selamün aleyküm kocaman aileme.Tam 7 sene olmuş aranıza katılalı.Bu zamanda neler yaşamışım neler.Ne kadar özlemişim buraya yazmayı.Paylaşmayı.Bazen en yakınınızdakiler bile çözüm olamıyor yaşadıklarınıza.En azından burada rahatça anlatıyormuşum kendimi geçmişte yazdıklarıma biraz baktım da.İyisiyle de kötüsüylede ne hayat yaşamışım.Ne dostlarım olmuş buralardan onu hatırladım...Bunca zamanda neler olmuş neler.Küçük hemşireydim burada yazmaya başladığımda.Mezun oldum,büyüdüm insanlara daha da faydalı oldum,kendimi unutmam da çok faydalı oldu bu süreç.Beni yarayan alaşağıya çeken o sevgiliden kurtuldum...aradan zaman geçti yeni birisi çıktı karşıma evlendim.Hatta 4 yılımızı da geçirdik.Çocuğumuz var şu an 30 aylık küçümen kızım :9,işim,eşim,çocuğum herşeyim tamam da.Ruhumda birşeyler eksik,yarım yapayalnız duruyor.Eşim sağolsun çok anlayışı birisidir.Ama benim hastalığımın atakları hamilelikle beraber daha da arttı.Ani öfke nöbetlerinde artık gözlerim hiç ama hiç birşeyi görmüyor.Kızımı bile.Umrumda değil sanki bütün dünya.Bu süreçte çok sıkıntılar yaşadık maddi ve manevi olarak belki bunlarında etkisi vardır.Bilemiyorum ama artık doktora gidip de birşey anlatmaya korkuyorum.Yeniden ilaçlara başlarsam sanki herşey daha da kötü olacak.Eskiden bana kimsenin ihtiyacı yoktu,içerdim ilacımı günlerce uyurdum.Şimdi öyle bir lüksüm kalmadı.Kızım doğduğundan beri de uyku diye birşey kalmadı günlerce uykusuz kalabiliyorum ama birşey değişmiyor.Şimdi yine yeniden sorunlarım ve karışık sorularımla karşınızda ben

Yorum