acıklıbirhiakaye

[cryingangel]

meraba.hikayem gerçekten uzun ama dinlerseniz aramızdaki mesafelerin önemli olmadığını anlarsınız.. belki de en acıklı hikayelerden birne sahibim ve yardıma muhatacım.bundan 3.5 sene önce okula başladım.fakat ne yazık ki hayat şartlarına karşı güçsüz bir insandım bu yüzden okulda boy problemleri çektim. boyum gerçekten 1.50 idi liseye başladığımda ve koridorlarda yürürken herkesin arkamdan konuştuğunu duyabiliyordum. o ay liseye hiç gitmedim evde tıkılıp kaldım okuldaki rehber öğretmenleri arayıp durdu vesayre.. ve babamlar beni psikoloğa yönlendirmeye karar verdiler fakat ben hala bu fikrin kötü olduğu kanaatindeyim nedeni ise gittiğim psikolog şehrin en iğrençlerinden biriydi (kadın). bana bir ilaç yazdı, kullandım ve sonunda ilaçın yan etkisi gözlemlendi. malesef yüzüm şişmişti. belki ordan küçümseyeb,ilirsiniz ama inanın 3 yıldır evden dışarı çıkmadım. arkadaşlarımla aram koptu hatta daha kötüsü belkide 35 kilo yakışıklı ilerde güzel bir meslek sahibi olabilicek çocuk 85 kilo dudağının üstünde kocaman kalıcı bir sivilcesi olan çocuğu dönüştü.inanın bunu yazarken ağlıyorum ama insanlarla tam 3 yıldır ne göz teması ne başka bir şey kuramadım. bir insan bana laf attığında aklınız düşünecebilşiceğiinden daha kötü şekilde tepkiler verdim ve her seferinde rezil oldum.doktor ilacın kalıcı olmadığını 1-2 seneye kadar vücuttan atılacağını söyledi.şunu sadece düşünün kendinizi yerime koyun, eski arkadaş ortamınıza yavaş ve ürkek adımlarla ilerliyosunuz ve 10 saniye size 100 yıl gibi geliyor. çünkü sana bakıyorlar,ilerliyosun sanki insan değilmişsin gibi seni süzüyolar yüzün şişmiş feci bir halde gittiğin her ama herrrr ortamda gözler senin üzeinde çünkü normal bir insan gibi gözükmüyosun.bunların öncesinde gerçekten dini inancı olan biriydim ama insan düşünüyor. daha 14 yaşında kimseye zararı olmamış o kadar temiz kalpli bir çocuğu allah nasıl feci bir yolla adam eder. evet gerçekten adam oldum diyebilirim, hayatın zorluklarını biliyorum hatta zayıfladım diyebilirim şu an 57 kiloyum fakat elimde hiç birşeyim kalmadı. dışarı çıkamıyorum evde bilgisayr başında sabahlara kadar oturuyorum ve açık lise sınavlarına çalışıyorum.. 17 yaşındayım ve bilincim gayet yerinde adını bile bilmediğim bir ilacı günde 2 damla alıyorum. bir gün bilgisayar başında gezerken bütün hayatım değişti diyebilirimhttp://instagr.am/p/W7uGVLDNtf/ arda erel adında bu insan düşünemeyeceğim kadar rahatlattı beni. evet prolemlerim var dışarı çıkamıyorum güneş fobim var insanlarla iletişim ve göz teması kuramıyorum ama inanın bana normal bir insanla eşit derecede aklım ve hislerim var. ve biliyorum hiç bir problem kalıcı değil ve sizinde bilmenizi isterim ki hayatta hiç bir sorun kalıcı değil elbet geçicek.. sadece o günü bekliyorum hayata senden korkmuyorum diyip dışarı çıkacağım zamanı, insanlarla konuşup, yuva kurup, iş sahibi olup yaşlanacağım zamanı. sadece derdimi paylaşmak istedim benim hikayemi sonuna kadar okuduğunuz için size çok Teşekkür Ederim. ve hiç bir dert kalıcı değildir sabır hayatta ki tek önemli şey! =)

[insan45]

Kendine aciman cok kötü bir durum herseyden önemlisi bu onun haricinde hikayen bana göre fazla acikli degil daha kötü durumda olanlar var kendine güven ve inan hayata güler yüzle bak en cokta hayatina ve kendine acima sana destek olmaya calisan bir ailen var sonucta hersey güzel olur umarim. Kullandigin ilaclari buraya paylas belki burda bilen birileri vardir resmini koy adini bilmiyorsan kendine iyi bak kardesim.