Merhabalar,
16 yaşındayım geçen yıl okul değiştirdim. (aynı zamanda şehir de değiştirdim) Eski okulumu çok seviyordum ama yatılı şartları iyi olmadığı için değiştirmek durumunda kaldım. Arkadaşlarımla aram iyiydi ve sevilen biriydim. Yeni okulumda ilk başlarda yatılı kalıyordum. Herşey çok zordu benim için. Geldiğimin ilk haftası benimle alay ettiler. Bu kalbimi çok kırdı. Eski okulumun aksine arkadaşlık bağlarının sağlam olmadığını gördüm. Utangaç biri olduğum için çok kaynaşamadım bu da beni iyice pasif biri yaptı. Bu yıl Allah'a şükür ki yatılı kalmıyorum. Biraz daha rahatım ama yalnızlık duygusundan bir türlü kurtulamıyorum. Sınıfımdakilerin hep alaycı insanlar olduğunu düşündüğüm için insanlardan nefret etmeye başladım. Bazen onlar gibi davrandığımı düşünüp kendimden de nefret ediyorum. Yani hem onları sevmiyorum hem de onlarla kaynaşmak istiyorum gerçekten bunu ben da anlamıyorum. Galiba yalnız kalmak beni çok üzüyor. Yardımlarınızı bekliyorum teşekkürler
16 yaşındayım geçen yıl okul değiştirdim. (aynı zamanda şehir de değiştirdim) Eski okulumu çok seviyordum ama yatılı şartları iyi olmadığı için değiştirmek durumunda kaldım. Arkadaşlarımla aram iyiydi ve sevilen biriydim. Yeni okulumda ilk başlarda yatılı kalıyordum. Herşey çok zordu benim için. Geldiğimin ilk haftası benimle alay ettiler. Bu kalbimi çok kırdı. Eski okulumun aksine arkadaşlık bağlarının sağlam olmadığını gördüm. Utangaç biri olduğum için çok kaynaşamadım bu da beni iyice pasif biri yaptı. Bu yıl Allah'a şükür ki yatılı kalmıyorum. Biraz daha rahatım ama yalnızlık duygusundan bir türlü kurtulamıyorum. Sınıfımdakilerin hep alaycı insanlar olduğunu düşündüğüm için insanlardan nefret etmeye başladım. Bazen onlar gibi davrandığımı düşünüp kendimden de nefret ediyorum. Yani hem onları sevmiyorum hem de onlarla kaynaşmak istiyorum gerçekten bunu ben da anlamıyorum. Galiba yalnız kalmak beni çok üzüyor. Yardımlarınızı bekliyorum teşekkürler

yine kendi gruplarında takılırlar.
Yorum