İntihar Etmeye Karar verdim

[charles]

Benim sorunum insanlarla değil sadece kendimle. kimseyle sorunum yok bazen bu forumda görüyorum "ailemle aram bozuldu, sevgilimle aram bozuldu" gibi şeyler yazıyorlar belki yazan kişiye göre çok önemlidir ama bana basit geliyor keşke böyle basit sorunlarım olsa yaşayıp gitsem diyorum ama yok yıllardır depresyon + bipolar bozukluk denen lanet hastalıkla uğraşıyorum artık bıktım uğraşacak gücüm kalmadı. birşeyleri yapıp sonra pişman olmaktan bıktım daha kötü hastalıklar var biliyorum fakat bipolar bozukluk kadar insana acı veren bir hastalık hayal edemiyorum eğitim hayatım mahvoldu. son 1 yıldır ilaç kullanıyorum ilaçların faydasını göremedim ki bu vakitten sonra görsem de yararı olmaz yaşım 22 oldu tüm arkadaşlarım üniversite bitirdi ben yeni başlayacam. Ayrıca yıllardır aramadığım için artık hiçbir arkadaşım benle görüşmek istemiyor artık aradığımda bile açmıyorlar geri dönmüyorlar arkadaşım da kalmadı. en çok üniversite konusunu kafama taksam da her şey moralimi bozmaya başladı kafamı nereye çevirsem moralim bozuluyor bıktım bu dünyadan. insan aslını inkar edemez genlerim hasarlı kabul ediyorum ama bu ailemin suçu değil kimsenin suçu değil sorun benle alakalı ve bu sorunun tek çözümü ölüm doğal seçilimi sağlayıp ölmek istiyorum. son 2 gündür internetten intihar yöntemleri araştırıyorum önerileriniz var mı?

[zeynep9453]

Bipolar bozklugu ne ??

[indigo]

seni iyi anlıyorum benimde hayatımda canımı sıkan şeyler var. ama bipolar ve depresyon ölmek için yeterli bir sebep değil. avrupada bazı ülkelerde ötenazi var acısına dayanamayan kişiler için. onlarınki fiziksel acı. bipolar ve depresyon beyin kimyasıyla ilgili nörotransmitterlerde sorun olduğunda da bu tür psikolojik sorunlar olabiliyor. böyle hissetmene sebep olan hormonlar ve nörotransmitterler. kullandığın ilaçlar işe yaramadıysa başka bir ilaç işe yarayabilir.
arkadaşlar zor günde kendini belli eder demkki onlar arkadaş değilmiş. bunu hayatın bir testi olarak gör hayat onları test ediyor. hayat sana onlar iyi gün dostu senin arkadaşın filan değil diyor.
fiziksel acına dayanamasaydın veya para kazanmana çalışıp hayatını kazanmana engel olan bir sıkıntın olsaydı o zaman tamam derdim belki bi yöntem söylerdim ama bu saydıkların ölmek için yeterli bi sebep değil.

[zeynep9453]

alamazsın. ben de bir tane var fiyat konusunda yardımcı olurum ama ödemeyi peşin alırım.

Bipolar bozklugu ne ??

[indigo]

Bipolar bozklugu ne ??

google a yazarsan ne olduğunu öğrenebilirsin

[zeynep9453]

google a yazarsan ne olduğunu öğrenebilirsin

Sen yasiyorsun o hastligi sen daha iyi anltrsn diye sordum

[charles]

merhaba charles ben zayde 36 yaşındayım ve ben 18 yıldır tedavi görüyorum işimi çevremi arkadaşlarımı kaybettim bende bipolarım intaharada kalkıştım kilo aldım iyiki ölmedim bu dünyanın birde öte tarafı var sen belki inan mıyorsun ama sakın intahara kalkışma daha çok genç sin yaşamaya hakkın var ben bipoları şimdi ağır bir şekilde yaşamıyorum hatta çok iyi hissediyorum kendimi bu arada seregual depakin abizol ve lustural kullanıyorum benimde uyku sorunum var seregual almadan uyuyamıyorum o kadar olsun beterin beteri var hastalıkta kader allahtan benimde arkadaşım kalmadı belki gamsız diyeceksin ama elimden başka bir şey gelmiyor

