Tweet
arkadaşlar ben çok kötüyüm.
aslında böylede yazmak istemiyorum ama 3 gündür ruh gibi karnım içeri geçti nedeni ise zaten ruh sağlığı sorunum var. evde de 3 kişi yaşıyoruz annem babam ben.
ama her ne kadar olsada 2 side yaşlanıyo. ailemede çok vurgun ve hayatta tek varlıklarım. çünkü onların sayesinde ayaktayım birde dediğim gibi ruh hastalığı gibi şeylerim var ve yaklaşık 10-15 senedir bu sorunlarla uğraşıyorum. öyle kötü günlerim oldu ki bana şizofren hapı bile verdiler. ama tabi dr gitim anlattım da neye istinadense risperdal diye bi ilaç verdi, çok acılar çektim. ilacı bırakınca geçti ama böyle garip durumlar oldu. özgüven falan yok. evde. işte eğleniyorum oturuyorum ailemle.
tabi bi sıkıntım yok. günlük hayat devam. ama sanki kötü şeyler yaşayacağım gibi nasıl diyim annem babam olmazsa işsiz kalacam. evlenemeyecem. sonra evde yalnız. yağmurlu ve kapalı günlerde bana bişiler oluyor. onlar olmazsa mesela ben şimşek fırtınadan çok irkiliyorum. çok hassas bi yapım var.
tabi bunlar bu vesvese sıkıntı ve korkular. her an değil ama oluyor. ve başıma kötü bişi geldi. bi kaç gün önce babamın boynunda şişlik oluştu. böyle yumurta şeklinde. baktırdık ama ne olduğu belli değil. biyopsi yapacaklar. lakin evcek huzursuz ve korkulu olduk. ilk gün kendisi korktu sustu. 2 tanede bypass geçirmiş bir insan bide. getirdi kağıtları bana gösteriyo. sonuçları. baktım böyle ama içime ateş düştü. iki tane böyle birşey gözüküyo. insan acaba kanser mi diyo kendi kendine. ilk günü annemle mutfakta birbirmizin yzüne baktık oda korktu. ama ben ellerimi yüzüme kapatım hıçkırmaya başladım. annem de benim yüzüme bakıp ağlamaya başladı.
kalacam babasız sokaklarda diye ağlıyorum. annem ilk önce ağladı ama bak baban içerde duyar üzülür. korktuğumuzu anladı. biliyor.
oda değilde, bu olay benim ürkememe titrememe, korkulara, başka şeylere yol açmaya başladı.
bende ruh hastalığı var mı tam bilemiyorum ama yine böyle kötü oldum bi kere, annem dr götürdü. doktorun karşısında korkuyorum dedim neden korkuyon diyor. böyle aslında yaşıyorum onu ama şundan diyemiyorum. cevap,lar vermekte zorlandım. doktor, soru sormayı bırakıp anneme dönüp ailede böyle ruh hastası var mı dedi. tabi o an ben daha da ürktüm ruh hastasımı..! falan diye.
2-3 gündür yine bu sefer başka türlü oldum. babama ölücek gözüyle korkuyla... sonra bir an babamın yok olduğunu düşünüyorum. annemle tek başına. diye kuruntu yapıyoum. dişlerimi sıkmaya, başım ağrımaya ve uyuşmaya başladı. midem öteden beri rahatsız zaten ceryan etmeye başladı. yaşadığım duygu ve düşünceler, akıllara zarar. bi zayıflamıştım ki zaten, şimdi 2-3 sigara içmeyen ben yemek yiyemiyorum bide sigara paketini 2 günde indirdim.
kuş gibiyim zaten yani canım bile yok.
evdekiler babam annem.. annem ilk gün: felç olursun. bazen babama endişe duyduğumndan hastalıklarımdan belli etmeden ağlıyorum ''manyaklaşma'' söyleniyor.
