Duyuru

Collapse
No announcement yet.

nereden nereye acil yardım arkadaşlar..

Collapse
X
  • Filtrele
  • Zaman
  • Göster
Clear All
new posts

  • nereden nereye acil yardım arkadaşlar..

    Merhaba arkadaşlar.Yazacaklarım biraz uzun sabırla okumanızı rica ediyorum.Kişiye göre akıcıda olabilir yazdıklarım.
    ilk paragrafta forumdaki bir arkadaşımızın yazısını örnek olarak yazıyorum.aynı bendeki sorun.
    """Hayatımın belli dönemlerinde özellikle bayan arkadaşlarıma aşırı bağımlı yaşadım..ilişkilerim başlarda çok güzel gidiyor fakat sonrasında hep daha fazlasını istiyorum.onlara tutunmaya çalışıyorum ve bir zaman sonra haklı olarak insanlar yoğun akış gösteren sevgimden bunalıyorlar.bunun üzerine her şey çıkılmaz bir hal alıyor. bu bende ki sevgi eksikliği büyük olasılıkla.sevdiğim insanları paylaşamıyorum .. tam bir psikopat gibi davranıyorum."""
    Bu olayı çok uzun bir süre yaşadım ve sonra uyuşturucu kullanmaya başladım.beni rahatlatıyordu.ve kimseye bağımlı yaşamıyordum kullandığım süre içerisinde.arada yine bağlandığım insanlar oluyordu çok nadir.13 yaşında bali,alkol,esrar,extasy ve normal sigaraya başladım.Hepsini yıllarca kullandım.Hele esrar ve extasy ile hayatım geçti. Devam ettiğim tek uyuşturucu 3 yıldır durmadan kullandığım bonzai.Çok nadir extasy de var.Bonzai yi bırakma konusunda adımlarım oldu fakat bir süre kullanmayınca huzursuzluklar başlıyor, önceden bağımlı olduğum son kişi aklıma geliyor ve onla tekrar iletişim kurasım geliyor.Ki bu imkansız.Her şeyi berbat etmiştim.
    Şuan ki bir şey kullanmadan yaşadığım ruh hali, rüyadaymışım gibi, yani hiç bir şeyin hissi gerçek değil gibi, hiç bir hissim yok gibi.Çok mutlu olamıyorum.Çok üzülemiyorum.Ot gibi yaşayıp gidiyorum.Yaşıyorum ama o kadar.Sadece kafamın içi bana ait, vücudumun diğer hiç bir kısmını hissetmiyorum gibi.Çok üşengeçim.Hiç bir şey yapmıyorum.Odadan dışarı dahi çıkmıyorum.(Uyuşturucu ortamımdan başka seçenekte yok zaten) Arada bir dışarı çıktığımda yada sonunu gördüğüm ufak tefek işlerde çok enerjiğim.İnsanlarla muhabbetim genelde çok iyi ama muhabbet ilerledikçe motivasyonum düşüyor.Herhangi bir konuda yapacağım şeye çok iyi başlarken biraz zaman sonra bütün motivasyon gidiyor.Kolumu kaldıracak istek kalmıyor.
    İçimin rahat olması için yapacağım şeyler bellidir.Bir sonraki yapacağım şeyi bilmezsem yada yapacak bir şey bulamazsam huzursuz oluyorum.1 saat öncesi bana 1 hafta öncesi gibi geliyor.Sanki bilgi hiç ram bellekte kalmıyor da direk harddiske gidiyor gibi.Eski yaşantımı sadece ana başlıklar halinde görebiliyorum.Bütün olarak göremiyorum yada o kadar bütün görüyorum ki aralardaki hiçbir ayrıntıdan eser yok.Psikolojim sürekli değişiyor.O yüzden net iyiyim veya kötüyüm diyemiyorum.
    Birde iç ses modeli bir şey var.Hep içimden kendimle konuşuyorum.Örneğin,
    'ee nabıcaz şimdi.bi film açim bari.yorumlar güzel bu filmi izlemeliyim.evet dostum bu filmi izlicem.oo film güzele benziyo.dur bi lan şu filmi durdurim bi çay alim.dıdımtıtıs dıdımtıtıs cuppa cuppa.bi bardak alalım.bi kaşık.şekeri koyim önceden.uhuu çay sıcakmış iyi.'
    İç sesimde bu model..
    Hayatımı çok enteresan yaşadım.İleriye dair hiçbir planım yok.Şuan 22 yaşındayım.Uzaktan eğitim üniversite okuyorum.Çalışmıyorum.
    Bütün bunlarla ilgili neler yapmam gerekir.Yardımınız lazım arkadaşlar.

  • #2
    Öncelikle geçmiş olsun.Okuduğumda anladım ki zihnin çökmüş.Çünkü yorulmuşsun ve yansımış yazına.Sorunlarına gelirsek düşüncelerinin sürekli değişiyor demişsin. Büyük ihtimal bipolar bozukluk var ama emin değilim.Uyuşturucudan da olabilir.
    Uyuşturucu hala kullanıyor musun,orayı anlayamadım.
    İç ses olayının farkındasın ama durduramıyorsun herhalde.Yani kendinle konuşmanı mı bırakamıyorsun.Bunu da açıklarsan iyi olur.
    Ne yapılabilir şimdi?Psikiyatriye gidebilme imkanın varsa git.Bunlar kolay şeyler değil.Düşünsel olarak tedavi gerek!

    Yorum


    • #3
      teşekkür ederim..bonzai kullanmaya devam ediyorum..iç ses olayının tabi farkındayım.sürekli düşünerek hareket ediyorum.her düşündüğüm şeyi kendime söylüyorum.düşünceler sürekli değiştiği için sürekli o moddayım zaten.kendime söyleme ihtiyacı duyuyorum.kendime anlatarak yaşıyorum düşüncelerimi.düşüncelerimi kendime anlatmamam lazım diye düşünüyorum.bu düşündüğümüde kendime söylüyorum mesela..bir çok karmaşık durum var aslında..en çok kafama taktığım hissetmemek, gerçek gibi görmemek.Sanki soyutu yaşıyorum gibi.aynaya baktığımda şaşırıyorum bazen.yüzümü uzun zamandır görmemiş gibiyim.oysaki günde en az 3-5 aynaya bakıyorum.psikiyatriye gittim bi ara..rixper, gyrex, tranko buskas, remeron.. bu ilaçlardan verdi kullandım.kendimi zorladığımda uyuyabiliyodum sadece okadar.normalde uyumak için bişey kullanmam lazım.yada bayılana kadar, gecenin sabahına kadar yatakta dönüp durmam lazım..

      Yorum


      • #4
        Depersonalizasyon ve derealizasyon.geçmiş olsun bende de bonzai ile başladı

        Yorum

        İşleniyor...
        X