Aileme yük olmak istemiyorum bu halde okuyamıyorum çalışamıyorum ilaçların bi faydası yok ne yazık ki engelli birinden pek farkım yok bipolar bozuklukla doğdum bu şekilde öleceğim. ben ne yazık ki beterin beteri var diyerek kendimi motive edemiyorum "başkalarının zavallığını görüp haline şükredenlerden tiksiniyorum" demiş Dostoyevski. ben tiksinmiyorum sadece bu davranışı yanlış buluyorum gerek okuduğum kitaplardan gerek hayat tecrübelerimden çıkardığım sonuç bu. Ayrıca kendimi başkasıyla karşılaştıracaksam neden benden iyi durumda olanlara özenmeyeyim ki neden daha iyisi olmasın ki maalesef genlerimden kaynaklanıyor ölümden başka çare yok gibi.

[hamilton10]

bendede 3-4 gun suren keyifsizlik hayatla algılarımın kopması moda girememe gibi değişik bir sorun var benimde intihar geçiyor aklımdan

[hartemes]

Benim sorunum insanlarla değil sadece kendimle. kimseyle sorunum yok bazen bu forumda görüyorum "ailemle aram bozuldu, sevgilimle aram bozuldu" gibi şeyler yazıyorlar belki yazan kişiye göre çok önemlidir ama bana basit geliyor keşke böyle basit sorunlarım olsa yaşayıp gitsem diyorum ama yok yıllardır depresyon + bipolar bozukluk denen lanet hastalıkla uğraşıyorum artık bıktım uğraşacak gücüm kalmadı. birşeyleri yapıp sonra pişman olmaktan bıktım daha kötü hastalıklar var biliyorum fakat bipolar bozukluk kadar insana acı veren bir hastalık hayal edemiyorum eğitim hayatım mahvoldu. son 1 yıldır ilaç kullanıyorum ilaçların faydasını göremedim ki bu vakitten sonra görsem de yararı olmaz yaşım 22 oldu tüm arkadaşlarım üniversite bitirdi ben yeni başlayacam. Ayrıca yıllardır aramadığım için artık hiçbir arkadaşım benle görüşmek istemiyor artık aradığımda bile açmıyorlar geri dönmüyorlar arkadaşım da kalmadı. en çok üniversite konusunu kafama taksam da her şey moralimi bozmaya başladı kafamı nereye çevirsem moralim bozuluyor bıktım bu dünyadan. insan aslını inkar edemez genlerim hasarlı kabul ediyorum ama bu ailemin suçu değil kimsenin suçu değil sorun benle alakalı ve bu sorunun tek çözümü ölüm doğal seçilimi sağlayıp ölmek istiyorum. son 2 gündür internetten intihar yöntemleri araştırıyorum önerileriniz var mı?

Soruna cevabım; Yüksek bir binanın çatısından atla. Masrafsız dikkat çekmeden kısa bir ölüm gerçekleştirmiş olursun.

Kişisel görüşüm; bu kadar sene tedavi için çalışıp sonra “bıktım” diyerek ölürsen boşa yaşamış ve bir hiç uğruna ölmüş olursun. Ölüm insana karanlık, acı ve hiç bitmeyen bir korkudan başka hiçbir şey vaat edemez.
Yaşadığın sürece daha iyisini ortaya koyma şansına sahipsin.

