Tweet
nerdeyse kendimi bildim bileli sosyal fobiyle uğraşıyorum. önceleri farkında değildim, yaradılıştan böyle olduğumu düşünüyordum ama bunun aslında bir karakter değil hastalık olduğunu öğrendim. doktora da gittim ama ne yazık ki fayda göremedim. ve özellikle son bir senedir iyice melankolikleştim. her şeyi kafaya takar oldum, en ufak bir şey beni üzmeye yeter oldu. zaten duygusal biriydim bir de üzerinde sosyal fobi eklenince iyice çekilmez oldu hayatım. artık hayattan zevk alamıyorum, ot gibi yaşıyorum adeta. okuldan geldikten sonra kendimi odama kapatıyorum. ah keşke her anımda yanımda olacak, her türlü sıkıntımda beni teselli edecek biri olsa ama ben daha doğru dürüst arkadaş edinemezken böyle birini nasıl bulacaksam sanki. benimki de hayal işte.
-
-
Hayat ne yıllar boyu yaşanmaya değecek kadar anlamlı ne de arzu edelecek kadar şehvetli. Hayat bir yetimin anne şevkatinden uzak büyümesi kadar hüzünlü ve bir körün güneşe baktığında sıcaklığı hissedip ışığı görememesi kadar adaletsiz....
psikologa git yazssın bir uyuşturucu en azından tesiri geçene kadarzevk alırsın başkada yol yok geçmiş olsun -
keşke söylediğiniz kadar basit şeyler peşinde koşsaydım da o zaman hayat acımasız diyerek kendimi avutabilseydim. o zaman belki başkalarını yanıltabilirdim ama kendim içten içe mutlu olurdum. oysa kafamda onca düşünce dönerken kimseye derdimi anlatmamak, daha doğrusu anlattığımda alayla karşılanmak üzüyor esas beni. öneriniz için teşekkür ederim ayrıca.Orjinal yazı sahibi: kafamkarışık View PostYorum
-
burda kimse seninle alay edeceğinisanmıyorum en azından buraya yaz dertlerini paylaşmış olursun belki rahatlatır seniYorum
-
Sorununuzu anliyorum okul ev bu kadar bir hayatta her hastalik gorulur ustelik soyledigin fobi senin bu duruma verdigin tepki her tepkisel davranisa bir rahatsizlik denemez
En basiti tiyatro yapin bir klupte belediyede ancak sizin istediginiz bir sey olsun ve orgutlu yapin zamanla takim oyuncusu olacaginiza suphem yokYorum
-
Yorum