Yanlızlık

[lorenzo]

Arkadaşlar benim sıkıntım yanlızlık.
Foruma bu tarzda google da araştırma yaparken denk geldim ve bende konu açıp paylaşmak istedim.İçimi dökücek zaten kimsem yok belki bu şekilde olabilir.Her neyse.
1988 doğumluyum.İstanbul'da yaşıyorum.Ve arkadaşım falan çevrem yok.Kız arkadaşım zaten olamaz da erkek arkadaşım da hiç yok.Sadece ailem var babam ile aram hiç iyi değildir.Ne bir arkadaş gibi konuşabiliriz ne bişey.Ay başı geldiği zaman para getirdin mi diye sorar o kadar.
Sabah işe akşam eve.Hafta sonu eve bazen tek başıma gezerim ve banklarda oturup kendi kendime düşünüp üzülürüm bazen evde ağlarım.
Nalet telefonu süs olsun diye taşıyorum.Ne arayanım var ne de arıyacak bir numara var.Bazen iş yerindeki arkadaşların çevrelerini görüp imreniyorum içimden.
Lise yaşlarında sürekli 2-3 sefer taşınmak zorunda kaldık.Çocukluk arkadaşlarımdan tamamen uzağım.
Burnum yamuk ve tipim düzgün değildir.Ve insanların sokağa çıktığım zaman garip garip bana bakmaları metroya minibüse bindiğim zaman bir süre bana bakmaları beni huzursuz yapıyor.Sürekli kendime kızıyorum.

Paraya zerre kadar önem veren bir insan değilim.
Mutlu değilim aslında en büyük sorunum bu.Gülemiyorum.

[valar.morghulis]

bu özellikte bir sürü insan var ama çözümü yok gibi . psikoloji alanında çalışanların büyük ölçüde boş bir iş yaptığını düşünmüyor değilim .

[science teacher]

Kendinle barişsan, mutlu olsan yalniz da kalmazsin. Çirkinim falan diye düşünme. Sanki herkes Adriana Lima, Brad Pitt. Hepimizin kusurları var. Çok aşırı bi yamukluk varsa burnunda, takıntı yaptiysan, estetik ameliyat ol. Onun dışında spora yazilabilirsin. Vücut geliştirmeye falan git. Kafan dağılır, kendine güvenin gelir. Kafani düzeltirsen her şey yoluna girer. Psikologa git olmadı.

[titrerimmüc.rimgibibak]

Bence de yalnızlık konusunda yalnız değilsin, bütün dünya seninle.
Benim de halk dilindeki adım ''şaşı, ördek gibi yürüyor (çocukken... şimdi de K.Sunal'ın Sahte Kabadayı'sındaki gibi duruyorum)'' falan.

Bizi diğerlerinden ayıran özelliklerimiz her durumda iyi olmayabiliyor ama diğerlerinden ayırıyor ve bizi biz kılıyor. Akıllı bir insanın sevgi/ saygı odağında sevdiğinin kusurları da vardır. İnşallah akıllı insanlarla karşılaşırsın.

[Alanis]

Az önce sevdiğim 2013 yapımı bir filmi bir kez daha izledim. Ben bir F1 hayranıyımdır, oradaki insan da F1 dünyasında geçmişten en sevdiğim kişilerden biridir. Sanırım bizi diğer insanlardan ayıran bu kendine güvensizlik ve sosyal fobi durumu olmasa belki de çok farklı şeyler başarabilecek insanlar olabilirdik. Belki kendimizi tanıyıp, daha iyi bilir ve buna inanırdık, o yolda yürürdük fakat ne yazık ki biz korkağız, kendimizi sevmiyoruz ve inanmıyoruz da. Tabi bunu da bizim suçumuz gibi göstermeyeceğim, bizde ters giden bir şeyler var, keşke bu ters giden şeyin çözümü de olsa yani mutlaka bir çözümü olduğuna inanıyorum ama keşke biz geç kalmadan da bulunabilse.