[Alanis]

İntihar çare olarak görülüyor ama asla olmadığı bir kesin. Tüm semavi dinler açısından baktığımızda bile intihar yasaklanmış, sonsuz azaba yol açacak bir eylem, bu nasıl bir çare olarak görülebilir ki? Uzak Doğu felsefesi inancına göre dünyaya yeniden geleceğimizi falan da hiç sanmayalım, herkesin bir hakkı var ve herkesin farklı farklı sınavları var. Ailene yük olduğunu düşünmüşsün ama acaba ailen açısından bu böyle mi görülecek yani sorsan onlara ben burada size yük olacağıma ölsem daha mı mutlu olursunuz diye herhalde " evet ya iyi düşünmüşsün, biz zaten sen doğarken ilerde böyle olursun diye düşünmemiştik, madem hasarlı oldun o zaman kurtulmak en iyisi " mi diyecekler. Herkesin türlü türlü derdi var ve herkesin payına bir sürü şey düşmüş, tamam belki bazıları göreceli olarak daha az dertli, daha mutlu falan olabilirler ama bunun da sınavın başka bir yönü olmadığını da nereden çıkardın. Yani dünya toz bembe olsa, biz de sürekli yesek, içsek, eğlensek bu şekilde de sonuca yine düzgünce varabilecek miyiz? Bu dünya tüm zorluklarıyla birlikte sadece savaşma ve doğru şeyler yapma yeri. Yanlış şeyler yapar ve savaşmayı bırakırsan zaten bir şey elde etmemiş olacaksın. Bir öteki dünya kesinlikle var, gitmek için acele etme yani en fazla kaç sene daha yaşayacaksın ki, bu kadar çektiğini düşünüp yeter deme, geri kalanı da çek.

Kimse geleceğin ne getireceğini bilemez, buradan sana gelecekte çok daha iyi olacaksın veya daha kötü olacaksının garantisini veremeyiz ama gördüğün gibi iki şıkkın da garantisi yoksa bir yaşayıp, görmelisin değil mi? İnsanın tahammül edemediği, dayanamadığı şeyler yaşadığı çok doğru ama aslında o anda bile hala dayanabildiğimizi bliyor olmalısın içten içe demek ki aslında o potansiyel de bizim genlerimize işlenmiş. Ben bu sorunlarımızın tıp ne zaman halleder bilmiyorum, psikoloji açısından biraz yavaş ilerliyor ama sonunda nelerden kaynaklandığının daha net farkedileceğinin ve sorunun ortadan kaldırılacağının düşüncesi içerisindeyim. Diğer insanlardan fiziki yönde bir farklılık yokken, belli ki beynimizde veya vücut içinde orayı etkileyen bir yerlerde terslik var, hangi hastalık hemen çözüme ulaşmış ki, demek ki beklemeliyiz. İnsanlar vebadan, çiçek hastalığından, kanserden kırılırlarken yine de tonlarca para harcayarak bunları yenmeye çalışmışlar hep. Geçmişten beri bu böyle olmuş, onlar da çare bulamadılar bulundukları dönem içerisinde ama vazgeçmediler. Demek ki yaşam bir şekilde onca ağrıya, acıya, vücut hasarına rağmen güzel. Biz belki bu güzelliği pek göremiyoruz ama bu da bizden kaynaklanıyor. Aileleri de onları yük olarak düşünmedi değil mi?

Ölüm çare değil, İntihar edip geri dönenlerin çoğu bile bunu sanırım o ara dank ettiği için anlıyor ve ölmediklerine şükrediyorlar. Bence bizim o noktaya kadar gitmeden kendimizi toparlamamız lazım. Kolay yol sandığın en zoru ve geri dönüş yok.

