Ah halet-i ruhiyem, vesvelerim ahh...

[vakt-i hazan]

Merhaba Arkadaslar.. Bende kendimi, duygu,düşüncelerimi ve yasadiklarimi size aktarmak; yorumlarinizi almak istedim.24 yaşindayim.Kendimi bildim bileli hüzünlü,hassas bi kız çocuguydum.Bigün okula giderken bi araba çarpmisti.Belkide ben arabaya çarptim,bilemiyorum Herhangi bir yara almadim yani.Ama sanirim o olaydan sonra basladi bende anksiyete..Hep kaygili,korkak,tedbirli bi cocuk olup ciktim.Ailem evhamli oldugumu söyler gecerdi.Ama o evhamlar bana cok aci çektirdi.Ya şöle olursa, annem ölurse,yalniz kalirsam vs.Ayrica sosyal fobiliydim.İlkokuldaki aile kaygilarima lisede sinav,başari,gelecek kaygisida eklenmisti.ama ne kaygı..mükemmelliyetci yapimdan öturu hersey eksiksiz olsun, tüm sinavlarda mükemmel olayim isterdim..Başarilida oluyordum..ama hepsini kaygiyi önlemek icin yapiyordum.yoksa rahat nefes alamazdim.herneyse lise bitmisti.Ben üni kazanmak istiordum.yapardimda..tam dersaneye basladm 2 hafta sonra babanemi kaybettik..Aman Allahm! ölümle ilkkez tanisiyordum..ne soguktu yüzü..hic anlam verememstm..neydi bu hayat? Tabi bende depresyon kendini gosterdi.Dersanede aglar,hayati sorgular,uyumak ve annemin yaninda olmak isterdim.Karamsar olup çikmiş,ben kazamam die dusunmeye baslamstm..hç çalisamadm.Çok bunaldm kaygilandm..ve kazandm..iktisat bölumunu.Hayalim hep ögretmenlikti.Ama olsundu enazindan ailem mutluydu ve bidaha dersaneye gtmem cok zordu.Örtpas ettigim kaygili ruh halim ailemden ayri durdugum üni hayatimda doruga ulasti.İntihari dusunecek kadar kötulestim.Hergun mide agrilarim,okula gitmek istememelerim basladi.velhasil durum vahimlesince okulu biraktm.Pisman degilim..Sevemedigim bölumdu.5 Yildir araliklarla tedavi göruyorum..ilaç ictigim zamanlar süper, onlarsiz bi hiçim..gecen ay yeniden nüksetti 4 yil daha kullanmaliymisim..efexor,venegis,citol kullandim buzamana dek..şuan...

[vakt-i hazan]

Şuan en başa dönmus, hayattan kopmuş haldeyim..Aöf sosyoloji okuyor ilaç olmadan sınavlara calisamiyorum..stresten mükemmelliyetciliktenkaygidan dolayi.. basariz olma korkusu beni bu hale getirdi sanirim..Paxera 30 mg basladim suan.Cok sükur ailem hep yanimda,sagliklilarda..en büyuk imtihanlari benim..Doktor doktor gezmekten yoruldum..Yaşitlarim mutluyken hep kederliydim..Hala öyleyim..Üni okuyup bi meslek sahibi olamadgm icin kendimi yiyip bitiriyorum..ardi ardina kötu hayaller kuruyorum..Ya ilerde aileme bisi olursa, yalniz kalirsam, evlendgmde mutsuz olur ayrilir zor durumda kalirsam, çocugum olmazsa (ki antidepresanlar boyle bi etki yapar diye korkuyorum) hadi oldu diyelim ben bu kaygili halimle nasil ona iyi,sorunsuz bi anne olabilirim ? vs vs.. Birde kendimi degersiz,başarisiz göruyorum..Sen cok iyi bi ögretmen, basarili sosyal bi kadin olabilirdin diyorum..Evlenmeye de sıcak bakamiyorum..Çocuk sahibi olup eve hapsolacakmisim yada gün gün gezmekten baska bi aktivitem olmayacakmis gbme geliyor... Hadi herseyi gectim ya şuzamanlarda-hayatimin en sorunsuz anlarinda- böyleysem ilerde ne yapacagim ?.. Teslimiyetsiz,tevekkulsuz muyum, ondan mi hep bunlar... Durumu,okumaktan keyif aldigim terapist M.Ulusoy bir kitabinda soyledigi cumleyle özetlersek; "Hayatta başina on tane olay gelmisşe, muhayyilesinde binlerce olay yaşadi.Turuncu on tane olaya tahammül edebilirdi ama sadece o degil, kimse binlercesine dayanamazdi.Yaratici ona tahammül edebilecegi kadar şey yasatti, fakat kendisi binlercesini kurguladi." Beni anlatiyor sanki... Ne yapmali ne etmeli de rahat etmeli...