Tweet
bi olay beni hasta ediyor ne yapabilirim
ellerimde uyuşma, yerinde duramama, başımın orta kısmında ağrı ve zonklama mevcut. bazen öyle oluyor ki korkular, kaygılar, birbirine karışıyor. bi gece 3 te uyandırdı beni. öldüm öldüm dirildim. böyle kötü birşeyden paniklersem oluyor. bide kendi yaşadıklarımı tam manasıyla anlatamıyorum böyle olunca.
dr gittik anksiyete teşhisi koydular. ama daha öncelerde de çok gittim. genelde hep aynı. okb, anksiyete. ailemdekilerde var biraz. ben zaten endişeli kaygılı biriyidim. yani kendi hayatımdan endişelyidim hem böyle hastalığım var hayatla ilgili sorunlar yaşarım hemde hastalığım alevlenir kötü duruma düşerim diye.
şimdi iyice korkuyorum annem babama yaşlı insanlar. anneme bak bul et diyorum. sen hep kendi kendine çoğaltıyon. sizin aklınız yarım ondan böyle oluyunuz diyo. hocayada git diyorum. ama bu derdin devası hocadamı doktordamı onuda bilemiyorum.
hastanede düzelirsin diyor. doktora ağladım dedim bana yardım edin çok kötüyüm. böyle olabiliyorum. annem babam yaşlanıyor. kötü bi durumda kafayı oynatıırm dedim. onlarda yatırmaya karar verdiler. ama içimdeki bi kaygı bu dert hocadamı yoksa doktordamı diye yada ikisimi diye düşünüyorum.
benim zaten kaygı hastalığım vardı lakin çok takıntı sıkıntı yaptım, yapardım hep. şimdi böyle oldum. ilaç verdiler bana bi tanesi. Abizol bide uyku hapı.
düşüncelerim dağınık, titreme falanda oluyor.
ailem çok anlayışsız. ama belki bende onları bunaltıyo olabiliirm. benim korkum elimde olmadan oluyor. ve kötü bi duruma düşürüyor. şu an hastayım. ve kafam dağınık şekilde yazdım. dün çok felakaettim herkez başıma toplandı. okudular falan.
çok takmakatan sıkmaktan kafayı yedim galiba. bi korku anında böyle oldum. herşeyden çabuk etkilenebiliyorum. geniş olamıyorum. bide kendim toplum içine pek çıkamayan yada bazen çıkmayan çalışmaktan korkan biriydim. ama çalışırken bile gelip bana deseler ki annene bişi oldu yada babana ben yine böyle olurum galiba. bide tek çocuğum.
5-6 gündür kendimi ne tv ye ne pc ye ne başka birşeye verebiliyorum. sigara içmeyen biriyim fosur fosur çekiyorum.
bu derdin devası sadece doktordamı yoksa hocaya falanda gitmek gerekli mi.
bana herkez aklı yarım, herşeyi kafaya takıyor,
azcık geniş ol diyolar. elimde değil naapim diyorum olmuyor. olaylardan falan bile etkileniyorum. yani bi gece gök delinse yağmurdan şimşekten. çok korkarım. anneme sarılırım. oda korkuyor gerçi ama benimkiler başka.
off ne yapcam ben. annem babamda hep benle yaşamaz ki. yaşam kaygısı, hastalıklarımın korkusu kaygısı,
moralde veriyorum kendime ama.. kaç gündür eğer böyle olcaksam hayatta tek başıma kendi ayaklarımın üzerinde duramayacaksam ölim daha iyi diyorum. bi sıkıntı hastalığı bu galiba. bi korku kaygıdan oluşan durum. abimdede var yıllardır çekiyo. bide becereksiz. işten bile atıyodular ama işte büyük torpiller memur etmeler. zorla evlendirmeler.
yalnız abim benden kötü. böyle bile yazamaz, konuşamaz çok kötü olsun.
neyse benim aklımdaki soru işareti, bu durumlar genetik galiba tam çözümü doktor mu hocamı yada ikisi mi. hepte aynı şeyler söylüyorum aileme, kızıyolar. bi sizle konuşim dedim. bazen öyle oluyor ki ''oyy kurtarın beni'' diye feryad ediyorum annem ağlıyor. taa 10 sene falan önce bir korkuyla başladı hala devam ediyor. hiç mi geçmeyecek. birşeye olsa bile ben hiç üzülmesem ağlamasam korkmasam yada ağlasaam bile bu durumlar olmasa.
arkadaşlar bu durumu nasıl çözebiliriz. galiba ben bi ilaçım olcak ömür boyu devam edicem. gençliğimi bile yaşamıyorum.
dr gittik anksiyete teşhisi koydular. ama daha öncelerde de çok gittim. genelde hep aynı. okb, anksiyete. ailemdekilerde var biraz. ben zaten endişeli kaygılı biriyidim. yani kendi hayatımdan endişelyidim hem böyle hastalığım var hayatla ilgili sorunlar yaşarım hemde hastalığım alevlenir kötü duruma düşerim diye.