[dreamer8]

Charles 28 yaşında okulu bitirdim.3 sene sınıfta kaldım, kaydı dondurdum, 98 ve 2004 yıllarında birer ay psikiyatri kliniğinde yatarak tedavi gördüm. 28 imde okul bitince askerliğimi yaptım, sonra kamuda mühendis olarak çalışmaya başladım 2009 yılında. Hiçbir şeye geç kalmış değilsin. Bu sınavı tek veren de değilsin. Bir insan, nasıl yaşama hakkına kendi elleriyle son verir. Ben isteyerek mi yaşadım sanıyorsun. Mecbursun yaşamaya, hayata geldin ev Allahın hükmünün üzerinde hüküm yoktur. O seni yanına alana kadar buradasın. Savaşacaksın, dayanacaksın. İnsan neden intihar eder? Mutsuz olduğu ve sıkıntılarına katlanamadığı için. Ben mutlu muyum, yada kaç kişi mutlu, yada yaşayanlar mutlu oldukları için mi yaşıyor sanıyorsun. Bu çileyi çekeceksin. Dilini isyana bulaştırma ve böyle şeyler söyleme. Bu arada soruna cevap olsun diye söylüyorum. Silah dışında intihar yöntemi deneyenlere gerçekten şaşırıyorum.

[hector34]

dostum ben yaklaşık 10 yaşından beri rahatsızım ve cehennemvari hayat parçaları yaşadım.17 yaşımdan beriir de aralıklarla ilaç kullanıyorum.33 yaşıma kadar aileme yük oldum,doğru dürüst çalışamadım..en sonunda kısmet oldu bir işe girdim..33 yaşındayken kpssye 1 yıl eve kapanıp çalıştım.matematiğim yoktu.ortaokul kitaplarından,internetten matematik öğrendim..hastalığım devam ediyordu..sınava girdim ve kazandım..şükür olsun..
ailemize yük olmak bizim pek elimizde değil,bir kader olarak bak.hem senin hem onların kaderi..daha çok zamanın var..doktorunu ve/veya ilaçlarını değiştir..mesleğinde uzman ol,donanımlı ol.elin yatkınsa bir mesleki belge al,halk eğitimden,ismekten vs..yaşın daha genç bu zor zamanlar geçecek,en azından azalıcak..hepimiz ne dertlerle boğuşuyoruz,dayanmalıyız,sabretmeliyiz..güzel günleri yakalayacağız..intiharı aklından çıkar,buna hakkın yok.

[algea]

chareles bu illet hastalığı yaşamayan bilmez. 20 senedir bu hastalıkla uğraşan birisiyim. Ben de artık umudumu kaybettim artık pes ettim. Ne olacaksa artık olsun bitsin diyorum.

[Limon_Kabuğu]

saçmalama bence Allah altından kalkamayacak hastalık vermesin diye şükredip düzelmek için çare arayacağınıza düşündüğünüz şeye bak. evet belki hepimiz birer hastayız, sapasağlam kimse yoktur bu hayatta, herkesin sorunu var, maddi gücümüz yettiği sürece çare arayalım, ölüm kurtuluş mu? neler denedin bugüne kadar? bi doktora gidip ben rahatsızım bana ilaç verin demekten başka? ya lütfen oturup ben nasıl düzelirim diye araştırma yapacagınıza intihar vakalarına bakıyorsun, zaten dünya almış başını gidiyor, insanlar yaşamak için mücadele vermeeye çalışıyor, savaşlar oluyor, insanlar kriz dönemine girdi, ülke ne alemde, sen neyin derdindesin. herkes ölecek, elbet. bunu sen yapamazsın.

[shondes]

Soruna cevabım; Yüksek bir binanın çatısından atla. Masrafsız dikkat çekmeden kısa bir ölüm gerçekleştirmiş olursun.

Kişisel görüşüm; bu kadar sene tedavi için çalışıp sonra “bıktım” diyerek ölürsen boşa yaşamış ve bir hiç uğruna ölmüş olursun. Ölüm insana karanlık, acı ve hiç bitmeyen bir korkudan başka hiçbir şey vaat edemez.
Yaşadığın sürece daha iyisini ortaya koyma şansına sahipsin.

Kardeşim sen nasıl bir türsün? Usanmadan , bıkmadan her konuya verilebilecek en olumsuz cevabı veriyorsun.. Buraya yazan insan zaten psiklojisi iyi değil bu söylediklerini dikkatemi almasıda mümkün değil...