bi ara hastayım anne. o ölür bi günde sen ölürsün. kalırım tek başıma. sahipsiz. bende de anksiyete, fobi, hastalık hastalığı varmış. zaten biliyordum ruhsal sağlımın bozuk olduğunu. bu korkuda beni yine hasta etti. tek kalacağıım korkuları, hastalık korkuları, bazen annemin babamın yerini kimse alamaz diyim ''oyy yandım'' yapıyorum.
bugün akşam gittiler bi yere. evde kaldım. kendimi teselli diyorum ama içimi korkulu duygular, düşünceler, gitmiyolar. sigara yaktım ama sigara çözüm değil. müzik açtım lakin evde sanki kötü bişi olmuşta ben ona rağmen neşeleniyorum gibi geliyor kapattım. babam hasta ben müzik. face girdim ama kimse yok. msnde eyok. durdum evi gözlüyorum. birden tel çaldı
annem: metin iyisin demi. hıı falan yaptım. kapattı. odama geldim nasıl ağlıyorum. babam babam sensiz ne yapcam hastayımda.. ölürsen ne yaparım ALLAH sendeki dertleri alsın bana versin falan. dayanamadım bide halama tel açtım. onada bi sürü anlattım ağladım gerçi oda böyle şeylerde hasta oluyor. ama teseli verdi, hastalığımı söledim. dinledi. bugün gündüz tel açtı, gece yerine yatmamış oda. babama endişe yapmış. gelini bi sürü kızmış. evdekilerde bana kızıyor. annem sonra bi daha telefon: oturudğum yerde oturamıyorum çay versinler kalkıp gelcem şimdi. sesin hiç iyi gelmiyor. ağladın mı dedi. yok dedim. oysaki ne ağlıyordum. iki kere yüzümü yıkadım anlamasınlar eve gelince diye. ve çoğu kez intaar düşünüyorum
yani sebebide bu hastalıklarım, tek çocuk olmam, annemsiz babasız yaşayamayacağımı düşünmem. yaşlanmaları. bu hastalıklarım veya sorunlarımı çocukken bile fark etmiştim. ürktüğüm sesler, olaylar, bazı duurmlar olurdu. ama çocukluk ya sölemezdim yada atlatırdım. yada annem beni burdan götürcek nasıl olsa, yada başka şeyler düşünür o korkumu yenerdim bi nebze. şimdide garip duygular: anne üstümü ört üşüyorum. beni bırakma. gitme. gibi şeyler geliyor bazen sanki. ölme anne. korkarım. ve grçekten bugün sankü üşüyorum odama hiç gelmiyorum. odam soğuk böyle hava kapalı. kışında daha beter oluyor. şimdide böyle bi olay geld başıma. ev bana kabus
bi arada gündüz vakti anne ben intaar edecem dedim. çünkü ruh hastalığı gibi şeylerim vardı bunlardan ürküyordum en çok. ve yerimde durunca duramıyordum. annem babama: bu oğlanı naapacaz dedi. birbirlerine böyelşeyler diyorlar. onada üzülüyorum.
anneme bende böyle şeyler var dedim. bazen bahsediyorum. çünkü yalnız ve tek başıma ve olanlar neyse, gündüz beni, korku ve ürkmelere itiyor. sıkıntı yapıyorum. anneme: önlemini al. dedim. yarın dr gidelim mi dedi. gitsem mi bilmiyorum ki. yatmadan öncede bizim bi akraba kadın evli çocuğu kocası ama onda da böyle şeyler oluyormuş. zaten bi kere bana böyle anneli falan birşey sölemişti. hepte en iyi yerlere bakılıyor ama hiç iyileşmiyormuş. aslında annem o ablanın yanına götürmek istedi beni, ağzıylada aynı şeyler ondada oluyormuş. konuşun. belki aynı dertler olduğu için birbirinize moral verirsiniz anlarsınız. dedi ama ben istemedim. bide utanıyorum çokta girmiyorum aralarına. aslında konuşuyorum ama böyel hastalıklı şeyler konuşmak. ben erkek o kadın.
