fikri olan var mı ?

[violinist]

doktor tanı olarak bipolar kişilik bozukluğu ve anksiyete bozukluğumun olduğunu söylüyor . bunlar doğrudur elbet ama beynimizi kontrol etme noktalarında bunu yapabilirken hastalığımız için neden yapamıyoruz merak ediyorum. son dönemlerde bilincimi kaybetmememe rağmen kendime zarar vermeye ve bundan büyük haz duymaya başladığımı farkettim . bundan haz duyuyor olmak beni hem korkutup hem de utandırıyor olsa bile yapmaktan geri kalmıyorum .. bu çok acizce geliyor bana. hayatta en korktuğum şey başıma geldi ve artık kendime acımaya başladım..
insanın kendisine acıması hayata karşı direnci düşürüyor sanki..lustral 100 mg , seroquel 100 mg , xanax 0.5 mglamictal 50 mg kullanıyorum. ve uyumuyor sakinleşmiyorum .. durum vahim mi sizce ?

[*Ceu*]

hayatta korktuğum şeyler başıma geldi..hatta büyük konuştuğum şeylerde..oyüzden bazı korkular sanırım bilinçaltına yerleşiyor..korku korkuyu getiriyor..ben maneviyata eğilerek bazı korkularımı yendim..hatta şuanda ilaç bile kullanmıyorum...Korku çare olmuyor hiçbir şeye..ne yaşanıyorsa yaşanıyor..sanırım akışa bırakmak lazım hayatı,,tabi başarabilene,,huzur bulduğunuz işlere kanalize edin kendinizi..zor olsada imkansız değil,,

[dreamer8]

Beyinde takıntı, tutsaklık ve esaretler olur. Takıntı bağımlılığı mesela, aslında sorun yok, herşey normal ama sırf kendine acı vermek adına beyin bunu unutmuyor.Bir şeyi sırf istediğin için yapamamak. Yani haddinden fazla kontrol herşeyi mahveder. Bunun çözümü kendini uyutmak, kaçış hayatı yaşamak. Hayatında bir şekilde bir yoğunluk olmalı. enerjini tüketen bir tempo.İlacı bu.

doktor tanı olarak bipolar kişilik bozukluğu ve anksiyete bozukluğumun olduğunu söylüyor . bunlar doğrudur elbet ama beynimizi kontrol etme noktalarında bunu yapabilirken hastalığımız için neden yapamıyoruz merak ediyorum. son dönemlerde bilincimi kaybetmememe rağmen kendime zarar vermeye ve bundan büyük haz duymaya başladığımı farkettim . bundan haz duyuyor olmak beni hem korkutup hem de utandırıyor olsa bile yapmaktan geri kalmıyorum .. bu çok acizce geliyor bana. hayatta en korktuğum şey başıma geldi ve artık kendime acımaya başladım..
insanın kendisine acıması hayata karşı direnci düşürüyor sanki..lustral 100 mg , seroquel 100 mg , xanax 0.5 mglamictal 50 mg kullanıyorum. ve uyumuyor sakinleşmiyorum .. durum vahim mi sizce ?

[*Ceu*]

katılıyorum,meşguliyet insanı boş ve takıntılı durumları unutmasını sağlıyor.

[osmangazi]

Kendine zarar verme durumunu ben de yaşadım. Saplantılı düşüncemin zorlantısı kollarımı yüzmekti. Kabuk bağlarlar tekrar yüzer büyürdü. Tekrar ve tekrar. Seneler geçmesine rağmen kollarımda yaralar kapanmasına rağmen hala izleri duruyor. Ayrıca korkuyla istek bazen karışıyor. Zarar görmekten korkarken, zarar görmek istenmesi gibi.

[violinist]

teşekkür ederim tavsiyeler için fakat inanın yeterince yoğun çalışmama rağmen yinede bir şeylere adapte olamıyorum.

[dreamer8]

Bu vücudunun bir savunma mekanizması. Beklentilerin karşılanmadıkça, bir şeylere sessizce tavır alan ruhun, kendi labirentinde kaybolmanın kaçınılmaz olduğunu anladığında, bundan haz aldığın yanılgısına yönlendirmiş seni. Karmaşık bir durum bu. Kapasiteli biri olmalısın, hırslısı da sanırım. Ama bu öyle bir savaş ki, kuvvetliler genelde kaybediyor.

teşekkür ederim tavsiyeler için fakat inanın yeterince yoğun çalışmama rağmen yinede bir şeylere adapte olamıyorum.

[Misafir]

teşekkür ederim tavsiyeler için fakat inanın yeterince yoğun çalışmama rağmen yinede bir şeylere adapte olamıyorum.

zaman..
bir süre daha ilaçlarınızı kullanın ..düzelme olucaktır..bipolar zor bir hastalık..ki siz yanında başka bir tanı daha almışsınız..
ama zamanla ,yıllar geçtikçe şu an yaşadıklarınızı yaşamaz olucaksınız ..şu an en alevli atak donemlerini yaşıyorsunuz belli.

[*Ceu*]

bende çok zor dönemlerden geçtim,halada geçiyorum,kimisine zaman geçince gülüyorsunuz,kimi düşünceler aklınıza geldikçe içinizdeb alevler yükseliyor sanki,,bu durumla yaşamaya çalışmak ve kendini alıştırmaya çalışmak mı anlamadım ama aze nin dediği gibi ilaçlara devam ve zaman.

[violinist]

çok değer verdiğim insanlarla ilişkilerim bozuldu hatta koptu diyebilirim .. toplumun tıbbi bir rahatsızlık oluşunu kabul etmemesi hasta olduğun anlamına gelmiyor sanki.. yani kanserli olsak bir nevi daha tahammülkar davranabilirler. çünkü bu süreçte bu kadar duygu kontrolsüzlüğünün üstüne dost kaybı insanın yaşama direncini azaltıyor..ilaçlara gelince .. çok tuhaf ama işe yaramıyorlar sanki. uyumuyorum yemiyorum vücudum sürekli panik halinde . anlamıyorum ve delirmek istemiyorum