ne berbat bir gün..

[ceydaa]

merhabalar..canım yanıyor..tam toparlanmışken pamuk ipliğiyle bağlı olduğum hayattan yine koptum..annem bugün öyle şeyler söyledi ki bu sefer bu sözlerin yaralarını kapatmak hem zor olacak,hemde artık o yaraları kapatma isteğimi kaybettim sanki..sadece tedavi olduğum için,sadece doktora gittiğim ve lanet olasıca ilaçları aldığım için annemin benden utandığını öğrendim bugün ve annemle birlikte bütün ailemin benden ümidi kestiklerini hissetmek canımı yaktı..o kadar yalnız hissediyorum ki kendimi,buraya yazmaktan baska bir şey gelmedi aklıma..oysa dün sabaha kadar ne hayallerım vardı benim..annemin benimle gurur duyduğunu hissedebilmek için neler vermezdim ki..bu sefer nerden tutunsam acaba hayata,hangi noktadan devam etsem yaşamıma,o almak zorunda olduğum ilaçları almak için ne bahaneler uydursam yeniden,sabah gözümü açtığımda hayallerimin peşinden koşmak için kim gelse aklıma..ben mi fazla abartıyorum bu hayattaki sorunları bilmiyorum,bildiğim tek sey canım yanıyor..

[firedance]

Aileler zaman zaman hastalıkları gurur meselesi haline getirebiliyorlar, hatta bunun sonucunda hiç tedaviye bile yönelmeyenler çıkıyor.

Sen utanılacak bir durumda değilsin. Bunu düşünenler ailen de olsa cahillik etmiştir, malum cehalet sadece okulla giderilecek bir durum değil.

Hiç umudunu kesmeden, tedavine devam et. Bunları da düşünme.

[sonbaharr]

Firedance 'nin dediği gibi aileler çoğu zaman gurur meselesi yaparlar.Onlar ümitlerini yitirse bile,sen sakın kaybetme,iyileşmek için çabala..eminim onlarda canı gönülden istiyorlar bunu,belki senin çabalamadığını görünce böyle davranmış ve demiş olabilirler.Sen sakın vazgeçme,çabalamayı elden bırakma..

[mavi mavi]

merhaba ceyda..arkadaşlarımın dediği gibi umudunu yitirmemeye çalış..sen de haklısın..insan en yakını olduğu için en büyük desteği ailesinden bekliyor...ama ailelerin yeteri desteği veremediği zamanlarda oluyor.sen sıkma canını..bide şöyle düşün belkide senin mutsuzluğun anneni üzmüştür ve oyüzden yanlış konuşmuş olabilir..eminim o da pişman olmuştur..buarada bi sıkıntın olunca herzaman bizle paylaşabilirsin,biz çok seviniriz..birbirimize yardımcı oluruz

[bypiso]

Onu senden utandıkları için söylemiyorlar inan bana. Bir an için bu dünyada senin de bir çocuğun olduğunu düşün. O aynı durumda olsa sen ondan utanabilir miydin? Hiçbir anne ya da baba bunu yapamaz. Diyelim yaptı, evladından değil, kendisinden utanıyor demektir bu.

Senin bu yaşadığını ben de şuan hala yaşıyorum. Sesleri, cümleleri geliyor yine aklıma. Boşver diyorum. Seni sevip endişe ettikleri için en kötü yönünü görüyorlar ve bunları bir anlık kızgınlıkla söylüyorlar. Gerçekten öyle düşündükleri için değil...

Ben seni hiç tanımıyorum elbet. Neler yaşadığını anlattığın kadarıyla biliyorum. Belki söylediklerim hayatınla uyuşmuyor. Ama hepimiz için geçerli birşey var ki "Biz kendimizi nasıl görüyorsak O'yuz." Bir düşünsene ailelerimiz ne çok davranışımızı eleştiriyor. Bunlardan dolayı bize sitem ediyor. Ama bu çok normal değil mi? Biz, onların her yaptığını yapamayız, onlar gibi düşünemeyiz çünkü. Kendi hayatımızda, kendi yolumuzu çizeceğiz. Onlar ya da bir başkası ne söylemiş aldırma. Yaşama tutunmak için gereken gücün, senin içinde. Onu kullanmayı dene...