Tweet
Merhaba arkadaslar, uzun süredir sayfaya giremiyordum...son zamanlarda cok karisik bir kafayla yasiyorum.
sizlerin fikrini almak beni rahatlatacak diye düsünüyorum...sorunumu anlatayim izninizle;
bizim kuzenlerimle cok iyi bir iliskimiz vardi, kuzenden öte cok iyi arkadastik. Bu durum kuzenimle benim ayni zamanlarda nisanlanmis ve dügünlerimizin 1 hafta arayla yapildigi döneme kadar sürdü. O döneme kadar aramizdan su sizmaz, herseyimizi birbirimizle paylasirdik ve sonsuz güvenirdik birbirimize. Dügün tarihleriyle ilgili kücük bir tartismamiz oldu. ikinizde ayni tarihte yapmak istedik. Bizim dügünümüzü ertelememiz imkansizdi, onun bir hafta önce ya da sonra dügününün olmasi cok büyük bir sorun degildi. Fakat inat etti ve kabul etmedi. mantikli bir sekilde anlatmamiza ragmen, aileler bile araya girip konusmalarina ragmen kabul etmedi, etmek istemedi. O dönemde yine birbirimizle konusuyor, cözüm ariyorduk beraber. Fakat o dügününü 3 gün önceye almak zorunda kaldi, cünkü baska cikar yolu yoktu. Bizim imkanlar dahilinde ertelememeiz imkansizdi, bunu kendisi de cok iyi biliyordu ama bir türlü gurur meselesi yapti ve olgunlukla yaklasmadi sorunumuza. Dügün tarihini erteledikten sonra benimle konusmamaya, bulundugum yerlerden kacmaya, yüzyüze gelmemeye dikkat etti. Ben yine ona karsi kin beslemedim ama tavirlari beni kirmaya basladi. Sonucta cocuk degildik ve konusarak herseyi halledebilirdik. Ama öyle yapmadi, yüzümü görmek istemedigini duyuyordum sürekli. Ben yine de onun dügününde yanina gittim, dügününde o benim yüzüme bakmadigi ve tavirli oldugu halde yaninda durdum, elimden gelen herseyi yaptim. O benim dügünüme sadece yarim saatligine geldi, insanlar görsün diye, ama benimle konusmadi. dügünden sonra da görüstügümüz yerlerde insanlarin yaninda hicbirsey yokmus gibi konustu benimle ama gercekte benimle iliskiye gecmedi ve ben konusmak istedigimde de redetti. Neyse seneler böylece gecti gitti.Ailelerimiz araya girdi ve artik konusmamiz gerektigini bu küslügün nedensiz oldugunu artik abartildigini söylediler, baristirmak istediler ama kendisi buna yaklasmadi ve sebebin dügün tarihi olmadigini, baska seyler oldugunu söyledi. Soruldugunda da söylemedi sebeplerini. Böylece 6 yil gecti aradan. Bu alti yil icinde cok zor zamanlar yasadik ailecek, hicbirseyde göremedik onlari yanimizda, görmemezlikten geldi bizi. Sanki yokmusuz gibi davrandi. Kini, siniri zamanla artti ve artik aile sorunu haline getirdi. annemle bile görüsmez oldu. bundan bir sene önce baska ortak bir arkadasimizi bana düsman etmeye calisti, kiza yalan yanlis seyler anlatip benim ne kadar kötü oldugumu anlatmis. Bende bunun üzerine kendisine bir mesaj attim ve agir konustum, cünkü artik biktim düsmanligindan.
