Çok yoruldum...

[Hinyyy]

Nereden başlasam bilemiyorum. Biraz uzun ama lütfen okuyun. Sadece eğer vazgeçersem diye bunu yazmak istiyorum. Ben küçükken de böyleydi sanırım. Ama bebekken ki bazı fotoğraflarıma filan bakıyorum. Videolar filan seyrediyorum. O zaman bu kadar kötü değilmiş sanırım. Zeki ve bilgili bir kız olduğum söylenebilir babam sayesinde. Ama bir problemim var. Tüm insanlar ve annem benim psikolojik sorunlarım olduğunu söylüyor. Okuldaki lakabım Psikopat. 1. Sınıf öğretmenimin benim arkamdan söylediği şey Psikolojik Sorunları Olan Kız annemin yüzüme karşı söylediği Ruhsuz Duygusuz Kız. Biraz soğukkanlıyım ve evet kabul ediyorum biraz garibim. Ama kötü biri olduğumu düşünmüyorum bu kadar. Bana bunların söylenmesi sorun değil. Umurumda değil. Okuldaki öğretmenlerimde bana ‘’Sen zekisin! Değerlendirmek zorundasın! Çok iyi bir meslek sahibi olmak zorundasın! Çalışacaksın!’’ gibi şeyler söylüyorlar. Ben bunu istemiyorum. Bi ara yine çok kötüydüm şu an gibi. Bir sürü tavuğum köpeğe kurban gitmişti. Sonra bahçenin etrafını çevirmiştik. O aralar oyun videoları seyretmeye başladım. Bazı insanlar oyun oynayarak konuşuyorlar biliyorsunuzdur. Bende oyun oynamaya başladım bilgisayarda. Onları oynadıktan sonra ise ‘’Neden benimde böyle hayatım yok? Neden beni de böylesine seven kişiler yok?’’diyordum. Annem bana sürekli psikopat bu kız psikoloğa filan götüreceğim diyordu. Bana hiç ‘’Nasılsın? Neden hep üzgünsün?’’ diye hiç sormadan. Bir süre böyle iyidim. Diğer evimizde olan tavuklarımı gidip seviyordum falan. Arkadaşlarım bazenleri benim sahip olduğum bir şeye sahip olan insanlarla benim yanımda dalga geçiyorlardı. Mantıklı bir şey söyleyip susturuyordum onları ama hiç söylemedim benimde öyle olduğumu. Bunları 13 yaşımdayken yaşadım bu arada. Herşey iyidi. Birgün kaplumbağa aldığımda kargaya yem olmuştu. Benim suçumdu diye baya üzüldüm ağladım ama oda geçti. 1 hafta önce filan ise bir hastalık geldi tavuklarıma. Newcastle adlı tedavisi olmayan bir hastalık. 9 tavuğumdan sadece 3’ü kaldı. 2 tavuk 1 horoz kalmıştı. Teki ise en sevdiğim tavuğumdu hep onunla oynardım. Hastalığa oda yakalandı. Çok fazla uğraştım ama sonraki gün gittiğimde ölü bir şekilde yerde yatıyordu. Horozumda hastalandı oda öldü. Hem de baya direndi. Can çekişiyordu ve bir şey yapamadım. Sonra oda öldü. 2’sinide gömdük. Sadece 1 tane kaldı. Oda hasta olmuyor. Birkaç gün boyunca hiç odamdan çıkmadım. Hep ağladım. Buda yetmezmiş gibi annem birden odama dalıp bana bir şeyler bularak kızıyor bağırıp çağırıyordu. Artık kendime gelmeye başladım. Annem bana evde sürekli bağırıp çağırıyor. Babamın da bir sürü hastalığı var. Bana destek olan tek kişi babam, her an ölebilir ya da felç kalabilirmiş. Artık annemin bağırıp çağırmalarına da alıştım. Kendime bi yemek yapıyordum ayak seslerini duydum anladım direk gelip kızacağını. Sonra yemeği yaparken parmağımı çok kötü yaktım. Hiçbir şeye ağlamayan ben neredeyse ağlayacaktım. Babamın yanına gittim krem filan sürdü. Sonra annem geldi bana kötü kötü baktı kızdı filan. Bıktım artık. Sokakta gezen anneyle çocuklarını filan görüyorum. Güle oynaya alışveriş filan yapıyorlar. Arkadaşlarım internete anneleriyle çekindikleri fotoğrafları atıyorlar. Neredeyse ağlayacak gibi oluyorum. Arkadaşlarım filan annelerine sevdiği çocukları anlatıyorlar. Arkadaş gibiler. Artık eskiden yapmaktan zevk aldığım şeylerden de zevk almıyorum. Hissetmiyorum da hiçbir şey. Ne birini seviyorum ne içten ağlayabiliyorum ne de gülebiliyorum. Hayallerim gerçekten imkansız. Kendime bir dünya yarattım. Hikaye yazdım. Ama sürekli asla ama asla onu yaşayamayacağım aklıma geliyor. Ve bunları ilk defa buraya yazıyorum. Ne yapacağım ben?

