Çaresi yok...

[EkimRüzgarı]

Merhaba.. Ben hayatta annesi ve babasından başka dalı olmayan biriyim . Sürekli ağlıyorum , başlarına bir şeylerin gelmesinden korkuyorum. Evham içerisindeyim sürekli.. Bir kazanın sesini duysam ve o an ailem dışardaysa oturup ağlamaya başlıyorum . Yalnız kalacağım korkusu beni bitiriyor. Zaten çok hassas yapılıyım , dizi izlerken bile o an acı çeken kişinin duygularını düşünür gözlerimi kıpkırmızı halde bulurum.. Eve misafir gelince hiç gitmesin istiyorum , onlar gidince ağlıyorum.. Hemen alışıyorum.. İki senedir canımdan öte sevdiğim ve ailemin de oğlu gibi olmuş bir erkek arkadaşım var , onunla da sürekli yan yana olmak istiyorum . Ama bu misafir meselesi ben çocukken den beri var... Ya ailem giderse , ya kimse kalmazsa... Tek çocuk olmanın verdiği kalabalık ihtiyacı beni çok etkiliyor. Bilmiyorum ... Gerçekten çok kötüyüm...

["enough"]

buna bi bakar mısın
www.ruki.org/sinirdakisilik.htm

[durgun01]

burada birçok arkadaş edinebilirsin ve kendini bu kadar acındırma.. eğer aileni düşünüyorsan daha ileri seviyelere gelmek için uğraş özellikle eğitim alanında evde oturursan tabiki ankisiyeteyle uğraşırsın.
bunlar aşılabilecek şeyler kalabalık aileye özlem duyma kalabalık ailenin sorunları çok olur..
en iyisi misafirle kalabalıklaşmaktır.

[karakter]

bizde senın gibi ama farklı korkular yasıorz bazen .anksiyete malumun cehennem ... doktora gitme sansın varsa git derim ilac falan iyi gelir doktr uygun gorurse tabi... asırı yalnızlıkta strese sokar adamı ama gecicek ins bu durm bizde uras icindeyiz gecms olsn