Ben başkalarının sadece kendilerini ilgilendiren, bana dokunmayan yanlışlarına bile kafayı çok takıyorum. Bu kişiler özellikle çok değer verdiğim insanlarsa adeta sinirden deliye dönüyorum. Örneğin yoldan geçen biri yere tükürdü, bir köpeğe taş attı resmen tüm günüm onu düşünmekle geçiyor. Neden bu kadar hassasım bilmiyorum ama yaşadığım dünyada minimum nefret olsun istiyorum. İnsan sevgiye ne kadar odaklanırsa nefreti de o denli net görüyor belki de. İnsanların cahilce ve hatta çoğu zaman bile isteye kendilerine ve çevrelerine neden bu kadar zarar verici davrandıklarını anlamayamıyorum. Etrafıma hem çok sevecen hem de çok kızgın ve kırgın bakıyorum ve bu bende inanılmaz bir dengesizlik oluşturuyor. Kimin samimi, kimin çıkarcı olduğunu görmeme rağmen herkesi mutlu etmek tek görevimmiş gibi davranıyorum çünkü çevremdekiler mutlu olunca ben de mutlu oluyorum. Oysa artık çoğu insanın yalnızca başkalarını mutsuz edince mutlu olduklarını çok iyi biliyorum.
Duyuru
Collapse
No announcement yet.
Başkalarını Kendinden Çok Düşünme Hastalığı
Collapse
X
-
Bu şekilde düşünmen çok güzel merhametlisin ne güzel temiz bi kalbin var bir insanda olması gereken normal birşey zaten bu hastalık değil zaten bunları düşünmüyorsan hastasındır. Ancak fazla da uzatmamak lazım bu düşünceyi mesela akşama kadar düşünüyorum demişsin o kadar da meskul etme kafanı bunlarlaOrjinal yazı sahibi: birderdimvar View PostBen başkalarının sadece kendilerini ilgilendiren, bana dokunmayan yanlışlarına bile kafayı çok takıyorum. Bu kişiler özellikle çok değer verdiğim insanlarsa adeta sinirden deliye dönüyorum. Örneğin yoldan geçen biri yere tükürdü, bir köpeğe taş attı resmen tüm günüm onu düşünmekle geçiyor. Neden bu kadar hassasım bilmiyorum ama yaşadığım dünyada minimum nefret olsun istiyorum. İnsan sevgiye ne kadar odaklanırsa nefreti de o denli net görüyor belki de. İnsanların cahilce ve hatta çoğu zaman bile isteye kendilerine ve çevrelerine neden bu kadar zarar verici davrandıklarını anlamayamıyorum. Etrafıma hem çok sevecen hem de çok kızgın ve kırgın bakıyorum ve bu bende inanılmaz bir dengesizlik oluşturuyor. Kimin samimi, kimin çıkarcı olduğunu görmeme rağmen herkesi mutlu etmek tek görevimmiş gibi davranıyorum çünkü çevremdekiler mutlu olunca ben de mutlu oluyorum. Oysa artık çoğu insanın yalnızca başkalarını mutsuz edince mutlu olduklarını çok iyi biliyorum.
*----Bismillâh her hayrın başıdır. Biz dahi başta ona başlarız. Bil ey nefsim! Şu mübârek kelime İslâm nişanı olduğu gibi, bütün mevcudâtın lisân-ı haliyle vird-i zebânıdır.----*

Yorum