Henüz asil sorunumuzla yüzyüze gelip konusmadigimiz icin ben cok üzülüyorum. Neye kirildigini, neye küstügünü ögrenemiyorum. Belki karsilikli kavga etmis olsaydik, sitem etmis olsaydik bu kadar üzülmezdim. Ama o dostlugun bu hale gelmesi beni üzüyor. Ben her ne olursa olsun, konusmadan, yüzyüze gelmeden rahat edemiyorum. ama karsimda olgun insanlar yok. ve bu durum benim psikolojimi bozmaya basladi. Takinti haline geldi. ve birtürlü unutamiyorum sürekli sorunumuzdan bahsediyorum, unutamiyorum. Onlarla konusmak istiyorum ama benim istememle olmuyor. Mesaj yazmak istiyorum ama ailem beni engelliyor. Gurursuzluk yapacagimi, kendimi kücük düsürecegimi söylüyorlar bana. Onun adim atmadigini suclu oldugu halde, benim neden adim atmak istedigimi anlamiyorlar.ben de anlamiyorum acikcasi. kafam karma karisik, ne yapacagimi bilemiyorum. Konusmadan, icimdekileri dökmeden rahat edemeyecegim sanirim. ama ben adim atarsam ve o istemezse kücük düserim diye de korkuyorum...benim yerimde olsaniz ne yapardiniz? lütfen fikirlerinize ihtiyacim var...sevgilerr
sizlerin fikrini almak beni rahatlatacak diye düsünüyorum...sorunumu anlatayim izninizle;
bizim kuzenlerimle cok iyi bir iliskimiz vardi, kuzenden öte cok iyi arkadastik. Bu durum kuzenimle benim ayni zamanlarda nisanlanmis ve dügünlerimizin 1 hafta arayla yapildigi döneme kadar sürdü. O döneme kadar aramizdan su sizmaz, herseyimizi birbirimizle paylasirdik ve sonsuz güvenirdik birbirimize. Dügün tarihleriyle ilgili kücük bir tartismamiz oldu. ikinizde ayni tarihte yapmak istedik. Bizim dügünümüzü ertelememiz imkansizdi, onun bir hafta önce ya da sonra dügününün olmasi cok büyük bir sorun degildi. Fakat inat etti ve kabul etmedi. mantikli bir sekilde anlatmamiza ragmen, aileler bile araya girip konusmalarina ragmen kabul etmedi, etmek istemedi. O dönemde yine birbirimizle konusuyor, cözüm ariyorduk beraber. Fakat o dügününü 3 gün önceye almak zorunda kaldi, cünkü baska cikar yolu yoktu. Bizim imkanlar dahilinde ertelememeiz imkansizdi, bunu kendisi de cok iyi biliyordu ama bir türlü gurur meselesi yapti ve olgunlukla yaklasmadi sorunumuza. Dügün tarihini erteledikten sonra benimle konusmamaya, bulundugum yerlerden kacmaya, yüzyüze gelmemeye dikkat etti. Ben yine ona karsi kin beslemedim ama tavirlari beni kirmaya basladi. Sonucta cocuk degildik ve konusarak herseyi halledebilirdik. Ama öyle yapmadi, yüzümü görmek istemedigini duyuyordum sürekli. Ben yine de onun dügününde yanina gittim, dügününde o benim yüzüme bakmadigi ve tavirli oldugu halde yaninda durdum, elimden gelen herseyi yaptim. O benim dügünüme sadece yarim saatligine geldi, insanlar görsün diye, ama benimle konusmadi. dügünden sonra da görüstügümüz yerlerde insanlarin yaninda hicbirsey yokmus gibi konustu benimle ama gercekte benimle iliskiye gecmedi ve ben konusmak istedigimde de redetti. Neyse seneler böylece gecti gitti.Ailelerimiz araya girdi ve artik konusmamiz gerektigini bu küslügün nedensiz oldugunu artik abartildigini söylediler, baristirmak istediler ama kendisi buna yaklasmadi ve sebebin dügün tarihi olmadigini, baska seyler oldugunu söyledi. Soruldugunda da söylemedi sebeplerini. Böylece 6 yil gecti aradan. Bu alti yil icinde cok zor zamanlar yasadik ailecek, hicbirseyde göremedik onlari yanimizda, görmemezlikten geldi bizi. Sanki yokmusuz gibi davrandi. Kini, siniri zamanla artti ve artik aile sorunu haline getirdi. annemle bile görüsmez oldu. bundan bir sene önce baska ortak bir arkadasimizi bana düsman etmeye calisti, kiza yalan yanlis seyler anlatip benim ne kadar kötü oldugumu anlatmis. Bende bunun üzerine kendisine bir mesaj attim ve agir konustum, cünkü artik biktim düsmanligindan.
Henüz asil sorunumuzla yüzyüze gelip konusmadigimiz icin ben cok üzülüyorum. Neye kirildigini, neye küstügünü ögrenemiyorum. Belki karsilikli kavga etmis olsaydik, sitem etmis olsaydik bu kadar üzülmezdim. Ama o dostlugun bu hale gelmesi beni üzüyor. Ben her ne olursa olsun, konusmadan, yüzyüze gelmeden rahat edemiyorum. ama karsimda olgun insanlar yok. ve bu durum benim psikolojimi bozmaya basladi. Takinti haline geldi. ve birtürlü unutamiyorum sürekli sorunumuzdan bahsediyorum, unutamiyorum. Onlarla konusmak istiyorum ama benim istememle olmuyor. Mesaj yazmak istiyorum ama ailem beni engelliyor. Gurursuzluk yapacagimi, kendimi kücük düsürecegimi söylüyorlar bana. Onun adim atmadigini suclu oldugu halde, benim neden adim atmak istedigimi anlamiyorlar.ben de anlamiyorum acikcasi. kafam karma karisik, ne yapacagimi bilemiyorum. Konusmadan, icimdekileri dökmeden rahat edemeyecegim sanirim. ama ben adim atarsam ve o istemezse kücük düserim diye de korkuyorum...benim yerimde olsaniz ne yapardiniz? lütfen fikirlerinize ihtiyacim var...sevgilerr
Yorum