[Obsesif_Fatihi]

Ailenden uzaklaşman gerekiyor.Kaçman değil tabi.
Bazı ilişkiler uzaktan çok daha iyi.Gerçi baban bu durumdayken bırakmanda doğru olmaz ama ağır ağır ayrı yaşama hayalleri kur.
Eğer sorun iş ise, İzmir de isen yardımcı olabiliriz. CV ini gönderirsin, iş bulmana yardım ederiz.

Aileni öyle kabul et. Değiştirmek için çabalama. Senin yaşam tarzının değişmesi lazım.Annenin senin üzerinde kurduğu baskının kalkması şart.Bu ise maddi-manevi güçlü olmanla olur.
Bir karıncayı ezmek kolay, bir fili ezmek ise nerede ise imkansızdır.Senin gücün caydırıcı olacaktır. O gücü elde etmek için çalış.

[poyraz_]

bir ebeveynin çocuğuna böyle şeyler söylemesi çok yanlış bence psikopat nedemek yani eğer varsa bir sorun doktora götürüsün ayrıca okuldaki öğretmen nerden anladı senin psikolojik sorunun olduğunu alnındamı yazıyormuş acaba ? insanları yargılama yaftayı hemen yapıştırmak ne kadar kolay namussuz herifler.....

[hector34]

yanlış olan sen değilsin.annenin ve öğretmeninin davranışları yanlış.yani büyükler de hatalı olabilir.kendini sakın suçlama.annenin de belki birçok problemi vardır ve psikolojisi bozulmuştur.bunu sana yansıtıyordur.
tavukların için üzgünüm.hayatın kanunu ölüm.bunu kabullenmek zor.yaşadıkları anda geçirdiğin güzel vakitleri düşün.
ezilme,yıkılma.düşsen de kalk ayağa.kimse kimseye yardım edemez kendinden başka.bu yüzden kendine yardımcı olmaya çalış.kendini sev.yanlış da yapsan,okulda en sonuncu da olsan,çirkin de olsan sen değerli bir varlıksın.sen kendini nasıl görürsen başkaları da seni öyle görür.
gelecekte evlenecek,ailenden ayrılacaksın..oku,çalış.sorumluluk sahibi ol.hobilerin varsa onlarla ilgilen.sosyal projelerde görev alabilirsen al.evde tıkılıp kalma.umarım annen de yanlışının farkına varıp davranışılarını değiştirir..değiştirmesse bile sakın üzülme..

[Hinyyy]

Teşekkürler. Bu arada o öğretmenim okulda sürekli ağladığım için söylüyordu galiba. Ama hayal meyal hatırlıyorum çok korkuyordum o öğretmenden, bize kitap filan okutuyordu yanlış okuyacağım diye çok korkuyordum.

