Tweet
valla ben sabahtan beri iki gözüm iki çeşme ağlıyorum. yattım kalktım yine ağlıyorum. bende ne olduğunu bilmiyorum. anksiyete,sosyal fobi demişti dr bana. bilmiyorum ben kendimi resmen salak gibi görüyorum. hep evdeydim yani uzun zamandır. galiba evde oturmakta bana ayrı şeyler ekledi. pc başında oturmak. ama olmuyo işte, hep evdeyim diye ailem akrabalar falan bizim akrabalar sorup duruyor çalışmıyor mu diye. akrabalarda söylemesi ayıp baya zenginler. annem onlarla hep haşır neşir. bi büyük amca var. anneme demiş ''sabah hazır olsun onu alcam'' dün akşam öyle diyince annem bende sıkıntı başlamıştı aslında çünkü beni işe alacaklar dedim ama ben öyle muhasebesi falan. hiç gözüme uyku girmedi bi zaman sıkıntıdan gece.
acayip korkmaya başladım oraya gidincede kendimi çok kötü hissettim ama kimseye söylemedim. amca beni birine teslim etti. onada buna muhasebe öğret. banada ''öyle boş durmak yok'' falan söyledi hani adama teslim ederken.
binanın yukarısına çıktık. 4 kişilik çalışma alanın olduğu bi yere girdik. sabah olduğu için kimse yok sadece bi kız vardı hani tanışır gibi olduk ''çay içermisin'' falan dedi bi tane içtim ama benim içim ürperiyo. neyse bi kız daha bide serdar diye birisi geldi. öyle böyle derken serdar kim olduğumu falan sordu. hedefimi. amcanın teslim ettiği adamda bu çocuk bizim c.. abinin oğlu bu öğrenecek dedi. ama ben içimden ben bu işleri yapamam deyip duruyorum.yada işte ne bilim en kötüsünü düşünüyorum. aslında o işleri başka işlerde bile böyle olacam diye iş bakmıyorum heleki böyle muhasebe işi falan. beni kasar.
bi masa verdiler boş. ama serdar benim yanıma yaklaş dedi dedi. aldı kağıt kalem gösteriyo. ama ben sanki hiç anlamıyorum. ya yapamayacağımdan yada anlamayacağımdan korkuyorum.
öyle hızlı gösteriyo ki ben kafadan iki hesap bile zor yaparım adam bana şirket şeylerini anlatıyo. abi ben hiç anlamıyorum dedim.
anlamayacak bişi yok dedi. ama bana öyle karışık ve zor geliyor. korku duyuyorum.
yok abi dedim ben kötü oluyorum dedim
sen kaza falan mı geçirdin dedi. ben hastalık geçirdim dedim yani en iyi cevp bnm için buydu. neyse sen biraz ortama alış izle dedi ama ben hiç kendimi veremiyorum.bana bi sigara ver abi dedim üstelikte sigara içmeyen birisiyim. içtim ama adam daha pek şey yapmadı bana. üstelik utanır gibide oldum. kızlar çalışıyo. yaptıkları işler belki onlara normal ama bana zor geliyo. abimde benzer şeyleri yaşadı. hiç meslek sahibi olamadı. bende de benzer şeyler. saat 12 ye doğru çalışan kızlar aşağı indi, beni yukarı çıkartan, adamla serdar oturuken, serdarın karşına bi kız geldi bizim bn götürenin amcanın oğluyla, o onla meşgulken dayanamadım daha beni yukarı çıkartan abiye k... abi ben aşağı iniyom dedim. tamam dedi.
ama ben aşağı iner inmez beni 1-2 kişi gördüysede resmen kaçtım. ama nasıl sıkıntıya girdim bilemezsiniz.
eğer beni götüren amcaya yakalansaydım beni asla göndermezdi. samsun yolu var orda oranın yarısını yürüdüm. ağlaayacam ağlayamıyorum. dolmuşa nasıl bindim geldim nasıl indim bilmiyorum. aslında yapmak istiyorum da yok olmuyor. korkuyorum. heleki böyle işlerden falan yani muhasebeciymiş falan okulda okudum ama bunlara alışmadım. korkularım var. işte gitiğim yerde ki insanlar yeni yada aşina değilsem aralarında rahatsızlık duyuyorum. helede hiç sıcak davranmasalar. okul okurken ben bu hallere düştüm belkide fazla takmaktan sıkmaktan kafayı yedim.
