Tweet
Merhaba herkese. Öncelikle belki de tanışma bölümüne gitmeliydim ama oldukça üşengeç bir insanım. O yüzden eksik de olsa, hatalı da olsa anlatmam gerekiyordu. Umarım vazgeçip bilgisayarı kapatıp uyumam. Ben 17 yaşında bir erkeğim arkadaşlar. Majör Depresyon ve Anksiyete Bozukluğu sahibiyim. Bunların nedenlerinden bahsedemeyeceğim. Çünkü o düşünce yumağına ucundan başından düşünce içinden çıkamıyorum. Tedavi sürecime Citol ve Norodol ile başladık. Bunları 2 ay kadar kullandım açıkçası ve pek de bir faydasını görmedim. Her seferinde de depresyonumu anksiyetemi tetikleyici olaylar hiç yakamı bırakmadı zaten. Bu ilaçları kullanmayı bıraktım ve başka doktora gittim. Yine aynı teşhisler Prozac kullanmaya başladım bu sefer, Prozac'ı 1 ay kadar kullandım ve hiç bir faydasını görmedim. Bıraktım. En son tam anlamıyla hayatım hiç bu noktaya gelmez diyordum. İşte tam o noktaya geldik. Depresyonum ömrüm boyunca görmediğim bir sertlikte geldi. Yaklaşık 1 hafta boyunca yataktan çıkmadığımı bilirim.
Malesef babam sürekli uyumama kızdığı için yine söylenmeye gelmişti başıma. O an tam anlamıyla bir sinir krizi geçirdim. Belki de ömrümde ilk kez bu denli sinirliydim. İlk kez gerçekten kontrolümü kaybettim ve elime geçen şeyleri oraya buraya fırlatmaya başladım. Telefonumu felaket bir şekilde kırdım, aynayı camı falan kırdım, dolabı devirdim, babama saldırdım vs. ve ardından inanılmaz bir titreme vücut kasılmasıyla beraber yere düştüm. Parmaklarımı kontrol edemediğimi hatırlıyorum. 4 tane dişim kırıldı sanıyorum o kasılma yüzünden. Doktora gitmeye karar verdim ardından yeniden. Efexor XR 150MG ve Ketiapin 25MG reçete edildi. Zaten inanılmaz uyuşuk olan vücudumu daha berbat yaptığı için Ketiapin'i kullanmayı bıraktım. Efexorla devam ettim. Bu ilacın da görebildiğim tek etkisi ağlamamı durdurduğu ve uyku süremi 30-35 saat civarından 13-15 saat civarına çekmesi oldu. Bu depresyon sürecinde o kadar berbat şey yaşadım ve yaşamaya devam ediyorum ki. Düşünün bunları anlatabileceğim bir arkadaşım bile kalmadı. Ne diyebilirim ki... İlaçlardan umudu kestim, bir işe yaramayacaklarını anladım diyebilirim. En son 6 gün önce intihar girişiminde bulundum. Bu sefer cidden öleceğimi anlayınca, yine ailem üzülmesin bir halta yarayamadım evlat olarak bari daha da yıkmayayım onları. Bırak onlar öldükten sonra yaparsın ne yapacaksan dedim kendi kendime. Taksiye gittim işte yanlış ilaç aldım falan dedim hastaneye gittim.
Yaşadıklarımı anlatmak terapistime beni çok korkutuyor. Sanki anlattıkça hiç unutmayacakmış gibi oluyorum, anlatmadığım zaman kafamın içinde dönüp duruyor. Artık şuram o kadar acıyor ki. Tam anlamıyla doruk noktasındayım. Yaşamaya çalışıyorum. Bütün bu halime rağmen her sabah tıraş olup, gömlek ütüleyip kravat bağlayıp okula gitmeye çalışıyorum. Devamsızlığım 19 gün oldu, Sabah 7'de uyanmam gerekiyor ama. O kadar dolu ötesiyim ki hiç bir şeyi tam anlatamadım. Yalnızca. Gerçekten iyi değilim. Sona yaklaştığımı hissediyorum. O kadar sert düştüm ki... Yine de şunu okuyan bir insan bile olduysa, var olduğumu hissetmiş olurum biraz. Yanlış yere mi açtım ne yaptım bilmiyorum.
Malesef babam sürekli uyumama kızdığı için yine söylenmeye gelmişti başıma. O an tam anlamıyla bir sinir krizi geçirdim. Belki de ömrümde ilk kez bu denli sinirliydim. İlk kez gerçekten kontrolümü kaybettim ve elime geçen şeyleri oraya buraya fırlatmaya başladım. Telefonumu felaket bir şekilde kırdım, aynayı camı falan kırdım, dolabı devirdim, babama saldırdım vs. ve ardından inanılmaz bir titreme vücut kasılmasıyla beraber yere düştüm. Parmaklarımı kontrol edemediğimi hatırlıyorum. 4 tane dişim kırıldı sanıyorum o kasılma yüzünden. Doktora gitmeye karar verdim ardından yeniden. Efexor XR 150MG ve Ketiapin 25MG reçete edildi. Zaten inanılmaz uyuşuk olan vücudumu daha berbat yaptığı için Ketiapin'i kullanmayı bıraktım. Efexorla devam ettim. Bu ilacın da görebildiğim tek etkisi ağlamamı durdurduğu ve uyku süremi 30-35 saat civarından 13-15 saat civarına çekmesi oldu. Bu depresyon sürecinde o kadar berbat şey yaşadım ve yaşamaya devam ediyorum ki. Düşünün bunları anlatabileceğim bir arkadaşım bile kalmadı. Ne diyebilirim ki... İlaçlardan umudu kestim, bir işe yaramayacaklarını anladım diyebilirim. En son 6 gün önce intihar girişiminde bulundum. Bu sefer cidden öleceğimi anlayınca, yine ailem üzülmesin bir halta yarayamadım evlat olarak bari daha da yıkmayayım onları. Bırak onlar öldükten sonra yaparsın ne yapacaksan dedim kendi kendime. Taksiye gittim işte yanlış ilaç aldım falan dedim hastaneye gittim.
Yaşadıklarımı anlatmak terapistime beni çok korkutuyor. Sanki anlattıkça hiç unutmayacakmış gibi oluyorum, anlatmadığım zaman kafamın içinde dönüp duruyor. Artık şuram o kadar acıyor ki. Tam anlamıyla doruk noktasındayım. Yaşamaya çalışıyorum. Bütün bu halime rağmen her sabah tıraş olup, gömlek ütüleyip kravat bağlayıp okula gitmeye çalışıyorum. Devamsızlığım 19 gün oldu, Sabah 7'de uyanmam gerekiyor ama. O kadar dolu ötesiyim ki hiç bir şeyi tam anlatamadım. Yalnızca. Gerçekten iyi değilim. Sona yaklaştığımı hissediyorum. O kadar sert düştüm ki... Yine de şunu okuyan bir insan bile olduysa, var olduğumu hissetmiş olurum biraz. Yanlış yere mi açtım ne yaptım bilmiyorum.
Yorum