AİLE ÖZLEMİ (yardım)

[psikooo]

Konu silinsin@

[valar.morghulis]

eğer okuduğun yerden iyi arkadaş veya arkadaşlar edinirsen çok iyi olur. insan zamanla her şeye alışıyor . ilk kez ailenden uzak kaldığın için aileni özlüyorsun . şanslısın ki bir ailen var ve özlediğine göre sen onları, onlar da seni seviyorlar . biraz daha zaman geçene kadar kafanı başka şeylerle doldurmalısın . sana kolay vakit geçirtecek şeyler yap . muhakkak sevdiğin , seni eğlendiren şeyler vardır bunları yap . eğer başka şeylere odaklanırsan dertlerini unutursun . özellikle bayramda evine gittiğin için daha duygusal olmuşsun , zamanla geçeceğini umuyorum . bende 19 yaşındayım arkadaş istersen buradayım

[megalaz]

kardeşim okuduğun süre boyunca,okuduğun yere alışıp ,bayram seyranda evine döndüğünde ,tekrar okuduğun yere dönerken huzursuz olabilirsin. en azından bende bu şekilde oldu.

8 sene ailemden uzakta yaşadım. ve bu beni büyüttü. kesinlikle bu gurbeti yaşaman ve kendi başının çaresine bakmayı erkenden öğrenmen gerekiyor.

[dan ger]

Merhaba arkadaşlar,
Sizlerin yardımına ihtiyacım var ve dertlerimi sizinle paylaşmak istiyorum.
Başlayalım...
Ben 18 yaşındayım (E) bu sene üniversite kazandım ve şuan 1.sınıf öğrencisi olarak Ç.kale'de öğrenim görmekteyim.Ailem İstanbul'da.Okula başladığım iİlk başlarda 1-2 haftam çok kötüydü hep ağlamaklıydım çok kötüydüm.Sürekli bir özlem ; aileme , arkadaşlarıma , ortama...Bu yaşıma kadar ailemden hiç uzak kalmadım galiba ondan bu özlemim.Sonra alıştığımı sandım ortama adapte olur gibi oldum.
Sonra kurban bayramı geldi ve istanbul'a gittim hasret giderdim.Tekrar Ç.kale'ye döndüğümde normal 1 hafta geçirdim tam her şeye alıştım derken bir pazar günü bende bir şeyler oldu aileye özlem , hasret tekrar beynime yerleşti.Yine ilk geldiğim gibi oldum anlayacağınız ama bu sefer daha kötüydüm sürekli ağlar oldum , sürekli birilerini arama isteğim oluştu onlarla dertleşme onlarla konuşmak istedim.Kimi aradıysam "arkadaş,akraba" onunla dertleşirken sürekli ağladım.Ne yapacağımı bilmiyordum.Günde kaç-kez bilmiyorum sürekli annemi,ablamı vs. arıyorum.Sonuçta yeni bir şehirdeyim ve kimseyi tanımıyorum ama gerçekten kendimi çok yalnız hissediyorum.
En basitinden bi telefonla aranmak istiyorum o zaman biraz daha iyi oluyorum birilerinin beni merak etmesi beni biraz daha iyi yapıyor.Ama şuan hala bendeki bu sorunlar devam ediyor.Sürekli aklımda annem başta olmak üzere aile ortamı var.En basitinden halıya basmayı bile özledim.Hep onları düşünüyorum.Hele havanın böyle olduğu zamanlarda "soğuk , rüzgarlı , karanlık" daha da kötü oluyorum.
Ve ben artık böyle olmak istemiyorum ağlamaktan sıkıldım , zevk aldığım şeylerden bile zevk almaz oldum , gerçekten bunları aşmak istiyorum hatta Pskiyatri bölümünden önümüzdeki hafta için randevu aldım.
Sizden de yardımlarınızı bekliyorum ne yapmalıyım arkadaşlar bana bir akıl verin lütfen kafayı yemek üzereyim !

ailenin yanına kesin dönüş yap ve istanbul u kazanmak için sınava gir gelecek yıl. tek tavsiyem bu. üzme kendini yıpratma. ailenden ayrılamıyorsun, kimi insanlar öyledir. bunu kabullen çanakkaleyi falan boşver. mutlumusun değilsin, o ne der bu ne der diye düşünme. en güzelini yap. ya yatay geçiş ya yags-lys. dön ailenin yanına.