serdar denen kişiyi aslında brz tanıyordum gösterdiği kayıtları bnm kafamın algılaması için bnm kendimi çok zorlamam lazım.
adama anlamıyorum diyorum anlayacaksın diyor. e anlamadım sen beni öldürcen mi belki benim kafa basmıyor.
hayret ya
neyse eve geldim valla çocuk gibi ağlıyorum.
babam ne oldu ne oldu ben yapamam o işleri. rahatsızım dedim kaçtım ordan dedim. adam başladı sıkıntılanmaya.
kanser oldu 2 ay önce de. ben kendi derdimi bile çekemiyorum artık uğraşamam. ben ölürüm annen ölür işte ondan sonra bak başının çaresine gibi bişiler söledi.
dert benim zaten ona yanmıyorum.
babamada bnm derdime yan demiyorum. o ara halam tel açtı galiba annem ona söylemiş.
halam ''ana la sen evdemisin'' hala ben yapamadım dedim. ben korku duyorum. bişiler oluyor bana. ben kaçtım ordan dedim. bi sürü sinirlendi bana telde. ama ağladım onada. ne ağlıyon elin tutuyor, ağzın akmıyor. ben gitcem doktora dedim. doktor moktor hikaye bu zaman kadar gitinde ne oldu ilaçları al uyuş yat aşağı.
dur ben seni derin bi hoca var ona gösterim dedi. neyse sonra babamla konuştu. ona canını sıkma çekeceği bi çilesi var demekki, yaşını başını almadı... teselli etti işte babamı falan.
annem aradı oda şaşırdı evde olduğuma.
ama babam morali bozdu bana. sonra ben annemi tekrar arayıp gel babamın canı skıldı konuşmuyor dedim. onun da moral bozuldu. ''allahım yarabbim ya'' falan yapıyo telde. eve geldi. onu gördüm ağlar gibi oldum ''ağlama'' neyse işte ikisininde moral çok kötü bozuk şu an.
ben bide onları üzdüğüme ayrı yanıyorum. ama ben böyleyim sıkıntı var yani bi yerlerde. ama hakket ölürseler ben ne yapacam. bide üzüyorum hem kendimi hem onları. yaşlı başlı insanlar :.(((
ama ben her ortamda aynı kasılmıyorum yada kendim gibi insanları görünce konuşunca rahatlıyorum onlarla iş yapsam yada yapmaya çalışsam belki daha rahat olur sanki. eve geldikten sonra iştah miştah gitti sabah kahvaltısı yapmayan ben öğleyi bile zor yedim.
ben buna benzer olay daha öncede yaşadım yine bi işyerine gittik. orda adam bana fatura falan sordu. anlamadım. sıkıntı yaptım. aynı şeyler oldu. mideme vurdu yemek yiyemedim. o zaman annem yanımdaydı. aldı getirdi yine beni eve.
bana böyle işler alangerli zor gibi görünüyor. yda bende hastalık yada sorun olduğu için bana öyle geliyor. ama derdimi kime anlatsam bilmiyorum. aileme anlatıyorum. olmuyor.
annem kalktı gitit az önce beni götürenin amcanın yanına. artık durumumu anlatmak için. nasıl düzelcem bilmiyorum. babam bi tarafta hasta ben böyle annem düşüyor ortalığa.
gür saçlaırm vardı sabah aynaya baktım önler hep gitmiş. hep bu dertler yüzünden.
acayipte takıyorum kafaya. yattım kalktım annem gitti oraya. ben çaresiz gibiyim.
ben artık ailemi üzmek istemiyorum ve kendimide. eğer üstümede çok gelirse birileri denizin dibinde bulcaklar beni. yani bu işin başka çaresi yok eğerki yoksa kafam ölim kurtulim.
ben mi salak bu gittiğim yerlerdeki adamlar mı bilmiyorum. birde onlar çalışan insanlar, rahatlar, onlara göre kolay. ben adamın yanında oturuken pısırık gibi hissediyordum kendimi. korku var cesaret yok sanki.
annemde teselli ediyor beni gitmeden önce. boşwer takma yapamazsan yapama ne yapalım. ama nereye kadar. bide oturup dinliyorum kendimi. ağlamaktan başka çarem yok.
evde otururken beni götüren adam arayacak diye kokuyordum az önce aradıda.