Yalnızlık bizim gibi insanların kafasında çok büyüttüğü bir şey, tabiki birilerine ihtiyacımız var, bu insanın doğasında var. Konuşmalıyız, gülmeliyiz, bir şeyler paylaşmalıyız, bunu bir nevi bünye istiyor ama olmuyor işte, bazen ne yazık ki arkadaşlık kurulamıyor, ya da bizim için basit değil demek daha doğru olur. Fakat bazı insanlar da bunu hiç takmaz, anlık ilişkiler kurarlar, sadece gerektiği kadarını alır ve yollarına devam ederler, insanların düşündükleri onların hayatını engelleyecek kadar kafalarına takılmaz, kendilerini bu şekilde aciz bir duruma düşürmezler. Akıllı insanlar... Bizim kabullenilme ihtiyacımız çok belki de, belki de bu yüzden bu kadar çok takıyoruz bunu kafamıza ve taktıkça imkansızlaşıyor, sorun büyüyor, büyüyor, büyüyor. Keşke bir tane hayatımız olduğunun, iyi yada kötü tek şansımızın bu hayatı yaşamak olduğunun farkına varsak ve yapmak istediğimiz şeyleri kendi ellerimizle engellemesek. Bence bizler kendi önümüzde duran en büyük köstekleriz, sürekli kendimize takılıp düşüyoruz. Bizim iyileşmeye ihtiyacımız var, sorunu biliyor ama yolu bulamıyoruz. Diğerlerinin tek farkı onların yol haritası ile doğmuş olmaları ve o yolda çıkan zorlukları biraz ileride avantaja dönüşebilecek gibi görmeleri, hayata tutunmayı bırakmamaları.

[science teacher]

Az önce sevdiğim 2013 yapımı bir filmi bir kez daha izledim. Ben bir F1 hayranıyımdır, oradaki insan da F1 dünyasında geçmişten en sevdiğim kişilerden biridir. Sanırım bizi diğer insanlardan ayıran bu kendine güvensizlik ve sosyal fobi durumu olmasa belki de çok farklı şeyler başarabilecek insanlar olabilirdik. Belki kendimizi tanıyıp, daha iyi bilir ve buna inanırdık, o yolda yürürdük fakat ne yazık ki biz korkağız, kendimizi sevmiyoruz ve inanmıyoruz da. Tabi bunu da bizim suçumuz gibi göstermeyeceğim, bizde ters giden bir şeyler var, keşke bu ters giden şeyin çözümü de olsa yani mutlaka bir çözümü olduğuna inanıyorum ama keşke biz geç kalmadan da bulunabilse.

Yalnızlık bizim gibi insanların kafasında çok büyüttüğü bir şey, tabiki birilerine ihtiyacımız var, bu insanın doğasında var. Konuşmalıyız, gülmeliyiz, bir şeyler paylaşmalıyız, bunu bir nevi bünye istiyor ama olmuyor işte, bazen ne yazık ki arkadaşlık kurulamıyor, ya da bizim için basit değil demek daha doğru olur. Fakat bazı insanlar da bunu hiç takmaz, anlık ilişkiler kurarlar, sadece gerektiği kadarını alır ve yollarına devam ederler, insanların düşündükleri onların hayatını engelleyecek kadar kafalarına takılmaz, kendilerini bu şekilde aciz bir duruma düşürmezler. Akıllı insanlar... Bizim kabullenilme ihtiyacımız çok belki de, belki de bu yüzden bu kadar çok takıyoruz bunu kafamıza ve taktıkça imkansızlaşıyor, sorun büyüyor, büyüyor, büyüyor. Keşke bir tane hayatımız olduğunun, iyi yada kötü tek şansımızın bu hayatı yaşamak olduğunun farkına varsak ve yapmak istediğimiz şeyleri kendi ellerimizle engellemesek. Bence bizler kendi önümüzde duran en büyük köstekleriz, sürekli kendimize takılıp düşüyoruz. Bizim iyileşmeye ihtiyacımız var, sorunu biliyor ama yolu bulamıyoruz. Diğerlerinin tek farkı onların yol haritası ile doğmuş olmaları ve o yolda çıkan zorlukları biraz ileride avantaja dönüşebilecek gibi görmeleri, hayata tutunmayı bırakmamaları.

Güzel ifade etmissin. Biz hassas ve zayifiz. Sosyal fobi gibi psikolojik sorunlarimiz olmasa çok farklı yerlerde olabilirdik. Zaten bu hastalıklar aptal hastalığı değil, aptallar çok mutlu.