[angel_of_darkness]

Annenin sana "duygusuz kız" demesi dikkatimi çekti.. Benim annem de bana der de.. Ki bana Ama haklı nedenleri var, asla duygularımı ona göstermem, belli etmem.. Her şeyi içimde yaşarım.. Bu da doğal olarak dışarıdan çoook farklı görünüyor.. Kimi insanlar için duygularını göstermek, belli etmek sorundur; ya da zordur... Acaba sen de mi öyle yapıyorsun? Bazen kimse bizi anlamıyor diye hayıflanırız ama aslında kimsenin de bizi anlamaması için gerekli tüm tedbirleri almışızdır
Anlaşılmak istiyorsan, duygu ve düşüncelerini belli edeceksin... Keşke susarak anlaşılsak..Ama kimse o kadar müneccim değil; annelerimiz bile...

Ve kimse sana neden böyle olduğunu sormamıış diyorsun ya, insanlar genelde cevabını bildikleri yada cevabından korktukları soruları sormazlar.... Peşin hüküm vermek, genellemeler yapmak daha kolaydır... Ve insanlar -MAALESEF- hep kolayı seçerler.... Yani bunun senle ilgisi yok, insanlar böyle maalesef...

Öğretmeninin sana o şekilde davranması elbette ki çok yanlış...Ama bence onu hiiç kafana takma, çünkü bazı öğretmenlerin kendileri psikopattır maalesef...

Annenin sana o şekilde davranması ise, sanırım babana çok üzülüyor ve o da senin gibi ne kadar üzüldüğünü belli etmemek adına, sana sataşıyor diye düşünüyorum... Baban için endişeleniyordur.. Senin baban, ama annenin de hayat arkadaşı, sevdiği adam, çocuğunun babası.... Bir de, insanıız sonuçta. Bazı olaylarda, herhangi bir şey için bile sinirli olabiliyoruz.Ki evde bir hastanın olması bile, yeteri kadar insan tedirgin eden bir şeydir.. Sonuçta aynı evdesiniz ve ya sana, ya da babana sinirini boşaltacak Baban hasta olduğuna göre, eldeki tek seçenek sen kalıyorsun.. Biraz da onun açısından bak... Ve belki, aslında o da senin gibidir; duygularıını göstermeyen biridir.. Ki bu çok olası, sonuçta sen onun kızısın

Bence, sana verebileceğim tek tavsiye, annenle oturup konuşmalısınız... Baban hakkında, neden böyle olduğun hakkında, annenin davranışlarının seni nasıl üzdüğü hakkında, başkalarının anneleriyle olan geçimlerini gördükçe nasıl kötü olduğun hakkında.... Kısacası her şeyi oturup adam akıllı konuşmanız... Aynı evin içinde köşe kapmaca oynamayın.. O senin annen... Bir şey olursa, nasııl üzüleceksin ona... Hiç bir şey için böyle yanlış anlaşılmalara takılıp, üzülmeye değmez...

Ve bu arada, tavukların için gerçekten üzüldüm.. Denildiği gibi, ölüm de hayatın bir parçası... Kabullenmek, alışmak gerek... Benim balıklarım öldüğünde ben de çok kötü olmuştum...Ne kadar hassas olduğun, onlar için bu kadar üzülmenden belli... Bunu burada söylüyorsun ama, dediğim gibi annene belli ediyor musun? Ve bazen belli ettiğimizi sanırıız ama asla kelimelerin yerini tutmaz hiçbir davranış.. Annenle konuşmanı tekrar ve tekrar tavsiye ediyorum..

[Havle]

