Tweet
Mutlu olamayacak mıyım
İyi geceler arkadaşlar.
Arkadaşlar benim sorunum kendimi kötü hissetmem.Sürekli boş düşüncelere dalıyor onlarla uğraşıyorrum ve bu durumdan kurtulmaya çalıştıkça daha da batıyorum.İçimde anlam veremediğim bir sıkıntı var.Yalnızlık duygusu yaşıyorum.Bu durum insanlarla iletişim kuramamaktan deil kendimi insanlardan soyutlamayı da sevmem ama bilmiyorum neden böyle oluyor.Gitmek çok uzaklara gitmek istiyorum.Ailemden çevremden uzaklaşmak ve kendime yeni bir hayat kurmak istiyorum.Bir iş yapoacağım zamn bile geçmişte yaşanmış olaylara söylenmiş sözlere takılıyor.Onları tekrar tekrar yoğurup önüme koyuyorum.Hayatımda 1 kere birisiyle çıktım saolsun o da bütün umutlarımı yerle bir etti.Zaten psikolojim yerinde değildi.O da geldi iyice yarama tuz bastı ve çekti gitti.Bugünler de zaten bu ayrılık olayı yüzünden kendimi sürekli suçluyor ve ben iyi birisi olsaydım beni bırakıp gitmezdi diye düşünüyorum.Bu durumda tabi bazı hatalarım var kabul ediyorum ama yine de bu durumu yediremiyorum kendime.İşler tam yoluna girmişti diyor dum ki saolsun kız arkadaşım beni yüz üstü bıraktı ve gitti.Yaşadığım sıkıntıları çektiklerimi duygularımı kıza ifade edemedim.Çıktığım zamn bir heyecan ve endişe hali vardı bende sürekli.Bu ister istemez sözlerime de yansıyordu.Sürekli bir sıkıntı mı var diye kıza soruyordum aslında bu soruyu sorması gereken oydu bana sormalıydı.İlişkimiz boyunca ne konuşağımı bilemiyor ne söylesem diye düşünür dururdum.Bakıyorumda boşunaymış bütün bunlar bütün bunlardan kalan bir hiçmiş.İşte mutsuzluğumun nedeni biraz da bunla alakalı , hep keşke daha farklı olsaydı ayrılmasaydık diye düşünüyorum.Bütün bunları söyleten yalnızlık mı yoksa başka biriyle çıkamayacağım hissi mi.İnsanlar duygularını ifade edip kendini bir başkasının aynasında görmekten hoşnut olur.ama ben bunu yapamadım.Duygularımı dile getiremedim ve sonunda kız çekti gitti.Bilmiyorum hayat neden bu kadar acımasız ve gaddar.Beni anlayacak birisi karşıma çıkmayacak mı.Bu ne biçim bir durumdur hergün hayata eksi puanlarla başlama ve gün sonunda hala eksi drumda kalmak.Olmuyor hayattan zevk alamıyorum.Söylediğim sözler sanki boş bir mana ifade etmiyor.Geçmişi unutayım sıfırdan başlayayım diyorum biraz kendimi kandırıyorum.Sabah uyanınca yine aynı ruh hali.Sen değersizsin , işe yaramazsın gibi düşüncelerde kayboluyorum.Evet hayat beni boğuyor nefes alamıyorum çünkü mutlu değilim içimde yaşama dair umut tohumları azaldı.Hayatım siyah beyaz film karesine döndü.Yani diyorum sen bir insansın hata yapabilirsin ama yaptığım hataları kabul edemiyorum.veya hatalı olduğumu kendimden çıkarıyor da olabilirim.Belki bana hatalı gelen davranışlar bir başkası tarafın dan böyle görülemeyebilir.Sabrediyorum diyorum ki vardır bundada bir hayır.Bekle zamn belki önüne daha iyi şeyler getirecek.Ama kabul edemiyorum kız arkadaşımın beni bırakıp gitmesini.ve bu durumdan kendimi suçlu tutuyorum.Benim durum böyle arkadaşlar siz söyleyin napayım...
