Evlilikte Mutsuzluk

[deneme1]

......silinmiş ve iptal edilmiştir.

[MEGAN]

Evliikte mutsuz olmak çok kotu ,evliligi içinden çıkılmaz hale getiriyor .

Açtıgın başlıgı okurken ilk başlarda sorunun eşinle alakalı oldugunu duşunmuştum ,ama konu ilerledikçe sorunun aslında sende oldugu ortaya çıktı .Bu durum aşılamazki elbette aşılacaktır ancak zaman ,çaba ve sabra ihtiyaç var .

Eşini sevmenden seni alıkoyan nedenler var ,onemli olan o nedenleri bulup ortaya çıkarabilmek .Bunuda bir uzman yardımıyla yapablirsin bir evliilik terapistine danışman çok iyi olur .Profesyonel degilim ama bu olayın altında çocuklugunda yaşadıgın olumsuz ornekler yatıyor olabilir ,bunları bulabilmek dedigim gibi bir uzmanın işi .

En kısa zamanda bir uzmana başvurmanı oneririm ,kendi kendine içinden çıkabilecegin bir şey degil .

[deneme1]

Tahmin edeceğiniz gibi, sosyal olarak çok çok pasif biriyim. Evlenmemiz de zaten eşim beni buldu. Benim birini bulacağım yok. Bulsam da cesaret edip açılmam zor. Genel olarak pek arkadaşım yok. Kimseyle pek konuşmam. Konuşmak istemem. İçimden gelmiyor kimseyle konuşmak. Nadir kişilere ısınırım ve onlarla konuşurum. İşyerinde mesela erkek arkadaş var, beni sever, bana yakınlaşmayı ister, evine davet eder. Ancak ben ondan kaçarım. Sevemiyorum çünkü onu. Kusurlarını görüyorum ve ondan dolayı ısınamıyorum arkadaşa ve kaçıyorum ondan. Ancak o bunu bilmiyor.
Ve eşime de ısınamadım, sevemedim. Olmuyor.. yapamıyorum.. Hiç kavga etmeyiz, kaba bir konuşmamız olmaz. Ama nasıl diyeyim ruh yok. Arada bir bağ yok. Benden yana tabi.. Eşim seviyor benimsiyor beni anladığım kadarıyla. Ancak ben sevemiyorum.. Yapamıyorum.. Nedenini sorduğumda yanıt olarak: "çok güzel değil" ve "kişiliği bana göre değil" gibi cevaplar geliyor sanki içimden.

[kriminalist95]

bana davranışlarında bir sorun yok diyorsunuz ve kişiliği bana göre değil gibi bir cevap gelir gibi oluyor içinizden,sizce de çelişmiyor mu? eğer size göre bir kişiliğe sahip olmasaydı davranışlarından da şikayetçi olurdunuz,bence bir terapiste gidin ve sonuna kadar çabalayın,hadi diyelim sevemediniz ne diye çocuk yaptınız?hesap sormak bana düşer düşmez bilemem ama benim de annemle babam ayrı,diyelim ki öyle bir sebepten ayrıldınız ve çocuğunuzun üvey babası oldu ya da üvey annesi ve o çocuk mutsuz oldu,sağlık sorunları ortaya çıkmaya başladı,o zaman onun yüzüne nasıl bakacaksınız?bakabilseniz bile ona her baktığınızda vicdanınız sizi yemeyecek mi? hatta belki de başına gelen pekçok şeyden de siz sorumlu olacaksınız,eğer bunları kaldırabilecekseniz çabalamayın ama yoksa çabalayın,bir uzmana falan gidin tabi bu işin bence si,karar elbette ki sizin...