Tweet
Lütfen, lütfen üşenmeden okuyun. şu sıralar psikolojik olarak darmadağanım. biraz konuşmaya, dertleşmeye o kadar ihtiyacım var ki...
arkadaşlar artık hayattan ciddi anlamda bıktım. abilerim, ablalarım öncelikle merhaba. 14 yaşındayım, fakat hayatım 40 yaşında koca bir adamınki gibi. herşeyden gerçekten bıktım. annem belkide hayattaki yaşama sebebim, fakat o artık hayattan nefret etme sebebim olmaya başladı. ailem o kadar berbat ki, artık batmış vaziyette. yani biliyorum, ergensin bunlar geçer vs..vs.. bir sürü şeyler diyeceksiniz, ama size şunu söyleyeyim ki kendimi bildimden bileli bu böyle ve 100 yaşına da gelsem bunun izi bende kalacak.
4-5 yaşındayken annemle-babam ayrılmış. babam ayrı bir ülkeye taşındı, kaç yıldır konuşmuyoruz. en son 9 yaşında görüşmeye gitmiştim. işte hayatıma gelecek olursak, annem babamdan ayrıldıkan sonra bir çok erkek arkadaşı olmuş. sevgili değil, arkadaş fakat ben bu duruma yinede uyuzdum. 6-7 yaşımdayken levent diye birisiyle evlenmişti, ondan sonra ayrıldılar. bir de cem vardı ondan en çok çektim diye bilirim her gün içip içip kavga ediyorlardı. en son murat diye birisi oldu, ondanda 8-9 yaşındayken ben yine ayrıldı. işte benim okul çağım iyice geldiği için ve annemin maddi imkanı çok iyi olmadığı için ikimiz bir de ninem(anneannem'in annesi) küçük izmir ilçesine taşındık. orada kemal diye birisiyle oldu, 2-3 yıl sürdü ilişkileri. insanları küçümsemek gibi olmasın fakat kemal hiç bizim kalitemizde bir insan değildi. ne ailesi ailemizle, nede kendisi annemle. o zaman yaşım 10-11 olduğu için her şey gözüme sanırım daha iyi geliyordu. kemal'le ayrıldıktan sonra ailemizin ve annemle benimde doğup büyüdüğümüz yer istanbul'a geri döndük. annem birde alkol sorunu vardı, ben 1-2. sınıfa giderken bunun için hastaneye yatmıştı. hastaneden çıktığından beri pek eskisi gibi içmedi, ayda yılda bir içtiyse içti. daha doğrusu bazen düzeldi, bazen alkolü tavan yaptı. neler çektiğimizi bir bilseniz, bundan 10 sezonluk dram filmi çıkar. onları anlatsam, 1-2 ayımı alır zaten anlatmak.
her neyse, işte istanbul'a geldik benim yeni okulum oldu. açıkçası biz 8 yıldır hep oradan-oraya taşındığımız için okulum 5-6 kez falan değişti. o yüzden neredeyse gittiğim hiç bir okulda çocuklar beni kabullenmedi. onlar smackdown raw gibi şeyler izlerken ben Php hakkında makaleler okuyor, donanım teknolojilerine bakıyordum. yani hiç biri bana ayak uyduramıyordu, sanırım beni kötü yapan yanım bu. fazla "okumuş" ve farklı düşünen birisi olmak. yani bende keşke standart bir çocuk olsaydım, ailemin hepsi aynı mahallede yaşayan-sokaktaki herkesi tanıyan akşama kadar top oynayan falan, ama olamadım işte. yaşıtlarım sokakta oynarken, ben bir köşede bilgisayarla oynuyordum. halimden fazla şikayetçi değilim, hata bilgisayar benim için hayatımın bir parçası fakat insan ister istemez diğer arkadaşları falan olsun istiyor. aslında bir kaç tane var, son 1-2 ay içersinde oldu fakat onlarda 1-2 tane falan.
işte istanbul'a geldiğimizde annem ilk aylarında çok iyiydi. ağzına hiç içki sürmüyor, evinde oturuyordu. ne olduysa şu facebook'dan eski arkadaşlarıyla buluşmaya başlamasından sonra oldu. bir gün dia'ya gidicem diye çıkıp, akşam saat 12-1'de geldi. neymiş arkadaşları varmış, telefonu bozuk olduğu için onların yanında çıkarmak istememiş. ben o 8-9 saat içinde kaç kez ölüp dirildim o biliyor mu peki? hayır!
inanıyorum, o da beni çok seviyor ama alkol hastalığı gibi bir şey var işte. bir kez ağzında 1 damla bile alkol deyse, hemen gidip daha fazla içiyor. yani annemin 1 bardak bira içeyim, sonra bırakır TV izlerim gibi bir mantığı pek yok. o yüzden bunlar başıma geliyor sanırım.
hep aile kavgasına alıştım, şimdi anneannem nineme bağrınıyor. birbirine girdiler, fakat artık onlarla hayatımı yitirmek istemiyorum. evde herkeste bir sorun var, hep huzursuzluk bir şeylik. cidden, cidden hayattan bıktım. intiharı mantıklı mantıklı düşünüyorum. bir kez kendimi atmaya çalıştım anneannemler engel oldu. ama artık harbiden yeter. eğer bunlar üstüme gelmeye devam ederse cidden edeceğim. buda ölüm öncesi notum olur sanırım. hayattan ciddi anlamda son derecede bıktım. yani şunu yazarken, evde kıyamet kopuyor havada bağrışlar-çağrışlar falan. arkadaşlar, sizce ne yapmalıyım? tek dertleştiğim annem şuan sonuna kadar alkol almış konuşamayacak durumda. lütfen, lütfen yardım edin... iyi günler.
arkadaşlar artık hayattan ciddi anlamda bıktım. abilerim, ablalarım öncelikle merhaba. 14 yaşındayım, fakat hayatım 40 yaşında koca bir adamınki gibi. herşeyden gerçekten bıktım. annem belkide hayattaki yaşama sebebim, fakat o artık hayattan nefret etme sebebim olmaya başladı. ailem o kadar berbat ki, artık batmış vaziyette. yani biliyorum, ergensin bunlar geçer vs..vs.. bir sürü şeyler diyeceksiniz, ama size şunu söyleyeyim ki kendimi bildimden bileli bu böyle ve 100 yaşına da gelsem bunun izi bende kalacak.