gündüzleri endişeli korkan kaygılı üşüyen ama üşüme sanki içten bi üşüme bazen vucdumu ateş basıyor. başım uyuşuyor. ve böylede hiç olmamıştım. babamdan korkuyorum. bunları tetikliyor. acaba bende o akrabam gibi hiç mi düzelmeyecem ya. annem bile güven vermiyor. yani ben arkandayım diyor, iyileşirsin diyor ama saçları ağardı, orası burası. ALLAH göstermesin bi felakattede ben hem hasta olurum hemde korkularım. çok kötüyüm yani ne yapsam içimden atamıyorum. ağlıyorum. çocuk gibi yani. öle birşey ki annem yattığı yerde bazen hemen uyuyor.babamda. ben zaten böyle bi garip oldum oturuyorum. öyle olunca daha bana bişiler oluyor. anne diyip uyandırıyorum. yani uyumayın konuşun sessizlik olmasın. gözlernizi kapamayın. sanki o zaman beni kendi halime bırakıyolarmış gibi geliyo. yada bir an kuruntu yapıyorum. işte böyle uyusalar (ölseler)
bu babamın boynunun şişmesinden ve kitlelerin bizi korkutmasından sonra bunlar yaşandı,yaşanıyor. ve ben zaten hep böle şeylerin beni etkileyeceğini hasta edeceğini hep düşünüyordum,biliyordum. başladı. yandım. ama kötü düşünce ve bu duyguların kabusların önüne geçemiyorum. bide tek çocuk tek evlat olmam beni daha çok..
ama oysaki annemde babamda öle şeyler pek yok. lakin baba tarafında var benzer sorun ve hastalıklar. üvey abim halam, amcam, onun oğlu diğer halam..
annem ilk gün 'başım' dedim yatırdı dizine okudu üfledi ofaladı. aynı şeyleri yengemde kuzene yapmış, görmedim ama duydum. amcamınoğlu askere giderken gittiğin yer kötü demişler. korkmuş. eve gidp yengeme anne gel başımı ofala demiş. yani ailecek kaçığız keşke baba tarafına benzemeseydim. e annem ölürse benim başımı kim ofalayacak :..(((
aslında böylede yazmak istemiyorum ama 3 gündür ruh gibi karnım içeri geçti nedeni ise zaten ruh sağlığı sorunum var. evde de 3 kişi yaşıyoruz annem babam ben.
ama her ne kadar olsada 2 side yaşlanıyo. ailemede çok vurgun ve hayatta tek varlıklarım. çünkü onların sayesinde ayaktayım birde dediğim gibi ruh hastalığı gibi şeylerim var ve yaklaşık 10-15 senedir bu sorunlarla uğraşıyorum. öyle kötü günlerim oldu ki bana şizofren hapı bile verdiler. ama tabi dr gitim anlattım da neye istinadense risperdal diye bi ilaç verdi, çok acılar çektim. ilacı bırakınca geçti ama böyle garip durumlar oldu. özgüven falan yok. evde. işte eğleniyorum oturuyorum ailemle.
tabi bi sıkıntım yok. günlük hayat devam. ama sanki kötü şeyler yaşayacağım gibi nasıl diyim annem babam olmazsa işsiz kalacam. evlenemeyecem. sonra evde yalnız. yağmurlu ve kapalı günlerde bana bişiler oluyor. onlar olmazsa mesela ben şimşek fırtınadan çok irkiliyorum. çok hassas bi yapım var.
tabi bunlar bu vesvese sıkıntı ve korkular. her an değil ama oluyor. ve başıma kötü bişi geldi. bi kaç gün önce babamın boynunda şişlik oluştu. böyle yumurta şeklinde. baktırdık ama ne olduğu belli değil. biyopsi yapacaklar. lakin evcek huzursuz ve korkulu olduk. ilk gün kendisi korktu sustu. 2 tanede bypass geçirmiş bir insan bide. getirdi kağıtları bana gösteriyo. sonuçları. baktım böyle ama içime ateş düştü. iki tane böyle birşey gözüküyo. insan acaba kanser mi diyo kendi kendine. ilk günü annemle mutfakta birbirmizin yzüne baktık oda korktu. ama ben ellerimi yüzüme kapatım hıçkırmaya başladım. annem de benim yüzüme bakıp ağlamaya başladı.
