çıkarmışımdır, ama sosyal yetenek yok, dile dökemiyorum. nasıl sohbet edilir bilmiyorum, 18 yaşındayım, yetişkinim güya, şaka gibi.
ilerde kesinlikle evlenmemem çocuk yapmamam lazım. benim gibi bir sorunlunun daha dünyaya gelmesini istemiyorum.
şöyle bir durum var, yalnızlık bunaltıyor insanı, sosyalleşmek istiyor. bu evrede sosyalleşirse sıkıntısı geçiyor. yani ona ihtiyaç duyuyor, ve elde edince bitiyor sıkıntısı. ama insan bir süre sonra boşluk hissiyle o kadar bunalıyor ki, artık ne heves kalıyor, ne istek kalıyor, ne de enerjisi kalıyor. artık önemi gidiyor anlatabiliyor muyum? normalde bir insanla tanışırsam yalnızlıktan sıkıldığım için normal sohbet etmeye çalışacaksam, öyle bir duruma geldiğimi hissediyorum ki artık, şimdi terslerim, umrumda olmaz.
başlarım arkadaşına da sevgilisine de diyorum anladınız mı?
apaçi tipler de var, genelde onlara rastlıyorum çevrede.
Yorum