4-5 yaşındayken annemle-babam ayrılmış. babam ayrı bir ülkeye taşındı, kaç yıldır konuşmuyoruz. en son 9 yaşında görüşmeye gitmiştim. işte hayatıma gelecek olursak, annem babamdan ayrıldıkan sonra bir çok erkek arkadaşı olmuş. sevgili değil, arkadaş fakat ben bu duruma yinede uyuzdum. 6-7 yaşımdayken levent diye birisiyle evlenmişti, ondan sonra ayrıldılar. bir de cem vardı ondan en çok çektim diye bilirim her gün içip içip kavga ediyorlardı. en son murat diye birisi oldu, ondanda 8-9 yaşındayken ben yine ayrıldı. işte benim okul çağım iyice geldiği için ve annemin maddi imkanı çok iyi olmadığı için ikimiz bir de ninem(anneannem'in annesi) küçük izmir ilçesine taşındık. orada kemal diye birisiyle oldu, 2-3 yıl sürdü ilişkileri. insanları küçümsemek gibi olmasın fakat kemal hiç bizim kalitemizde bir insan değildi. ne ailesi ailemizle, nede kendisi annemle. o zaman yaşım 10-11 olduğu için her şey gözüme sanırım daha iyi geliyordu. kemal'le ayrıldıktan sonra ailemizin ve annemle benimde doğup büyüdüğümüz yer istanbul'a geri döndük. annem birde alkol sorunu vardı, ben 1-2. sınıfa giderken bunun için hastaneye yatmıştı. hastaneden çıktığından beri pek eskisi gibi içmedi, ayda yılda bir içtiyse içti. daha doğrusu bazen düzeldi, bazen alkolü tavan yaptı. neler çektiğimizi bir bilseniz, bundan 10 sezonluk dram filmi çıkar. onları anlatsam, 1-2 ayımı alır zaten anlatmak.
her neyse, işte istanbul'a geldik benim yeni okulum oldu. açıkçası biz 8 yıldır hep oradan-oraya taşındığımız için okulum 5-6 kez falan değişti. o yüzden neredeyse gittiğim hiç bir okulda çocuklar beni kabullenmedi. onlar smackdown raw gibi şeyler izlerken ben Php hakkında makaleler okuyor, donanım teknolojilerine bakıyordum. yani hiç biri bana ayak uyduramıyordu, sanırım beni kötü yapan yanım bu. fazla "okumuş" ve farklı düşünen birisi olmak. yani bende keşke standart bir çocuk olsaydım, ailemin hepsi aynı mahallede yaşayan-sokaktaki herkesi tanıyan akşama kadar top oynayan falan, ama olamadım işte. yaşıtlarım sokakta oynarken, ben bir köşede bilgisayarla oynuyordum. halimden fazla şikayetçi değilim, hata bilgisayar benim için hayatımın bir parçası fakat insan ister istemez diğer arkadaşları falan olsun istiyor. aslında bir kaç tane var, son 1-2 ay içersinde oldu fakat onlarda 1-2 tane falan.
işte istanbul'a geldiğimizde annem ilk aylarında çok iyiydi. ağzına hiç içki sürmüyor, evinde oturuyordu. ne olduysa şu facebook'dan eski arkadaşlarıyla buluşmaya başlamasından sonra oldu. bir gün dia'ya gidicem diye çıkıp, akşam saat 12-1'de geldi. neymiş arkadaşları varmış, telefonu bozuk olduğu için onların yanında çıkarmak istememiş. ben o 8-9 saat içinde kaç kez ölüp dirildim o biliyor mu peki? hayır!
inanıyorum, o da beni çok seviyor ama alkol hastalığı gibi bir şey var işte. bir kez ağzında 1 damla bile alkol deyse, hemen gidip daha fazla içiyor. yani annemin 1 bardak bira içeyim, sonra bırakır TV izlerim gibi bir mantığı pek yok. o yüzden bunlar başıma geliyor sanırım.
hep aile kavgasına alıştım, şimdi anneannem nineme bağrınıyor. birbirine girdiler, fakat artık onlarla hayatımı yitirmek istemiyorum. evde herkeste bir sorun var, hep huzursuzluk bir şeylik. cidden, cidden hayattan bıktım. intiharı mantıklı mantıklı düşünüyorum. bir kez kendimi atmaya çalıştım anneannemler engel oldu. ama artık harbiden yeter. eğer bunlar üstüme gelmeye devam ederse cidden edeceğim. buda ölüm öncesi notum olur sanırım. hayattan ciddi anlamda son derecede bıktım. yani şunu yazarken, evde kıyamet kopuyor havada bağrışlar-çağrışlar falan. arkadaşlar, sizce ne yapmalıyım? tek dertleştiğim annem şuan sonuna kadar alkol almış konuşamayacak durumda. lütfen, lütfen yardım edin... iyi günler.
Yorum