Ne olduğum konusunda biraz fikir alsam???

[turqua]

Merhabalar...
Dertlerimi dökeyim, ama önce aklınızdaki "bu kim ki?" sorusunu oradan sökeyim:

Ben Fındıklı Lİsesi'nde okuyan 17-18 yaşındaki erkek lise son sınıf öğrencisiyim.

Aslında biliyorum ki dert için sebebim yok, ama sık sık kötü hissetmem rahatsız ediyor beni, o yüzden paylaşmak istedim sizlerle dertlerimi.

Genel psikolojimdeki anormallikleri sıralayayım önce:
1) Önemsiz hissetmem
2) Yalnız hissetmem
3)"kimse beni sevmiyoooo" hallerim
4) mantıksız konuştuğumu ve saçmaladığımı düşünmem
5) fazla alınganlık
6) hüzün çökmesi
7) bazen aşırı dozda olmaz üzere şiirsellik

Bunları periyodik olarak yaşıyorum (dönem dönem beliriyorlar) ve tetikleyici bir olaydan sonra ortaya çıkıyorlar genellikle...

Bunun dışında bir süre önce yaşamadığım şeyleri ayrıntılarıyla hatırladığımı fark ettim. Ve daha sonra bunları aslında önceden ya güçlü bir şekilde hayal ettiğimi, ya da rüyamda görmüş olduğumu fark ettim...

bunların normal olmadığı su götürmez. hatta belki de olayı kafamda büyütüyorum ve kendimi hasta olduğuma inandırıyorum farkında olmadan. bundan emin değilim.

bu tarz şeyleri 3 senedir yaşıyorum. 10. sınıfta "psikolojik kabuk" denen o hiç bir şeyden zevk almama olayını yaşamamla başladı her şey. o dönemden beri de tuhaf şeyler seyretti rotayı...

tetikleyiciler ise genellikle toplumsal ve kişisel problemler, sosyallik ya da aşk gibi...

beni en yoğun esir alan hislerden biri görünmezlik ve bir tür lanetlenmişlik hissi...


Beyler bayanlar benim araştırmalarım şizofreniye doğru gittiğimi söylüyor... siz ne düşünüyorsunuz fikrinize ihtiyacım var, şimdiden teşekkürler...

[sonbaharr]

Merhabalar..Öncelikle senin yaşında ki kişilerde dönem dönem içsel kapanmalar yaşayabilmen çok normal geliyor bana.Arkadaş grubuna alınmaman veya özel ilişkilerinde istenmemen senin böyle hissetmeni sağlamış bence.Fakat şu şeyde takıldım gerçek olmayan şeyleri,gerçekmiş gibi görmek.Bir çeşit halisilasyonmu diyorsun.Kendine hemen şizofreni teşhisi koyma.Gencecik yaşda bazı duygular beslemen ve tepki vermen normal.Eğer başedemiyorsan kendinle bir doktora görün derim.

[n_s_n]

bazen, insanın içine böyle duygular gelir ama devamlılığı ve sürekliliği önemli. Yaşın dolayısıyla depresyon olma ihtimali bana daha yaptın geliyor. En iyi teşhis düzelmediğin takdirde doktor tarafından koyulabilir.

[ozturan21]

Bencede yaş olarak olan şeyler bizlerdede oldu ama zamanla farklılıklar olacaktır düzelirsin ama kendinle barışık olmaya bak

[turqua]

@sonbahar: evet haklısınız yaşadığım dalgalı gençlik yıllarının bir takım duygusal karmaşalar yaşattığı aslında doğru, bunun yüzündendir bu kapanıklık... Takıldığınız yere gelince, halüsinasyon değil...Mesela şöyle örnek verebilirim. Daha önce bir arkadaşıma bir şeyi söylediğimi hayal etmiştim, ve bu hayal etme olayının üzerinden zaman geçtikten bir süre sonra geçmişe döndüğümde, ona gerçekten söyledim diye hatırlıyorum, oysa ki söylemedim, sadece hayal ettim. Mesajın için teşekkür ederim =)

@n_s_n: devamlılık ve süreklilik kesinlikle önemli, ve bunlar sürekli değil. Dönem dönem ortaya çıkıyor. Kendim açıklama getirmem gerekirse, bir takım tetikleyici olayların ardından geçişimdeki bazı dışlanmaları, bazı itilmeleri ve bazı yok sayılmaları hatırlayıp buna psikolojik bir tepki oluşturuyorum diyebilirim. Depresyon bana da yüksek ihtimal gibi geliyor.