annem onu görmemiş galiba daha. yok oğlum yok ben yine sabah seni götürcem yapacaksın alışcaksın. kaçtığımı bile bilmiyor. ben yapamam dedim. ben öğlen 1 de eve geldim. e oğlum sen ne yapacaksın sen ne mezunusun falan filan.
yandım ben yaa. sabah yine beni götürcek :.(((
orda birinin yanına verim seni diyo. oda akraba, ama o iş amelelik.
ne dersiniz ben sabah evden kaçım mı erkenden. kesin götürcek beni. götürse bile kaçarım yine. yardım edin çok çaresizim :.(((
acayip korkmaya başladım oraya gidincede kendimi çok kötü hissettim ama kimseye söylemedim. amca beni birine teslim etti. onada buna muhasebe öğret. banada ''öyle boş durmak yok'' falan söyledi hani adama teslim ederken.
binanın yukarısına çıktık. 4 kişilik çalışma alanın olduğu bi yere girdik. sabah olduğu için kimse yok sadece bi kız vardı hani tanışır gibi olduk ''çay içermisin'' falan dedi bi tane içtim ama benim içim ürperiyo. neyse bi kız daha bide serdar diye birisi geldi. öyle böyle derken serdar kim olduğumu falan sordu. hedefimi. amcanın teslim ettiği adamda bu çocuk bizim c.. abinin oğlu bu öğrenecek dedi. ama ben içimden ben bu işleri yapamam deyip duruyorum.yada işte ne bilim en kötüsünü düşünüyorum. aslında o işleri başka işlerde bile böyle olacam diye iş bakmıyorum heleki böyle muhasebe işi falan. beni kasar.
bi masa verdiler boş. ama serdar benim yanıma yaklaş dedi dedi. aldı kağıt kalem gösteriyo. ama ben sanki hiç anlamıyorum. ya yapamayacağımdan yada anlamayacağımdan korkuyorum.
öyle hızlı gösteriyo ki ben kafadan iki hesap bile zor yaparım adam bana şirket şeylerini anlatıyo. abi ben hiç anlamıyorum dedim.
anlamayacak bişi yok dedi. ama bana öyle karışık ve zor geliyor. korku duyuyorum.
yok abi dedim ben kötü oluyorum dedim
sen kaza falan mı geçirdin dedi. ben hastalık geçirdim dedim yani en iyi cevp bnm için buydu. neyse sen biraz ortama alış izle dedi ama ben hiç kendimi veremiyorum.bana bi sigara ver abi dedim üstelikte sigara içmeyen birisiyim. içtim ama adam daha pek şey yapmadı bana. üstelik utanır gibide oldum. kızlar çalışıyo. yaptıkları işler belki onlara normal ama bana zor geliyo. abimde benzer şeyleri yaşadı. hiç meslek sahibi olamadı. bende de benzer şeyler. saat 12 ye doğru çalışan kızlar aşağı indi, beni yukarı çıkartan, adamla serdar oturuken, serdarın karşına bi kız geldi bizim bn götürenin amcanın oğluyla, o onla meşgulken dayanamadım daha beni yukarı çıkartan abiye k... abi ben aşağı iniyom dedim. tamam dedi.
ama ben aşağı iner inmez beni 1-2 kişi gördüysede resmen kaçtım. ama nasıl sıkıntıya girdim bilemezsiniz.
eğer beni götüren amcaya yakalansaydım beni asla göndermezdi. samsun yolu var orda oranın yarısını yürüdüm. ağlaayacam ağlayamıyorum. dolmuşa nasıl bindim geldim nasıl indim bilmiyorum. aslında yapmak istiyorum da yok olmuyor. korkuyorum. heleki böyle işlerden falan yani muhasebeciymiş falan okulda okudum ama bunlara alışmadım. korkularım var. işte gitiğim yerde ki insanlar yeni yada aşina değilsem aralarında rahatsızlık duyuyorum. helede hiç sıcak davranmasalar. okul okurken ben bu hallere düştüm belkide fazla takmaktan sıkmaktan kafayı yedim.
serdar denen kişiyi aslında brz tanıyordum gösterdiği kayıtları bnm kafamın algılaması için bnm kendimi çok zorlamam lazım.
adama anlamıyorum diyorum anlayacaksın diyor. e anlamadım sen beni öldürcen mi belki benim kafa basmıyor.
hayret ya
neyse eve geldim valla çocuk gibi ağlıyorum.
babam ne oldu ne oldu ben yapamam o işleri. rahatsızım dedim kaçtım ordan dedim. adam başladı sıkıntılanmaya.