şimdi iyice korkuyorum annem babama yaşlı insanlar. anneme bak bul et diyorum. sen hep kendi kendine çoğaltıyon. sizin aklınız yarım ondan böyle oluyunuz diyo. hocayada git diyorum. ama bu derdin devası hocadamı doktordamı onuda bilemiyorum.
hastanede düzelirsin diyor. doktora ağladım dedim bana yardım edin çok kötüyüm. böyle olabiliyorum. annem babam yaşlanıyor. kötü bi durumda kafayı oynatıırm dedim. onlarda yatırmaya karar verdiler. ama içimdeki bi kaygı bu dert hocadamı yoksa doktordamı diye yada ikisimi diye düşünüyorum.
benim zaten kaygı hastalığım vardı lakin çok takıntı sıkıntı yaptım, yapardım hep. şimdi böyle oldum. ilaç verdiler bana bi tanesi. Abizol bide uyku hapı.
düşüncelerim dağınık, titreme falanda oluyor.
ailem çok anlayışsız. ama belki bende onları bunaltıyo olabiliirm. benim korkum elimde olmadan oluyor. ve kötü bi duruma düşürüyor. şu an hastayım. ve kafam dağınık şekilde yazdım. dün çok felakaettim herkez başıma toplandı. okudular falan.
çok takmakatan sıkmaktan kafayı yedim galiba. bi korku anında böyle oldum. herşeyden çabuk etkilenebiliyorum. geniş olamıyorum. bide kendim toplum içine pek çıkamayan yada bazen çıkmayan çalışmaktan korkan biriydim. ama çalışırken bile gelip bana deseler ki annene bişi oldu yada babana ben yine böyle olurum galiba. bide tek çocuğum.
5-6 gündür kendimi ne tv ye ne pc ye ne başka birşeye verebiliyorum. sigara içmeyen biriyim fosur fosur çekiyorum.
bu derdin devası sadece doktordamı yoksa hocaya falanda gitmek gerekli mi.
bana herkez aklı yarım, herşeyi kafaya takıyor,
azcık geniş ol diyolar. elimde değil naapim diyorum olmuyor. olaylardan falan bile etkileniyorum. yani bi gece gök delinse yağmurdan şimşekten. çok korkarım. anneme sarılırım. oda korkuyor gerçi ama benimkiler başka.
off ne yapcam ben. annem babamda hep benle yaşamaz ki. yaşam kaygısı, hastalıklarımın korkusu kaygısı,
moralde veriyorum kendime ama.. kaç gündür eğer böyle olcaksam hayatta tek başıma kendi ayaklarımın üzerinde duramayacaksam ölim daha iyi diyorum. bi sıkıntı hastalığı bu galiba. bi korku kaygıdan oluşan durum. abimdede var yıllardır çekiyo. bide becereksiz. işten bile atıyodular ama işte büyük torpiller memur etmeler. zorla evlendirmeler.
yalnız abim benden kötü. böyle bile yazamaz, konuşamaz çok kötü olsun.
neyse benim aklımdaki soru işareti, bu durumlar genetik galiba tam çözümü doktor mu hocamı yada ikisi mi. hepte aynı şeyler söylüyorum aileme, kızıyolar. bi sizle konuşim dedim. bazen öyle oluyor ki ''oyy kurtarın beni'' diye feryad ediyorum annem ağlıyor. taa 10 sene falan önce bir korkuyla başladı hala devam ediyor. hiç mi geçmeyecek. birşeye olsa bile ben hiç üzülmesem ağlamasam korkmasam yada ağlasaam bile bu durumlar olmasa.
arkadaşlar bu durumu nasıl çözebiliriz. galiba ben bi ilaçım olcak ömür boyu devam edicem. gençliğimi bile yaşamıyorum.
Yorum