Kendini ifade edememe

[kimsesiz000]

kendimi ifade edemiyorum bu yüzden yaşamak istemiyorum artık.ne zaman kendimi ifade etmeye çalışsam insanlar benimle ilgili düşündüklerini bana kabul ettiriyolar ve ben yine kendimle başbaşa kalıyorum.ne olacak benim bu halim.
kendime güvensizliğim nedeniyle duygularıma,sezgilerime,düşündüklerime güvenemiyorum.ne hissettiğimi ne düşündüğümü anlamak için bile kendi içime bakmak yerine insanların beni anlamasını çözümlemesini istiyorum.ne dir bu durumun adı acizlik mi güvensizlik mi sevgisizlik mi çözemedim.
insanların beni anlamasını,bana yardım etmesini beklemek kendimi onların benimle ilgili düşündüklerine bırakmak bıktırdı beni ne yapmam lazım lütfen.

[KÜRŞAT]

Bir fikir...

Bu iletiyi bu foruma yazman bile kendini ifade etmenin bir yöntemi.Kendini tanıyorsun, tanıyorsun ki artık bundan sıkılmışsın. Bu sorunu yaşamanda ki etkeni hata yapmaktan korktuğundan dolayı kaynaklandığını düşünüyorum. "Beni başkaları yönlendiriyor" diyorsun buda sorumluluk üstlenmek istemediğinden dolayı olabilir. Bence bu sorunu aşabilirsin. Mesela sende uyandıran duyguyu veya düşünceyi uygula bundan korkma. İnsan ilişkileri konusunda sadece yaşayarak öğrenebileceğimiz çok şey var. Diyelim düşüncen veya duygun seni hataya sürükledi. Hata yapıncada başkasına baş vurma. Onuda kendin halletmeye çalış. Zamanla yoluna girecektir. Ne olursa olsun fikirleri paylaşmakla başkasının senin adına karar vermesini karıştırma. Fikirlere herzaman ihtiyacımız var... Kişisel gelişim kitapları okumanda tavsiyelerim arasında...

[turqua]

Bir Fikir Daha ve Benzer Geçmişim

merhaba "kimsesiz000" isimli kullanıcı (öylesin demiyorum asla=)

öncelikle mesajında ardarda gelmiş iki nahoş kelimeden rahatsız olduğumu söylemeliyim: "yaşamak,istemiyorum". hayır, yaşayacaksın, sen istemesen de ve göremesen de dünya yaşamanı istiyor, seni hiç tanımayan "ben" de yaşamanı istiyor.

sana baktığımda bir zamanlar benim yaşadığım psikolojinin daha gelişmiş ve ilerlemiş halini görüyorum. o dönemde ben kendimde "sevgisizlik,acizlik ve güvensizlik" gibi durumların hüküm sürdüğünü *zannediyordum*. Şimdi o zamanları yeniden düşündüşümde, aslında bunların hiçbiri olmadığını anladım. Bendeki "beklenti"ydi.

ONLAR var, bir de SEN. SEN yalnız kalıyorsun, çünkü kendini ONLAR'a anlatamıyorsun değil mi? Sorun bu. Ya da SEN gerçekten anlatıyorsun da, ONLAR anlamıyor. Sen de rahatsız oluyorsun bu durumdan.

İnsanların *fArKLı- gördüğü şey, onların her zaman dikkatini çeker. Pespembe saç gördüğün zaman bakmanın nedeni de bu. Sen de farklısın, ama dikkat çekmediğini söylüyorsun...Bir şeyleri eksik yaptığındandır bu (bence).

Şimdi senden birşeyleri düşünmeni istesem çok yormam herhalde.
(ve umarım çokbilmişin teki olduğumu düşünmezsin)

-Yalnızlık ile kimsesizlik aynı şey mi? Peki sen yalnızmısın, kimsesiz mi?

-"Kendimi insanlara ifade edemiyorum" diyorsun. Bu ilişkiyi İNSAN-İFADE arasında kurman şart mı? Başka bir şeye, başka bir şekilde ifade edemezmisin kendini?

-İçinde çok şey birikmiş olmalı...Umarım sık sık ağlıyorsundur, çünkü onlar içinde kalırsa kötü olur. Ama ağlamak da pek hoş gelmez insana, acıyı ifade eder çünkü. Senin içindekileri dışarı atmak için başka bir yöntemin var mı? Yoksa, neden olmasın?



Sevgi ve beklentilerimle...