Tweet
Selamlar arkadaşlar.Yeni kaydoldum foruma. Maksadım kendimle ilgili dışarıdan bir görüş almak ve buna göre yol almak.
Kendimden bahsedeyim, 22 Yaşında 3.sınıfta okuyan bir üniversite öğrencisiyim.Akrep burcuyum.Hayatım düzenli, sorumsuz değilim.Düzenli spor yapıyorum.
Benim problemim, hiç bitmeyen bir tek başınalık hissi. İnsanlardan pek fazla haz etmiyorum, sizce bu bir sorun mu ?
Geçmişimden, başıma gelenlerden ve şuandan bahsedeyim;
Lise zamanım boyunca da pek fazla arkadaş edinemedim.Sevgilim oldu sadece. Üniversiteye geldiğimde 3. yılımız olucaktı, aldatıldım. Kendi köşeme çekildim, tabiri caizsse bütün dişilerden ve uzun saçlılardan soğudum. Bu süre zarfında çok fazla arkadaş edindim.Üniversite dönemimde, lise dönemlerime göre çok acayip bir sosyal çevre edindim, özellikle aldatıldıktan sonra..Sanılmasın ki derdimi anlatabildim birilerine.Anlatamadım, anlatmadım.Neden bilmiyorum. Lise dönemim bilgisayar başında geçti tamamen.Herneyse, üniversitede birini kardeş gördüm, ondan da kazık yedim. Şuan bir sevgilim var neredeyse 2 yıldır, ama bendeki bu tek başınalık hissi hiç gitmiyor, hiç geçmiyor. Herşey artık bana gelip geçici geliyor.Herkes, hayatımın belirli dönemlerinden sonra gelip geçicek gibi geliyor.Kimseyle yakınlıklar kuramıyorum.Herkes artık çıkarcı geliyor bana.Anlıyorum öyle geldiklerini çünkü.Bir arkadaş grubum yok, arayıp soran pek fazla kimsem yok.Bir yerlere çoğunlukla tek başıma gidiyorum.Bütün öğünlerimi tek başıma yiyorum.
Birileriyle yakınlık kurmayı deniyorum, ama nedense herkes kendini geri çekiyor, yada bana öyle geliyor. Ya da ben nasıl arkadaşlık, nasıl yakınlık kurulur, bilmiyorum.
Arkadaşlıklarım genelde müzik, spor, ve fotoğraf makinem oluyor.
Duygusal manada bir yalnızlık değil benimkisi, tek başınalık yani.
Karakter olarak kendimi tanımlamam gerekirse, çok gülerim, sınıfta özellikle.Velakin çekingenim.Özgüven im bir gidip bir geliyor, duruma göre. Genelde kızlı-erkekli grup muhabbetlerde geri kalan, fazla konuşmayan arkadaşınız varsa, o benimdir. Ya da konuşma sırası pek ona gelmeyen, konu mankeni olmayan, ortada öyle duran bir arkadaşınız varsa da, o benimdir.
Okuduğunuz için teşekkürler, tavsiyelerinizi bekliyorum.
Kendimden bahsedeyim, 22 Yaşında 3.sınıfta okuyan bir üniversite öğrencisiyim.Akrep burcuyum.Hayatım düzenli, sorumsuz değilim.Düzenli spor yapıyorum.
Benim problemim, hiç bitmeyen bir tek başınalık hissi. İnsanlardan pek fazla haz etmiyorum, sizce bu bir sorun mu ?
Geçmişimden, başıma gelenlerden ve şuandan bahsedeyim;
Lise zamanım boyunca da pek fazla arkadaş edinemedim.Sevgilim oldu sadece. Üniversiteye geldiğimde 3. yılımız olucaktı, aldatıldım. Kendi köşeme çekildim, tabiri caizsse bütün dişilerden ve uzun saçlılardan soğudum. Bu süre zarfında çok fazla arkadaş edindim.Üniversite dönemimde, lise dönemlerime göre çok acayip bir sosyal çevre edindim, özellikle aldatıldıktan sonra..Sanılmasın ki derdimi anlatabildim birilerine.Anlatamadım, anlatmadım.Neden bilmiyorum. Lise dönemim bilgisayar başında geçti tamamen.Herneyse, üniversitede birini kardeş gördüm, ondan da kazık yedim. Şuan bir sevgilim var neredeyse 2 yıldır, ama bendeki bu tek başınalık hissi hiç gitmiyor, hiç geçmiyor. Herşey artık bana gelip geçici geliyor.Herkes, hayatımın belirli dönemlerinden sonra gelip geçicek gibi geliyor.Kimseyle yakınlıklar kuramıyorum.Herkes artık çıkarcı geliyor bana.Anlıyorum öyle geldiklerini çünkü.Bir arkadaş grubum yok, arayıp soran pek fazla kimsem yok.Bir yerlere çoğunlukla tek başıma gidiyorum.Bütün öğünlerimi tek başıma yiyorum.
Birileriyle yakınlık kurmayı deniyorum, ama nedense herkes kendini geri çekiyor, yada bana öyle geliyor. Ya da ben nasıl arkadaşlık, nasıl yakınlık kurulur, bilmiyorum.
Arkadaşlıklarım genelde müzik, spor, ve fotoğraf makinem oluyor.
Duygusal manada bir yalnızlık değil benimkisi, tek başınalık yani.
Karakter olarak kendimi tanımlamam gerekirse, çok gülerim, sınıfta özellikle.Velakin çekingenim.Özgüven im bir gidip bir geliyor, duruma göre. Genelde kızlı-erkekli grup muhabbetlerde geri kalan, fazla konuşmayan arkadaşınız varsa, o benimdir. Ya da konuşma sırası pek ona gelmeyen, konu mankeni olmayan, ortada öyle duran bir arkadaşınız varsa da, o benimdir.
Okuduğunuz için teşekkürler, tavsiyelerinizi bekliyorum.
Yorum