kalacam babasız sokaklarda diye ağlıyorum. annem ilk önce ağladı ama bak baban içerde duyar üzülür. korktuğumuzu anladı. biliyor.
oda değilde, bu olay benim ürkememe titrememe, korkulara, başka şeylere yol açmaya başladı.
bende ruh hastalığı var mı tam bilemiyorum ama yine böyle kötü oldum bi kere, annem dr götürdü. doktorun karşısında korkuyorum dedim neden korkuyon diyor. böyle aslında yaşıyorum onu ama şundan diyemiyorum. cevap,lar vermekte zorlandım. doktor, soru sormayı bırakıp anneme dönüp ailede böyle ruh hastası var mı dedi. tabi o an ben daha da ürktüm ruh hastasımı..! falan diye.
2-3 gündür yine bu sefer başka türlü oldum. babama ölücek gözüyle korkuyla... sonra bir an babamın yok olduğunu düşünüyorum. annemle tek başına. diye kuruntu yapıyoum. dişlerimi sıkmaya, başım ağrımaya ve uyuşmaya başladı. midem öteden beri rahatsız zaten ceryan etmeye başladı. yaşadığım duygu ve düşünceler, akıllara zarar. bi zayıflamıştım ki zaten, şimdi 2-3 sigara içmeyen ben yemek yiyemiyorum bide sigara paketini 2 günde indirdim.
kuş gibiyim zaten yani canım bile yok.
evdekiler babam annem.. annem ilk gün: felç olursun. bazen babama endişe duyduğumndan hastalıklarımdan belli etmeden ağlıyorum ''manyaklaşma'' söyleniyor.
bi ara hastayım anne. o ölür bi günde sen ölürsün. kalırım tek başıma. sahipsiz. bende de anksiyete, fobi, hastalık hastalığı varmış. zaten biliyordum ruhsal sağlımın bozuk olduğunu. bu korkuda beni yine hasta etti. tek kalacağıım korkuları, hastalık korkuları, bazen annemin babamın yerini kimse alamaz diyim ''oyy yandım'' yapıyorum.
bugün akşam gittiler bi yere. evde kaldım. kendimi teselli diyorum ama içimi korkulu duygular, düşünceler, gitmiyolar. sigara yaktım ama sigara çözüm değil. müzik açtım lakin evde sanki kötü bişi olmuşta ben ona rağmen neşeleniyorum gibi geliyor kapattım. babam hasta ben müzik. face girdim ama kimse yok. msnde eyok. durdum evi gözlüyorum. birden tel çaldı
annem: metin iyisin demi. hıı falan yaptım. kapattı. odama geldim nasıl ağlıyorum. babam babam sensiz ne yapcam hastayımda.. ölürsen ne yaparım ALLAH sendeki dertleri alsın bana versin falan. dayanamadım bide halama tel açtım. onada bi sürü anlattım ağladım gerçi oda böyle şeylerde hasta oluyor. ama teseli verdi, hastalığımı söledim. dinledi. bugün gündüz tel açtı, gece yerine yatmamış oda. babama endişe yapmış. gelini bi sürü kızmış. evdekilerde bana kızıyor. annem sonra bi daha telefon: oturudğum yerde oturamıyorum çay versinler kalkıp gelcem şimdi. sesin hiç iyi gelmiyor. ağladın mı dedi. yok dedim. oysaki ne ağlıyordum. iki kere yüzümü yıkadım anlamasınlar eve gelince diye. ve çoğu kez intaar düşünüyorum
yani sebebide bu hastalıklarım, tek çocuk olmam, annemsiz babasız yaşayamayacağımı düşünmem. yaşlanmaları. bu hastalıklarım veya sorunlarımı çocukken bile fark etmiştim. ürktüğüm sesler, olaylar, bazı duurmlar olurdu. ama çocukluk ya sölemezdim yada atlatırdım. yada annem beni burdan götürcek nasıl olsa, yada başka şeyler düşünür o korkumu yenerdim bi nebze. şimdide garip duygular: anne üstümü ört üşüyorum. beni bırakma. gitme. gibi şeyler geliyor bazen sanki. ölme anne. korkarım. ve grçekten bugün sankü üşüyorum odama hiç gelmiyorum. odam soğuk böyle hava kapalı. kışında daha beter oluyor. şimdide böyle bi olay geld başıma. ev bana kabus
bi arada gündüz vakti anne ben intaar edecem dedim. çünkü ruh hastalığı gibi şeylerim vardı bunlardan ürküyordum en çok. ve yerimde durunca duramıyordum. annem babama: bu oğlanı naapacaz dedi. birbirlerine böyelşeyler diyorlar. onada üzülüyorum.