Arkadaşlar benim sorunum kendimi kötü hissetmem.Sürekli boş düşüncelere dalıyor onlarla uğraşıyorrum ve bu durumdan kurtulmaya çalıştıkça daha da batıyorum.İçimde anlam veremediğim bir sıkıntı var.Yalnızlık duygusu yaşıyorum.Bu durum insanlarla iletişim kuramamaktan deil kendimi insanlardan soyutlamayı da sevmem ama bilmiyorum neden böyle oluyor.Gitmek çok uzaklara gitmek istiyorum.Ailemden çevremden uzaklaşmak ve kendime yeni bir hayat kurmak istiyorum.Bir iş yapoacağım zamn bile geçmişte yaşanmış olaylara söylenmiş sözlere takılıyor.Onları tekrar tekrar yoğurup önüme koyuyorum.Hayatımda 1 kere birisiyle çıktım saolsun o da bütün umutlarımı yerle bir etti.Zaten psikolojim yerinde değildi.O da geldi iyice yarama tuz bastı ve çekti gitti.Bugünler de zaten bu ayrılık olayı yüzünden kendimi sürekli suçluyor ve ben iyi birisi olsaydım beni bırakıp gitmezdi diye düşünüyorum.Bu durumda tabi bazı hatalarım var kabul ediyorum ama yine de bu durumu yediremiyorum kendime.İşler tam yoluna girmişti diyor dum ki saolsun kız arkadaşım beni yüz üstü bıraktı ve gitti.Yaşadığım sıkıntıları çektiklerimi duygularımı kıza ifade edemedim.Çıktığım zamn bir heyecan ve endişe hali vardı bende sürekli.Bu ister istemez sözlerime de yansıyordu.Sürekli bir sıkıntı mı var diye kıza soruyordum aslında bu soruyu sorması gereken oydu bana sormalıydı.İlişkimiz boyunca ne konuşağımı bilemiyor ne söylesem diye düşünür dururdum.Bakıyorumda boşunaymış bütün bunlar bütün bunlardan kalan bir hiçmiş.İşte mutsuzluğumun nedeni biraz da bunla alakalı , hep keşke daha farklı olsaydı ayrılmasaydık diye düşünüyorum.Bütün bunları söyleten yalnızlık mı yoksa başka biriyle çıkamayacağım hissi mi.İnsanlar duygularını ifade edip kendini bir başkasının aynasında görmekten hoşnut olur.ama ben bunu yapamadım.Duygularımı dile getiremedim ve sonunda kız çekti gitti.Bilmiyorum hayat neden bu kadar acımasız ve gaddar.Beni anlayacak birisi karşıma çıkmayacak mı.Bu ne biçim bir durumdur hergün hayata eksi puanlarla başlama ve gün sonunda hala eksi drumda kalmak.Olmuyor hayattan zevk alamıyorum.Söylediğim sözler sanki boş bir mana ifade etmiyor.Geçmişi unutayım sıfırdan başlayayım diyorum biraz kendimi kandırıyorum.Sabah uyanınca yine aynı ruh hali.Sen değersizsin , işe yaramazsın gibi düşüncelerde kayboluyorum.Evet hayat beni boğuyor nefes alamıyorum çünkü mutlu değilim içimde yaşama dair umut tohumları azaldı.Hayatım siyah beyaz film karesine döndü.Yani diyorum sen bir insansın hata yapabilirsin ama yaptığım hataları kabul edemiyorum.veya hatalı olduğumu kendimden çıkarıyor da olabilirim.Belki bana hatalı gelen davranışlar bir başkası tarafın dan böyle görülemeyebilir.Sabrediyorum diyorum ki vardır bundada bir hayır.Bekle zamn belki önüne daha iyi şeyler getirecek.Ama kabul edemiyorum kız arkadaşımın beni bırakıp gitmesini.ve bu durumdan kendimi suçlu tutuyorum.Benim durum böyle arkadaşlar siz söyleyin napayım...
Yorum