merhaba tatlim; ilkönce ailenden baslamak istiyorum cünkü direk orasi,,cöktümü aile diregi bence her taraftaki hayatinin aksamasi normal..Düsünüyorum da annenle problemin cok büyük degil,,belki onunda senin tarafindan bir destege ihtiyaci var,,baban rahatsizmis ve senin de annene karsi soguklugun onunla konusmaman belki onu yordu,,nicin sen annenle konusmuyorsun? bazen karsindakinden bir seyler beklemek insani yorabilir oysa ki senin bekleldigin gibi karsindaki de senden bekliyor olabilir,,konus onunla sasirt onu sorularinla belki cok iyi iki arkadas olucaksiniz,,belki de birlikte gidiceksiniz bir psikologa..
Birde odanda hayvan beslemene izin veriliyorsa tavuk horoz yerine nicin kedi secmiyorsun? öyle tatlilar ki bende de iki tane var)birbirlerini kovaliyorlar oyunlar oynuyorlar bazen stresini öyle atiyorsun ki onlarla,,gerci ben odama sokmuyorum onlari, namaz kildigim icin odam da ama senin bu firsatinda varmis bak))
bazen namaz kil mesela Rabbinle konus,,o seni anliycaktrir seni yaradan o cünkü herseyini bilir,,bir psikologa mutlaka git bunu sen iste ailende kimseye anlatamadigin promlemlerini bilir kisiyle paylasmak hosuna gdebilir,,annen gelmiyorsa sen ona git konus ve babana destek ol onu öp saril ona,,yarinlarda yapmadigim diycen ailen adina bir sey kalmasin,,sen onlara olgunluk göster onlara yol göster belki onlarin sana,,senin destegine ihtiyaci vardir..

[Hinyyy]

merhaba tatlim; ilkönce ailenden baslamak istiyorum cünkü direk orasi,,cöktümü aile diregi bence her taraftaki hayatinin aksamasi normal..Düsünüyorum da annenle problemin cok büyük degil,,belki onunda senin tarafindan bir destege ihtiyaci var,,baban rahatsizmis ve senin de annene karsi soguklugun onunla konusmaman belki onu yordu,,nicin sen annenle konusmuyorsun? bazen karsindakinden bir seyler beklemek insani yorabilir oysa ki senin bekleldigin gibi karsindaki de senden bekliyor olabilir,,konus onunla sasirt onu sorularinla belki cok iyi iki arkadas olucaksiniz,,belki de birlikte gidiceksiniz bir psikologa..
Birde odanda hayvan beslemene izin veriliyorsa tavuk horoz yerine nicin kedi secmiyorsun? öyle tatlilar ki bende de iki tane var)birbirlerini kovaliyorlar oyunlar oynuyorlar bazen stresini öyle atiyorsun ki onlarla,,gerci ben odama sokmuyorum onlari, namaz kildigim icin odam da ama senin bu firsatinda varmis bak))
bazen namaz kil mesela Rabbinle konus,,o seni anliycaktrir seni yaradan o cünkü herseyini bilir,,bir psikologa mutlaka git bunu sen iste ailende kimseye anlatamadigin promlemlerini bilir kisiyle paylasmak hosuna gdebilir,,annen gelmiyorsa sen ona git konus ve babana destek ol onu öp saril ona,,yarinlarda yapmadigim diycen ailen adina bir sey kalmasin,,sen onlara olgunluk göster onlara yol göster belki onlarin sana,,senin destegine ihtiyaci vardir..

Açıkçası kendimi başkasına anlatamam. Zaten piskoloğada gidemem anneme yada babama ''Kafayı iyice yedim beni psikoloğa götürün.'' diyemem. Tavuğuda evde beslemiyorum bizim büyük bir bahçesi olan müstakil evimizde besliyordum. Bir ara kedi köpek almak çok istedim hala istiyorum ama annem kediden korkuyor ve köpek almamada izin vermiyorlar. Eğer alacak olsaydım sakat köpek yada kedi alırdım hem ev bulsun hemde ben mutlu olayım diye ama sakatda almazlar. Ben hiç diğer annelerin çocuklarına verdiği sevgiyi yaşamadım. Sadece bir kez az kalsın ölüyordum o yüzden annem biraz bana ilgi gösterdi. Şimdi çıkıpta o zamanki gibi 2 günlük yüzüme gülmesini ben bile istemiyorum. Sürekli beni terslemesine de alıştım. Her mutlu anımı kötü bir anıya çevirmesine de alıştım. Belkide bunu kabul ettiğim için psikoloğa gitmiyorum. Kendimce bir sürü sorunum var ve ben bunları hiç bir zaman hiç kimseye anlatabilecek kadar güvenemedim. Bana gülmeyeceğinden emin olamadım. Sırlarımı üzüntülerimi içime ata ata artık yanlız olmaya alıştım. Yıllardır buna alışmış durumdayım. O yüzden psikoloğa da gitmek istediğim söylenemez. Yanlızlığa alıştıktan sonra birine kendimi açamam. Sırlarımı sadece ben ve asla başkasına anlatamayacak hayvanlarım bilebilir. Buna gerçekten alıştım.