[Obsesif_Fatihi]

İzmirde isen tanışalım, bana takıl.
1 haftada yalnız yaşadığın hayatını özlersin

[valar.morghulis]

Az önce sevdiğim 2013 yapımı bir filmi bir kez daha izledim. Ben bir F1 hayranıyımdır, oradaki insan da F1 dünyasında geçmişten en sevdiğim kişilerden biridir. Sanırım bizi diğer insanlardan ayıran bu kendine güvensizlik ve sosyal fobi durumu olmasa belki de çok farklı şeyler başarabilecek insanlar olabilirdik. Belki kendimizi tanıyıp, daha iyi bilir ve buna inanırdık, o yolda yürürdük fakat ne yazık ki biz korkağız, kendimizi sevmiyoruz ve inanmıyoruz da. Tabi bunu da bizim suçumuz gibi göstermeyeceğim, bizde ters giden bir şeyler var, keşke bu ters giden şeyin çözümü de olsa yani mutlaka bir çözümü olduğuna inanıyorum ama keşke biz geç kalmadan da bulunabilse.

Yalnızlık bizim gibi insanların kafasında çok büyüttüğü bir şey, tabiki birilerine ihtiyacımız var, bu insanın doğasında var. Konuşmalıyız, gülmeliyiz, bir şeyler paylaşmalıyız, bunu bir nevi bünye istiyor ama olmuyor işte, bazen ne yazık ki arkadaşlık kurulamıyor, ya da bizim için basit değil demek daha doğru olur. Fakat bazı insanlar da bunu hiç takmaz, anlık ilişkiler kurarlar, sadece gerektiği kadarını alır ve yollarına devam ederler, insanların düşündükleri onların hayatını engelleyecek kadar kafalarına takılmaz, kendilerini bu şekilde aciz bir duruma düşürmezler. Akıllı insanlar... Bizim kabullenilme ihtiyacımız çok belki de, belki de bu yüzden bu kadar çok takıyoruz bunu kafamıza ve taktıkça imkansızlaşıyor, sorun büyüyor, büyüyor, büyüyor. Keşke bir tane hayatımız olduğunun, iyi yada kötü tek şansımızın bu hayatı yaşamak olduğunun farkına varsak ve yapmak istediğimiz şeyleri kendi ellerimizle engellemesek. Bence bizler kendi önümüzde duran en büyük köstekleriz, sürekli kendimize takılıp düşüyoruz. Bizim iyileşmeye ihtiyacımız var, sorunu biliyor ama yolu bulamıyoruz. Diğerlerinin tek farkı onların yol haritası ile doğmuş olmaları ve o yolda çıkan zorlukları biraz ileride avantaja dönüşebilecek gibi görmeleri, hayata tutunmayı bırakmamaları.

yorum çok güzel yalnız ben o filmin adını öğrenebilir miyim ?

[YerGökHayat]

Sf sorunun var mi bilmiyorum.sf olanların durumu daha farklıdır.bazı insanlar vardır etrafina isyefi dısında farkli farkli sebeplerden dolayi duvarlar örmustür.insanlar o kisileri bir iki kez tıklarir.cevap alamayinca halinden memnun demekki diyip öylece birakir.yani cok yakinin olmadigı surece insanlar senin nazinla ugrasip duvarlarınla cebellesmez.ilk adımi sen at.atmaktan korkma.reddedilmekten korkma.zaten herkesle ayni kafada olamazsin.insanlar seni degil sen insanları seć.secilmeyi bekleme.yoksa hep o dort du ar icind3 sessiz cigliklar atmaya.devam edeceksin

Arkadaşlar benim sıkıntım yanlızlık.
Foruma bu tarzda google da araştırma yaparken denk geldim ve bende konu açıp paylaşmak istedim.İçimi dökücek zaten kimsem yok belki bu şekilde olabilir.Her neyse.
1988 doğumluyum.İstanbul'da yaşıyorum.Ve arkadaşım falan çevrem yok.Kız arkadaşım zaten olamaz da erkek arkadaşım da hiç yok.Sadece ailem var babam ile aram hiç iyi değildir.Ne bir arkadaş gibi konuşabiliriz ne bişey.Ay başı geldiği zaman para getirdin mi diye sorar o kadar.
Sabah işe akşam eve.Hafta sonu eve bazen tek başıma gezerim ve banklarda oturup kendi kendime düşünüp üzülürüm bazen evde ağlarım.
Nalet telefonu süs olsun diye taşıyorum.Ne arayanım var ne de arıyacak bir numara var.Bazen iş yerindeki arkadaşların çevrelerini görüp imreniyorum içimden.
Lise yaşlarında sürekli 2-3 sefer taşınmak zorunda kaldık.Çocukluk arkadaşlarımdan tamamen uzağım.
Burnum yamuk ve tipim düzgün değildir.Ve insanların sokağa çıktığım zaman garip garip bana bakmaları metroya minibüse bindiğim zaman bir süre bana bakmaları beni huzursuz yapıyor.Sürekli kendime kızıyorum.