kanser oldu 2 ay önce de. ben kendi derdimi bile çekemiyorum artık uğraşamam. ben ölürüm annen ölür işte ondan sonra bak başının çaresine gibi bişiler söledi.
dert benim zaten ona yanmıyorum.
babamada bnm derdime yan demiyorum. o ara halam tel açtı galiba annem ona söylemiş.
halam ''ana la sen evdemisin'' hala ben yapamadım dedim. ben korku duyorum. bişiler oluyor bana. ben kaçtım ordan dedim. bi sürü sinirlendi bana telde. ama ağladım onada. ne ağlıyon elin tutuyor, ağzın akmıyor. ben gitcem doktora dedim. doktor moktor hikaye bu zaman kadar gitinde ne oldu ilaçları al uyuş yat aşağı.
dur ben seni derin bi hoca var ona gösterim dedi. neyse sonra babamla konuştu. ona canını sıkma çekeceği bi çilesi var demekki, yaşını başını almadı... teselli etti işte babamı falan.
annem aradı oda şaşırdı evde olduğuma.
ama babam morali bozdu bana. sonra ben annemi tekrar arayıp gel babamın canı skıldı konuşmuyor dedim. onun da moral bozuldu. ''allahım yarabbim ya'' falan yapıyo telde. eve geldi. onu gördüm ağlar gibi oldum ''ağlama'' neyse işte ikisininde moral çok kötü bozuk şu an.
ben bide onları üzdüğüme ayrı yanıyorum. ama ben böyleyim sıkıntı var yani bi yerlerde. ama hakket ölürseler ben ne yapacam. bide üzüyorum hem kendimi hem onları. yaşlı başlı insanlar :.(((
ama ben her ortamda aynı kasılmıyorum yada kendim gibi insanları görünce konuşunca rahatlıyorum onlarla iş yapsam yada yapmaya çalışsam belki daha rahat olur sanki. eve geldikten sonra iştah miştah gitti sabah kahvaltısı yapmayan ben öğleyi bile zor yedim.
ben buna benzer olay daha öncede yaşadım yine bi işyerine gittik. orda adam bana fatura falan sordu. anlamadım. sıkıntı yaptım. aynı şeyler oldu. mideme vurdu yemek yiyemedim. o zaman annem yanımdaydı. aldı getirdi yine beni eve.
bana böyle işler alangerli zor gibi görünüyor. yda bende hastalık yada sorun olduğu için bana öyle geliyor. ama derdimi kime anlatsam bilmiyorum. aileme anlatıyorum. olmuyor.
annem kalktı gitit az önce beni götürenin amcanın yanına. artık durumumu anlatmak için. nasıl düzelcem bilmiyorum. babam bi tarafta hasta ben böyle annem düşüyor ortalığa.
gür saçlaırm vardı sabah aynaya baktım önler hep gitmiş. hep bu dertler yüzünden.
acayipte takıyorum kafaya. yattım kalktım annem gitti oraya. ben çaresiz gibiyim.
ben artık ailemi üzmek istemiyorum ve kendimide. eğer üstümede çok gelirse birileri denizin dibinde bulcaklar beni. yani bu işin başka çaresi yok eğerki yoksa kafam ölim kurtulim.
ben mi salak bu gittiğim yerlerdeki adamlar mı bilmiyorum. birde onlar çalışan insanlar, rahatlar, onlara göre kolay. ben adamın yanında oturuken pısırık gibi hissediyordum kendimi. korku var cesaret yok sanki.
annemde teselli ediyor beni gitmeden önce. boşwer takma yapamazsan yapama ne yapalım. ama nereye kadar. bide oturup dinliyorum kendimi. ağlamaktan başka çarem yok.
evde otururken beni götüren adam arayacak diye kokuyordum az önce aradıda.
annem onu görmemiş galiba daha. yok oğlum yok ben yine sabah seni götürcem yapacaksın alışcaksın. kaçtığımı bile bilmiyor. ben yapamam dedim. ben öğlen 1 de eve geldim. e oğlum sen ne yapacaksın sen ne mezunusun falan filan.
yandım ben yaa. sabah yine beni götürcek :.(((
orda birinin yanına verim seni diyo. oda akraba, ama o iş amelelik.
ne dersiniz ben sabah evden kaçım mı erkenden. kesin götürcek beni. götürse bile kaçarım yine. yardım edin çok çaresizim :.(((
Yorum