[Havle]

Açıkçası kendimi başkasına anlatamam. Zaten piskoloğada gidemem anneme yada babama ''Kafayı iyice yedim beni psikoloğa götürün.'' diyemem. Tavuğuda evde beslemiyorum bizim büyük bir bahçesi olan müstakil evimizde besliyordum. Bir ara kedi köpek almak çok istedim hala istiyorum ama annem kediden korkuyor ve köpek almamada izin vermiyorlar. Eğer alacak olsaydım sakat köpek yada kedi alırdım hem ev bulsun hemde ben mutlu olayım diye ama sakatda almazlar. Ben hiç diğer annelerin çocuklarına verdiği sevgiyi yaşamadım. Sadece bir kez az kalsın ölüyordum o yüzden annem biraz bana ilgi gösterdi. Şimdi çıkıpta o zamanki gibi 2 günlük yüzüme gülmesini ben bile istemiyorum. Sürekli beni terslemesine de alıştım. Her mutlu anımı kötü bir anıya çevirmesine de alıştım. Belkide bunu kabul ettiğim için psikoloğa gitmiyorum. Kendimce bir sürü sorunum var ve ben bunları hiç bir zaman hiç kimseye anlatabilecek kadar güvenemedim. Bana gülmeyeceğinden emin olamadım. Sırlarımı üzüntülerimi içime ata ata artık yanlız olmaya alıştım. Yıllardır buna alışmış durumdayım. O yüzden psikoloğa da gitmek istediğim söylenemez. Yanlızlığa alıştıktan sonra birine kendimi açamam. Sırlarımı sadece ben ve asla başkasına anlatamayacak hayvanlarım bilebilir. Buna gerçekten alıştım.

Seni anliyorum; simdilik bu duruma alişmiş olabilirsin fakat zaman gectikce birilerinin seninle dertlerini problemlerini paylaşmasini istiyceksin,,bir kimsenin psikologa gitmesi deli oldugunu göstermez,,hani senin de dedigin gibi senin arkandan gülmüycek ve paylasimlarini asla kimseyle paylasmiycak tek sirdastir bazen psikologlar..
hayvanlar hakkindaki düsüncelerini okudugumdaysa ne kadar temiz yürekli biri oldugunu hissettim,,sakat bir hayvani alip beslemek istemek ona yuva olmak istemek senin aslinda ne kadar cok herseyini palasmaya hazir sevgiye ac oldugunu gösteriyor..
Anneler bazen göremeyebiliyor cocuklarin icinde kopan firtinalari,,hissettiklerindeyse evlatlarinin kendilerinden hayatdan kopma esigine geldigini is isten gecmis oluyor,,
biriyle paylasmalisin sorunlarini annen, cok yakin bir arkadasin, yada psikolog yoksa hayat senin kadar temiz yürekli ve akilli birini yutucak diye korkuyorum.

[Hinyyy]

Annenin sana "duygusuz kız" demesi dikkatimi çekti.. Benim annem de bana der de.. Ki bana Ama haklı nedenleri var, asla duygularımı ona göstermem, belli etmem.. Her şeyi içimde yaşarım.. Bu da doğal olarak dışarıdan çoook farklı görünüyor.. Kimi insanlar için duygularını göstermek, belli etmek sorundur; ya da zordur... Acaba sen de mi öyle yapıyorsun? Bazen kimse bizi anlamıyor diye hayıflanırız ama aslında kimsenin de bizi anlamaması için gerekli tüm tedbirleri almışızdır
Anlaşılmak istiyorsan, duygu ve düşüncelerini belli edeceksin... Keşke susarak anlaşılsak..Ama kimse o kadar müneccim değil; annelerimiz bile...