anneme bende böyle şeyler var dedim. bazen bahsediyorum. çünkü yalnız ve tek başıma ve olanlar neyse, gündüz beni, korku ve ürkmelere itiyor. sıkıntı yapıyorum. anneme: önlemini al. dedim. yarın dr gidelim mi dedi. gitsem mi bilmiyorum ki. yatmadan öncede bizim bi akraba kadın evli çocuğu kocası ama onda da böyle şeyler oluyormuş. zaten bi kere bana böyle anneli falan birşey sölemişti. hepte en iyi yerlere bakılıyor ama hiç iyileşmiyormuş. aslında annem o ablanın yanına götürmek istedi beni, ağzıylada aynı şeyler ondada oluyormuş. konuşun. belki aynı dertler olduğu için birbirinize moral verirsiniz anlarsınız. dedi ama ben istemedim. bide utanıyorum çokta girmiyorum aralarına. aslında konuşuyorum ama böyel hastalıklı şeyler konuşmak. ben erkek o kadın.
gündüzleri endişeli korkan kaygılı üşüyen ama üşüme sanki içten bi üşüme bazen vucdumu ateş basıyor. başım uyuşuyor. ve böylede hiç olmamıştım. babamdan korkuyorum. bunları tetikliyor. acaba bende o akrabam gibi hiç mi düzelmeyecem ya. annem bile güven vermiyor. yani ben arkandayım diyor, iyileşirsin diyor ama saçları ağardı, orası burası. ALLAH göstermesin bi felakattede ben hem hasta olurum hemde korkularım. çok kötüyüm yani ne yapsam içimden atamıyorum. ağlıyorum. çocuk gibi yani. öle birşey ki annem yattığı yerde bazen hemen uyuyor.babamda. ben zaten böyle bi garip oldum oturuyorum. öyle olunca daha bana bişiler oluyor. anne diyip uyandırıyorum. yani uyumayın konuşun sessizlik olmasın. gözlernizi kapamayın. sanki o zaman beni kendi halime bırakıyolarmış gibi geliyo. yada bir an kuruntu yapıyorum. işte böyle uyusalar (ölseler)
bu babamın boynunun şişmesinden ve kitlelerin bizi korkutmasından sonra bunlar yaşandı,yaşanıyor. ve ben zaten hep böle şeylerin beni etkileyeceğini hasta edeceğini hep düşünüyordum,biliyordum. başladı. yandım. ama kötü düşünce ve bu duyguların kabusların önüne geçemiyorum. bide tek çocuk tek evlat olmam beni daha çok..
ama oysaki annemde babamda öle şeyler pek yok. lakin baba tarafında var benzer sorun ve hastalıklar. üvey abim halam, amcam, onun oğlu diğer halam..
annem ilk gün 'başım' dedim yatırdı dizine okudu üfledi ofaladı. aynı şeyleri yengemde kuzene yapmış, görmedim ama duydum. amcamınoğlu askere giderken gittiğin yer kötü demişler. korkmuş. eve gidp yengeme anne gel başımı ofala demiş. yani ailecek kaçığız keşke baba tarafına benzemeseydim. e annem ölürse benim başımı kim ofalayacak :..(((
Belki basit nodüllerdir. Onun için sende böyle yıkılma ailede dik duracak biri olsun oda sen ol. allah yar ve yardımcın olsun.
Yorum