Paraya zerre kadar önem veren bir insan değilim.
Mutlu değilim aslında en büyük sorunum bu.Gülemiyorum.

[hector34]

biz basit olamıyoruz galiba.tipsizlik sorun değil bunu sorun etmek sorun..yalnızlığın tipsizlikle alakası yok.sevgili ya da arkadaş olabilmekte edinebilmekte yeteneksiziz.cahil cühelanın o kendine aşırı güveni,yüksek perdeden konuşması,kimseyi takmaması,kolunda sevgilisi,çevresinde arkadaşları..biz çok korkağız.bilgili korkaklar..belki de o cahil cühela dediğimiz insanların bizim farkında olmadığımız bilgileri,sezgileri var hayatla ilgili..biz belki çarpık görüyoruz hayatı.
bizim de suçumuz değil,biz de böyle olmayı istemezdik.bir yerlerde yanlış düşünüyoruz ya da işin içinden çıkamıyoruz ya da doğuştan bir yaşama beceriksizliğimiz var..o basit !,bilgisiz insanlar bu yaşama becerileriyle doğdukları için rahatça yürüyorlar hayatlarında.
nerde yanlış yapıyoruz acaba? bu durumdan kurtulan arkadaşlarımız bizi aydınlatsalar ne güzel olurdu..

[Alanis]

Filmin adı Rush, Türkçe isim olarak da Zafere Hücum demişlerdi sanırım. Özellikle F1 hayranlarına öneririm ama yarışları sevmeyenler de bu gerçek hayat öyküsünü zevk alarak izleyeceklerdir. Teşekkürler bu arada yorumumu beğenen herkese.

[hector34]

alanis ben de yorumlarını zevkle okuyorum,devam

[science teacher]

Benim gibi insanlar çok burada Alanis, Hector34 sizi yakindan tanımak isterim. Seni de tanımak isterim Lorenzo Facebook'tan falan ekleyebiliriz birbirimizi. Sosyal fobili insanlar iyi insanlardır, o yüzden çekinmiyorum. Yardımcı olabiliriz birbirimize belki.

[indigo]

Filmin adı Rush, Türkçe isim olarak da Zafere Hücum demişlerdi sanırım. Özellikle F1 hayranlarına öneririm ama yarışları sevmeyenler de bu gerçek hayat öyküsünü zevk alarak izleyeceklerdir. Teşekkürler bu arada yorumumu beğenen herkese.

iron man 2 de de f1 yarışı vardı bi adam aracı giderken ikiye bölüyordu

[indigo]

biz basit olamıyoruz galiba.tipsizlik sorun değil bunu sorun etmek sorun..yalnızlığın tipsizlikle alakası yok.sevgili ya da arkadaş olabilmekte edinebilmekte yeteneksiziz.cahil cühelanın o kendine aşırı güveni,yüksek perdeden konuşması,kimseyi takmaması,kolunda sevgilisi,çevresinde arkadaşları..biz çok korkağız.bilgili korkaklar..belki de o cahil cühela dediğimiz insanların bizim farkında olmadığımız bilgileri,sezgileri var hayatla ilgili..biz belki çarpık görüyoruz hayatı.
bizim de suçumuz değil,biz de böyle olmayı istemezdik.bir yerlerde yanlış düşünüyoruz ya da işin içinden çıkamıyoruz ya da doğuştan bir yaşama beceriksizliğimiz var..o basit !,bilgisiz insanlar bu yaşama becerileriyle doğdukları için rahatça yürüyorlar hayatlarında.
nerde yanlış yapıyoruz acaba? bu durumdan kurtulan arkadaşlarımız bizi aydınlatsalar ne güzel olurdu..

sfden tamamen kurtuluş yok galiba. insan tek başına kaldıkça artıyor. çaresi düşüncelerden ve yalnız kalmaktan uzak durmak galiba.