Ve kimse sana neden böyle olduğunu sormamıış diyorsun ya, insanlar genelde cevabını bildikleri yada cevabından korktukları soruları sormazlar.... Peşin hüküm vermek, genellemeler yapmak daha kolaydır... Ve insanlar -MAALESEF- hep kolayı seçerler.... Yani bunun senle ilgisi yok, insanlar böyle maalesef...

Öğretmeninin sana o şekilde davranması elbette ki çok yanlış...Ama bence onu hiiç kafana takma, çünkü bazı öğretmenlerin kendileri psikopattır maalesef...

Annenin sana o şekilde davranması ise, sanırım babana çok üzülüyor ve o da senin gibi ne kadar üzüldüğünü belli etmemek adına, sana sataşıyor diye düşünüyorum... Baban için endişeleniyordur.. Senin baban, ama annenin de hayat arkadaşı, sevdiği adam, çocuğunun babası.... Bir de, insanıız sonuçta. Bazı olaylarda, herhangi bir şey için bile sinirli olabiliyoruz.Ki evde bir hastanın olması bile, yeteri kadar insan tedirgin eden bir şeydir.. Sonuçta aynı evdesiniz ve ya sana, ya da babana sinirini boşaltacak Baban hasta olduğuna göre, eldeki tek seçenek sen kalıyorsun.. Biraz da onun açısından bak... Ve belki, aslında o da senin gibidir; duygularıını göstermeyen biridir.. Ki bu çok olası, sonuçta sen onun kızısın

Bence, sana verebileceğim tek tavsiye, annenle oturup konuşmalısınız... Baban hakkında, neden böyle olduğun hakkında, annenin davranışlarının seni nasıl üzdüğü hakkında, başkalarının anneleriyle olan geçimlerini gördükçe nasıl kötü olduğun hakkında.... Kısacası her şeyi oturup adam akıllı konuşmanız... Aynı evin içinde köşe kapmaca oynamayın.. O senin annen... Bir şey olursa, nasııl üzüleceksin ona... Hiç bir şey için böyle yanlış anlaşılmalara takılıp, üzülmeye değmez...

Ve bu arada, tavukların için gerçekten üzüldüm.. Denildiği gibi, ölüm de hayatın bir parçası... Kabullenmek, alışmak gerek... Benim balıklarım öldüğünde ben de çok kötü olmuştum...Ne kadar hassas olduğun, onlar için bu kadar üzülmenden belli... Bunu burada söylüyorsun ama, dediğim gibi annene belli ediyor musun? Ve bazen belli ettiğimizi sanırıız ama asla kelimelerin yerini tutmaz hiçbir davranış.. Annenle konuşmanı tekrar ve tekrar tavsiye ediyorum..

Bazenleri insanlara anlatmaya çalışıyorum. Anneme de. Bir keresinde annemle konuşayım demiştim konuda bulamıyordum. Bir şeyler söyledim kendimle ilgili beni tersledi. Sürekli mutlu olduğum anlardan nefret ettiriyor beni. Birkaç gündür tavuklarımın öldüğü eve gitmek istemiyorum. Hiç düşünmeden gel oraya gidelim filan diyor. Tüm herşey benim suçummuş gibi davranıyor. Evde kimseyle konuşmadan bilgisayardan oyun filan oynuyorum yine bir şeyler bulup kızıyor. Babama birşeyler söylüyorum bizim konuşmamıza karışıyor öhlüyor filan ''Yine konuşmaya başladılar.'' der gibi.

