Korkuyorum

[secreteyes]

Arkadaşlar ben üniversiteye yeni başladım ama ortamı hiç sevmedim yani insanlar kafama göre değil ve bikaç kişiyle konussam bile yalnız hissediyorum ve korkuyorum.nedenine gelirsek:
Ben lise sonda bi sınıf arkadaşım tarafından her gün sözlü tacize vs. uğradım ve hiç bişey yapamadan korkarak lisenin bitmesini bekledim.Çok şükür istediğim üniversiteyi de kazandım ama şu anda da sanki bikaç insan bana aynı şeyleri yapacakmış gibi geliyor sanki benim hakkımda konuşuyolarmış gibi ve çok korkuyorum.Aynı kabusu yaşayacak halim kalmadı.ne yapmalıyım?

[*Latife]

benim hakkimda da konusuyorlar ben hic korkmuyorum dovmeye baslarlarsa o zaman korkucam simdiden niye korkuyum

[Recep Yılmaz]

Ah, âdemoğluna pek değer verme… topumuzun başını yaktın. Ne edeceksiniz, nasıl davranacaksınız tam olarak bilmiyorsunuz. “Arkadaşlar nasıl sevindirir?” ve “onlar nasıl üzülür?” vb. felsefesel soruların yanıtlarınız buldunuz; tebrik ederim. Ancak “onlar” da kim be? Canları isterse sizi beğensinler. Sıra ile seçkin davranılmalı: Eş olma “talih”i olan (karı ya koca olma potansiyeline malik olan), dost olma “şans”ı olan, arkadaş olma “ihtimal”i olan. Siz, arkadaş dediğiniz şeye yalnız ama yalnız saygı göstermelisiniz, yürekten sevgi değil… Yoksa… fena hâlde kötü hissedeceksenizdir.
Ben eyledim de siz eylemeyin; canları isterse sevsinler ancak sana saygı göstermeleri mecburdur.

Bunun nedeni de lise sonda sınıf arkadaşım tarafından sürekli sözlü tacize uğramamdı.ben çok hassas biriyim ve o arkadaşıma hiçbi şey diyemedim be korku dolu 1 yıl yaşadım.


Bu eylemi eyleyen çok yanlış bir dost. Dostlar, sizinkilerden olmasa bile size zarar vermezler çünkü saygılıdırlar. Ve sorunumuzun hastalık yanı: Bu zati dost edindiniz ki arkadaşların birbirlerine saygı göstermesine bile sahip olamamış; bir dost, sizi bir daha görmeyecekse bile sizi, uyuşturucunun II. Dünya Savaşı’ndaki askeriyelerden bir takımını umutlandırdığından daha güvenilir, kalıcı umutlandırıp giderdi.