Tweet
Uzun bir aradan sonra selam herkese,
Bi kac sey anlatıp yorumlarınızı okumak istiyorum cunku bu gece gercekten cok kotuyum yoluna sokmaya calıstıgım hayatıma hep kostek olan bır annem ve babam var 25 yasındayım hala unv ogrencısıyım okula gitmiyorum kalabalık ortamlara giremiyorum genellikle dısarı da cok cıkmıyorum bu benım tercıhım mı dıye sorarsanız kesınlıkle hayır cunku sosyal hayatta olmak bıseyler paylasmak ısterım elımde olsa da yaparım ama yapamıyorum,bunu kostekleyen de genel de ailem oluyor annem cok baskın bır kadın ve akıl saglıgının yerınde oldugunu dusunmuyorum yıllarca polıslık yapmıs mudur olmus ve geregınden fazla otoriter acımasız babam da annemın tam tersı annem ne derse onu yapar ama benı sureklı azarlar hatta siddete kadar vardırır cogu zaman annem ve babamdan bu yasıma kadar sevgı gormedım ya ödül aldım ya ceza ıkı yıldır neredeyse odamdan cıkmıyorum sınavlarım dısında ya da zorunlu hallerde misafirler geldiginde bile son bi kac aya kadar inmezdım sımdı yenmeye calısıyorum bu huyumu.ailem benı sımarık asalak hıcbır ısı beceremeeyn bırı olarak gorur ve her fırsatta cok acımasızca yuzume vururlar 25 yasındayım ama hala kuzenılerımın komsu cocuklarının kızlarının neler basardıgını durup dururken suratıma vururlar kahvaltıda aksam yemegınde ve sureklı dogal olarak bende odama kapanırım cunku onlarla aynı ortamda oldugumda kavga baslar bı sekılde tahammul sıfır anlayacagınız gibi, ha tabi ben olmasam da onlar sureklı kavga eder annem bagırır babam pısar sinirinde bi şekilde benden cıkarır arkadaslar ben boyle bır döngoye girdim kendimi intihara gıden biri olarak gormuyorum bı umut var ıcımde sureklı ama bu tutumları benı hayattan kopartıyor ınsanlardan korkuyorum sosyal fobim tavan yapmıs durumda metroya dahi binemiyoru hıc bır sosyal aktıvıtem yok annem ve babam benden nefret edercesine yasıyorlar intihar etmemı bekliyor gibiler hep bır suclama asla hata kabul etmeme bu tavırları butun psikolojini hayat enerjımı bitiriyor bir gün hevesle bir işe baslıyorum bir sekilde yarım kalıyor cunku cok gucsuz hıssedıyorum artık bundan kurtulmak istiyorum nasıl bir oneri bekliyorum onu da bilmiyorum ama benım yasadıgımı anlayacak olanlar oldugunu bılıyorum belki fikir verebilirsiniz,tesekkürler.
Bi kac sey anlatıp yorumlarınızı okumak istiyorum cunku bu gece gercekten cok kotuyum yoluna sokmaya calıstıgım hayatıma hep kostek olan bır annem ve babam var 25 yasındayım hala unv ogrencısıyım okula gitmiyorum kalabalık ortamlara giremiyorum genellikle dısarı da cok cıkmıyorum bu benım tercıhım mı dıye sorarsanız kesınlıkle hayır cunku sosyal hayatta olmak bıseyler paylasmak ısterım elımde olsa da yaparım ama yapamıyorum,bunu kostekleyen de genel de ailem oluyor annem cok baskın bır kadın ve akıl saglıgının yerınde oldugunu dusunmuyorum yıllarca polıslık yapmıs mudur olmus ve geregınden fazla otoriter acımasız babam da annemın tam tersı annem ne derse onu yapar ama benı sureklı azarlar hatta siddete kadar vardırır cogu zaman annem ve babamdan bu yasıma kadar sevgı gormedım ya ödül aldım ya ceza ıkı yıldır neredeyse odamdan cıkmıyorum sınavlarım dısında ya da zorunlu hallerde misafirler geldiginde bile son bi kac aya kadar inmezdım sımdı yenmeye calısıyorum bu huyumu.ailem benı sımarık asalak hıcbır ısı beceremeeyn bırı olarak gorur ve her fırsatta cok acımasızca yuzume vururlar 25 yasındayım ama hala kuzenılerımın komsu cocuklarının kızlarının neler basardıgını durup dururken suratıma vururlar kahvaltıda aksam yemegınde ve sureklı dogal olarak bende odama kapanırım cunku onlarla aynı ortamda oldugumda kavga baslar bı sekılde tahammul sıfır anlayacagınız gibi, ha tabi ben olmasam da onlar sureklı kavga eder annem bagırır babam pısar sinirinde bi şekilde benden cıkarır arkadaslar ben boyle bır döngoye girdim kendimi intihara gıden biri olarak gormuyorum bı umut var ıcımde sureklı ama bu tutumları benı hayattan kopartıyor ınsanlardan korkuyorum sosyal fobim tavan yapmıs durumda metroya dahi binemiyoru hıc bır sosyal aktıvıtem yok annem ve babam benden nefret edercesine yasıyorlar intihar etmemı bekliyor gibiler hep bır suclama asla hata kabul etmeme bu tavırları butun psikolojini hayat enerjımı bitiriyor bir gün hevesle bir işe baslıyorum bir sekilde yarım kalıyor cunku cok gucsuz hıssedıyorum artık bundan kurtulmak istiyorum nasıl bir oneri bekliyorum onu da bilmiyorum ama benım yasadıgımı anlayacak olanlar oldugunu bılıyorum belki fikir verebilirsiniz,tesekkürler.
adını başkaları koysunlar çok önemli değil ,bunlar bizden kaynaklı bir şey değil ki ,yani kendimizi suçlamak gibi bir hakkımız yok .mesela ,kansere yakalanan bir insan bundan dolayı kendini suçlar mı ya da diğerlerinden küçük görür mü kendini .hayır!işte bizim durumumuz da tam olarak bu ,kendine yüklenmiceksin ,allah herkese farklı dertler vermiş,benimki de bu diceksin .başka türlü sadece kendini yıpratırsın .
Yorum