[Hinyyy]

Seni anliyorum; simdilik bu duruma alişmiş olabilirsin fakat zaman gectikce birilerinin seninle dertlerini problemlerini paylaşmasini istiyceksin,,bir kimsenin psikologa gitmesi deli oldugunu göstermez,,hani senin de dedigin gibi senin arkandan gülmüycek ve paylasimlarini asla kimseyle paylasmiycak tek sirdastir bazen psikologlar..
hayvanlar hakkindaki düsüncelerini okudugumdaysa ne kadar temiz yürekli biri oldugunu hissettim,,sakat bir hayvani alip beslemek istemek ona yuva olmak istemek senin aslinda ne kadar cok herseyini palasmaya hazir sevgiye ac oldugunu gösteriyor..
Anneler bazen göremeyebiliyor cocuklarin icinde kopan firtinalari,,hissettiklerindeyse evlatlarinin kendilerinden hayatdan kopma esigine geldigini is isten gecmis oluyor,,
biriyle paylasmalisin sorunlarini annen, cok yakin bir arkadasin, yada psikolog yoksa hayat senin kadar temiz yürekli ve akilli birini yutucak diye korkuyorum.

Etrafımda kimse yok ki anlatacağım. Ailemde beni psikoloğa götürmez zaten. Benim biraz farklı olmam diğer insanlardan, annemi sinir ediyor resmen. Sanki hep onun standartlarında yaşamalıyım. Her sıradan insan gibi.

[Havle]

farkli yönlerinden evdekilerinde yararlanica bir sey cikarsan ortaya?madem ki cok farklisin farkli olmanin kötü olmadigini aslinda onlara ne kadar zeki ve yaratici oldugunu göster,,hani anneyle ilgili sorun yasiyorsun ya;bu her gencin genclige adim attigi zamanlar yasadigi bir sorun aslinda biliyormusun,,bazisi resti ceker anneye bazisi resti ceker hayata fakat bir kac yil gectikten sonra 22 lerinde falan bakar ki aslinda kendinin hic farki yok etrafindakilerden ,o kendi kendini farkli kilmaya kalkmis)
Hani konusucam anlaticam kimsem yok demissin ya inan bana istersen bulursun,,sadece düsün,, sen cok akilli ve cok merhametli bir kizsin belki de ilk önce Rabbinle konusmalisin..

[sebo_]

Yasini merak ettim ama anladigim kadariyla sen oldukca guclu ve pozitif bir insansin..bakma sen cevrendekilerin senin icin ne dediklerine ne dusunduklerine..annene gelince, onu o sekilde kabullenmekten baska caren yok malesef. yani 2 alternatifin var ya cok cok guclu olup anneni degistirmek icin ugrasacaksin ki hic tavsiye etmem o yastan sonra insan hic degismez..2.alternatif onun bu halini kabul edeceksin..annenin seni sevme seklide bu sekilde ve sunu asla unutma ne olurs olsun bu hayatta seni en cok seven insan annendir..tarzi malesef farkli, istedigin gibi degil ama hayat zaten her istedigimizi onumuze sunmuyor..saniyorsunki herkesin annesi 4/4luk, ama degil inan buna..sen sahip olduklarinin iyi yanlarindan gordugun surece 4/4luge yakin olurlar..sana tavsiyem hayatin gerceklerini kabullenip, cevrendekilerin senin icin ne dusunduklerine takilmadan neden zevk aliyorsan onu yasaman..hayat senin hayatin baskalarinin sana soyledikelrini dusunerek de gecmez...ayrica sen de en fazla herkes kadar psikopatsin merak etme..

[larabennu]

Anlattıklarını sadece sen yaşamıyorsun,benım annem de babam da bana küçüklüğümden beri mutsuz etmek için ellerinden gelenı yaptılar,ama başaramadılar.Başardıkları tek nokta neydi bıloyor musun? Benı ezmeye çalıştıkça,benı asla ezılmeyecek bır ınsan halıne getırmelerıydı..tahmın edemeyceklerı kadar güçlü bir kadın olmamdı..Henüz tam başaramasam da onlardan öcümü,inadına mutlu ve başarılı olmakla alıcam.Psikoloğa gıtmesi gereken sen değilsin,Onlar!!!

[larabennu]

Sana tavsıyem bır an önce o evden kurtul,annenden uzakta yaşa.Annen sana ıyı gelmıyor,annen senı sevse bıle kendi içinde mutsuz bır kadın ve acısını senden çıkarıyor,uzaklaş,hayatını kur,güçlü,başarılı,mutlu ol ve annenın karşısına geçip "Gülümse"...