@ozturan21: Bunların yaşıma göre normal olduğunu söylüyorsunuz, aslında haklısınız. Etrafıma baktığımda bunların bir çoğunun başkalarında olmadığını görüyordum, bu da beni "onlar iyi, ben iyi değilim, hastayım galiba" gibilerinden kanılara vardırıyordu. Ama şimdi yeniden düşündüğümde aslında son bir kaç yılda yaşadığım şanssızlıklardı benim onlardan tek farkım, bunu farkediyorum... Ve merak etmeyin, kendimle barışma konusunda son 6 ayda olağanüstü yol katettim.



Hepinize ayrı ayrı teşekkür ederim=)


Peki sizce bu kuruntulardan, gereksiz bunalımlardan ve tabiri caizse "saçmalamalar"dan nasıl kurtulabilirim? Kendimle barışmaya başladım, duygularıma değil de mantığıma yönelmem de bir artı sanırım. Ya şimdi??

[KÜRŞAT]

GÜzellİk ayrintida gİzlİdİr...

Arkadaşlar aslında durumu özetlemiş fakat sana saygılarından da kısaca "Ergenlikte olur böyle şeyler" demekten itinayla sakınmışlar. Birkaç öneri vermeye çalışayım. "Genel psikolojimdeki anormallikleri sıralayayım önce:" deyip 7 madde sıralamışsın bu durumlar aslında 1 tanedir ama hepsi birbirini tetiklediğinden dolayı sayı uzar gider.O bir maddeyide KENDİNİ SEVmekle hallede bilirsin. Benim dikkatimi bunlardan ziyade hayallerin çekti.Aslında bu sana verilmiş bi armağan diye düşünüyorum. Ayrıntıyı hatırlamak ve hayal kurmak. Onu yaşıyormuşcasına hissetmek. Bunlar birbiriyle galiba ilişkili nereden çıkardığımı düşünüyorsan ikiside bende mevcut. Ben bunu kendi lehime bir yön olarak geliştirmeye çalıştım. Filim izlerken ayrıntılarına dikkat ederek izlemeyi seviyor ve o filmi hayallerimde canlandırarak hissdiyorum ve film için farklı bakış açıları geliştire biliyorum. Bu bir film için geçerli değil bütün yaşadığın olaylarla ilgili. Farklı açılardan bakabilmek daha güzel çözümlere ulaştırıyor. ben Bunu yapmaktan kendimi alamıyorum. Hoşumada gidiyor.Sende bu özelliğini geliştirip gerçekle ayırt etme yolunu bulursan. Çok yararlanacağın bir düzeye gelirsin. Bu konuda çok bahsede bileceğim olay ve hikaye var. Bunun tek zararı düşünmekten kafan çokca ağrır. Bunuda kontrol ettin mi ne mutlu sana.

[turqua]

@Kürşat: Gerçekten çok pozitif bir mesaj olmuş arkadaşım teşekkür ederim. Oldukça mantıklı geldi söyledikleriniz. Kendimi sevmek konusuna gelince evet, bunu gerçekten 6 aydır başardığıma inanıyorum.

Hayallere gelince...Evet onların dediğiniz gibi "ayrıntı" konusunda oldukça hoş şeyler yaşatabilme özellikleri var. Bunu geliştirmeyi elbette düşünüyorum aslında. Ancak bunun psikolojik bir bozukluk veya dediğiniz gibi tek bir olaydan kaynaklanan sayısız sonuçtan biri olup olmadığını ayırt edemedim, o yüzden paylaştım. Çok yardımınız dokundu teşekkür ederim.

Bakın benim empati yeteneğim çok yüksektir. Sadece birey empatisi değil, zaman ve olay empatisi de yapabilirim. Hiç bir zaman yapamayacağım şeyler olduğunda, bunu öylesine derin hayal edebilirim ki bu beni tatmin eder. Yani aslında dediğiniz gibi sanırım bu bir armağan.

-------------------------

Peki ben olaya farklı bir boyut getirmek istiyorum arkadaşlar:

Acaba bu "tuhaflık" ya da "bozuklukları", belki de "kayıpları" bir şekilde avantaja çeviremez miyiz?

Mesela ben en hüzünlü anlarımda oturur şiir yazarım ve böyle dökerim içimi. Yaşadığım tuhaf şeyleri insanlara anlatmaktansa onları öyküleştirip yazıya dökerim. Bilgisayarda müzik yapıyorum ve de sürreal tarzda resim yapıyorum iki senedir. Bunları, eğer sorunsuz yaşasaydım yapamayacağımı düşünüyorum, haksız mıyım?

Yani aslında tuhaflıklar avantaja dönüşemezmi, dönüşürse, benim yaptıklarım dışında nasıl yollar vardır başka?